Ovenvers 2022

[Ash Ketchum]

Dragon Ball Super 16: De nieuwe arc na Moro begon al in het vorige deel, dus nu gaan we gewoon verder. We hebben het idee van "een laatste wraaklustige overlevende van een volk dat vroeger door de Saiyans is uitgeroeid" op zich wel eerder gezien in de anime reeksen (games), maar ik dacht dat we dat nog niet hadden in de manga (niet helemaal zeker), dus okay, het mag nog. Op zich vind ik het idee ook wel prima en de bijfiguren zijn ook wel interessant, maar dit deel komt wel met de meest luie manier om een vijand te maken die zich qua kracht kan meten met de huidige Goku en Vegeta in een serie genaamd Dragon Ball. Ja, je kan het wel raden hoe die zo sterk wordt.... Dan is het achtergrondverhaal nog interessanter dan het gevecht waar dit deel mee eindigt.

[Ash Ketchum]

Cool! Deze is recent in een hardcover omnibus in het Engels uitgekomen en die staat zeker op mn lijstje.

Na het lezen van het tweede deel van Himitsu Sentai Goranger moet ik helaas wel even terugkomen op m'n aanvankelijke, positieve reactie. De verhalen in het eerste deel waren op zich een prima versie van het idee van Goranger, maar kennelijk besloten Ishinomori en/of de redactie na een tijdje dat ze eigenlijk toch geen "gewone" manga adaptatie van de televisieserie wilden en dat de lezers de echte Gorangers maar op televisie moesten volgen.. De verhalen in het tweede volume zijn dus eigenlijk een compleet andere serie, waarin alles is omgegooid en dat qua verhaal geen enkele relatie heeft met de verhalen in eht eerste deel. Vanaf dit punt is de serie een pure gag manga, over een groepje die fan zijn van de Goranger televisieserie, en die zelf als de Gorangers cosplayen om probleempjes in het dorp op te lossen, zoals een wildplasser, een kakkerlakkenplaag en een aanrander. Meestal zit hier de "Gemene Oma" achter, een oud vrouwtje... dat gewoon gemeen is en allerlei streken uithaalt om mensen lastig te vallen. Ook zet Ishinomori volop in op naakte humor: de Pink Ranger en andere vrouwen verliezen telkens hun kleren en je ziet ze bijna nog vaker zonder kleding (of met een resterende flard stof aan) dan echt gekleed. Je zou vroege Dragon Ball nog verfijnde humor kunnen noemen vergeleken met de latere verhalen in dit deel.

Dus... vanaf dit deel is dit eigenlijk niet echt een manga "van" Himitsu Sentai Goranger meer: het is een parodie/gag manga dat gebruik maakt van Goranger als motief, maar het is op geen enkele manier een afspiegeling van de televisiereeks. Kennelijk is ook het derde deel dit, en als ik zo naar de samenvatting kijk op de Kodansha site, lijkt het dat het vierde deel wel een "serieuze" Goranger verhaal heeft maar dat het alsnog weer voornamelijk de gag manga is.Ik neem aan dat de Engelse versie gewoon precies dezelfde reeks is, dus wat dat betreft is deze reeks waarschijnlijk helemaal geen goede introductie voor Super Sentai.

Ik moet zeggen dat ik best verbaasd ben, want de manga van Kamen Rider en Kamen Rider Black van Ishinomori waren juist veel donkerer/serieuzer dan de televisieseries en ik had juist gehoopt/gedacht dat dit ook zo zou zijn.

[Ash Ketchum]

Dragon Ball Super 17: Dragon Ball Super heeft als serie wel heel erg het probleem dat het echt de Goku en Vegeta reeks is: elke keer krijg je weer dat stukje dat Goku en Vegeta het tegen een nieuwe vijand moeten opnemen (praktisch niemand van de oude cast is ook maar ergens te zien), en hoewel die vijand die veel sterker is dan hen, willen ze per se alleen, 1 op 1, vechten met die vijand en weigeren ze samen te werken. Deel 17 is echt alleen vechten, en het volgt weer datzelfde patroon van eerst de een en dan de ander. Nieuwe transformaties en een cliffhanger onthulling doen weinig om het echt spannend te maken. Wel vind ik de layout voor gevechten nog steeds sterk. Toriyama tekent dit niet, maar de gevechten hier zijn net zo makkelijk te volgen als in de originele reeks.

[Ash Ketchum]

Reiko the Zombie Shop 2: Eigenlijk wordt deze reeks vanaf dit deel plots een compleet andere serie, al doet Mikamoto nog wel de moeite om een soort overgang van het eerste deel naar dit gedeelte te hebben. De reeks wordt nu gewoon JoJo's Bizarre Adventure, want plots hebben we nu veel meer necromancers die zombies kunnen oproepen, en horen we over Reiko's tweelingzus die de wereld wil veranderen in een zombieparadijs waar zij en haar troepen van necromancers over zal heersen, terwijl enkele andere necromancers tegen haar strijden en daarbij Reiko's hulp nodig hebben. Er wordt snel "ontkoppeld" van de verhaalsetting van de verhalen in het eerste deel (de school, Reiko's vriendinnen en zo) en dan komt gewoon Stardust Crusaders, met Reiko en haar mede-necromancers die reizen naar de basis van de vijand. Je hebt nu ook allerlei nieuwe regels qua zombies/necromancers: waar Reiko de enige necromancer was in de verhalen in het eerste deel, heb je er nu dus veel meer, maar de meeste necromancers kunnen maar 1 specifieke zombie oproepen (met een naam!), dus dat is gewoon een Stand (en ik snap sowieso niet waarom de ene Japanse necromancer een Engelse ridder uit de rozenoorlogen kan oproepen en de andere een Amerikaanse cowboy). Maar het blijft een best groteske horror manga, die ook niet bang is om vijanden EN vrienden heel gruwelijk dood laten gaan: de laatste pagina in dit deel is echt pijnlijk.

[Ash Ketchum]

Oh ja, ik moest dit nog verder lezen (al heb ik de Engelse versie al gelezen). Reiko the Zombie Shop 3 bevat de laatste vier hoofdstukken van het grote JoJo-achtige verhaal dat in het vorige deel begon en op dit punt kennen beide zijdes ontzettend veel slachtoffers, al boeit dat de slechterik niet echt. Deze serie laat iedereen goed, slecht, jong en oud makkelijk op de meest gruwelijke manieren dood gaan, en dat gaat ook verder nu Reiko het moet opnemen tegen haar eigen kwaadaardige tweelingzus. Zelfs het einde van dit gevecht is verrassend JoJo. Je merkt trouwens wel dat de mangaka beter is in het bedenken van horror, dan het tekenen van actie, want dingen als sprongen, of hoe een gevecht zich ontwikkeld over het veld is best knullig getekend. Maar goed, er is genoeg visuele gorigheid. De rest van het deel bevat weer een los verhaal waarin Reiko haar werk als een Zombie Shop opneemt, waarbij ze wordt gevraagd om een zaak op te lossen in Hongarije. Er zijn verder nog drie losse verhalen die verder niets met Reiko te maken hebben (horror verhalen) en die sowieso ietsjes eerder zijn getekend (rond de tijd van de hoofdstukken in de eerste volume van deze reeks).

Moet eerlijk toegeven dat ik me weinig herinner van de volgende delen: ik heb tot deel 6 in het Engels gelezen (daarna is dus helemaal nieuw voor mij), maar eigenlijk herinner ik me vooral tot volume 3..

[The Donkey]

Ik moet trouwens even terug komen om dat Reiko veel geld waard is. Ik zie ze niet zo vaak langs komen, maar de prijzen lopen heel erg uit een. Degene die verkocht zijn zitten alleen meer richting de 10 euro per deel, dus het klopt niet dat ze veel waard zijn. Maar niet slecht voor zo een obscure serie. Het blijf moeilijk om een realistische waarde aan OOP manga te geven want het blijft een spelletje van hoeveel heb je er voor over. Het laatste deel (deel 12) dat ik nog mis van Kindaichi Case Files staat ook aangeboden voor een dikke 60 euro op ebay (+ verzendkosten) en tot mijn grote verbazing is er laatst ook daadwerkelijk een verkocht voor 60 euro. Waar ik Kindaichi toch echt wel als een goedkopere serie zou inschatten. Nja goedkopere, ik zou een 20-40 euro per deel verwachten op Ebay.

Meer on-topic:

Akira 1-6 (compleet)
Het is al weer een maandje of 2 terug dat ik ze las maar het was echt super. Als kind van zeg 14 heb ik het ooit gelezen in het Nederlands en ik moet zeggen dat ik me na deel 2/3 niet heel veel van het verhaal meer kon herinneren. Nu was het geweldig om weer te lezen, maar snap ik ook wel waarom ik het vergeten was omdat het vooral veel kleine dingen zijn die gebeuren en minder super epische korte scenes heeft, wat in de eerste paar delen wel zo is. Heerlijk om de space lazer weer in actie te zien, dat is nog steeds wel een van mn favoriete sci-fi dingen omdat het minder ver gezocht is dan de meeste dingen. Ook heel nice om het nu in luxe hardcovers te lezen.

The Drifting Classroom Perfect Edition 1-3 (compleet)
Op aanraden van Tamara en Ash Ketchum als tiener de eerste 5 delen hiervan gekocht. Die vond ik super, maar omdat je als tiener niet super veel geld hebt om uit te geven moest ik keuzes maken en heb ik de andere 6 delen nooit gekocht. Nu er een hele mooie hardcover uitgave is moest ik wel overstag en deze versie halen (de oude 11 delige serie is OOP en het zou dus erg duur zijn geweest om die af te maken). En ik ben er erg blij mee, het was eerst een hoop herkenning en nostalgie, maar al gauw kwamen we op het punt dat ik het verhaal voor het eerst las en dat was top. Deze manga las ook verbazend makkelijk weg, ik vloog er echt doorheen als ik bezig was. Het tempo waarin dingen gebeuren is ook heel hoog, wat ik niet zou verwachten met een serie uit de jaren '70. Als ik bijv. naar een oude Disney film kijk, moet ik echt even wennen aan dat het tempo van het verhaal veel lager ligt dan die van moderne Disney films. En ik heb wel het idee dat het tempo van vertellen met de meeste dingen tegenwoordig veel hoger ligt omdat we met z'n allen gewent zijn om veel meer prikkels te krijgen (door het internet en smartphones vooral). Dus de serie voelde totaal niet gedateerd in veel opzichten wat ik erg verbazend vind. Natuurlijk speelt het zich wel af in de jaren '70 en merk je met de indeling van de vakjes op een pagina dat het wel ouder is, maar qua verhaal vertelling niet. Dus echt een top serie en zeker een aanrader voor degene die het nog niet gelezen hebben!

Domu: A Child's Dream door Katsuhiro Otomo
Een zeldzame manga, waar ik erg blij mee ben om hem in mn collectie te kunnen stoppen. Meteen dus ook maar gelezen en hoewel het verhaal meer potentie had dan dat er uit kwam (in mijn ogen tenminste), vond ik het een tof verhaal. Het zou zich volgens mij ook prima lenen voor een verfilming, dus ik ben een beetje verbaast dat ze dat nooit gedaan hebben. Terwijl ik dit schreef zocht ik het even op en er zijn dus wel pogingen gedaan om het te verfilmen (live-action), maar die zijn allemaal stuk gelopen. Maar het is dus een tof sci-fi verhaal dat zeker de moeite waard is en duidelijk in de trant van Akira is geschreven.

The Crater door Osamu Tezuka
In de 12 maanden heb ik aardig wat short stories van Tezuka gelezen en die zijn over het algemeen best wel tof. Maar deze sloegen bij mij veel beter aan dan de meeste. Waarschijnlijk doordat het wat meer donkere en sci-fi thema's heeft. Ik vind het altijd moeilijk om mensen een goede aanrader te geven voor Tezuka als ze niet bekend zijn met zijn werk. Meestal zeg ik MW of Ode to Kirihito omdat ik zelf daar ben begonnen en dat nog steeds mijn favoriten zijn. Nu zijn dat wel serieuze verhalen en laat dat maar 1 kant van Tezuka zien. Astro Boy, Black Jack of iets als Captain Ken zijn allemaal niet goed te verkrijgen en dus geen handige aanraders. Maar deze bundel aan short stories is helemaal geen slechte om als een van de eerste werken van Tezuka die iemand leest te nemen. Hoewel de verhalen wel wat duister zijn, zijn ze vaak wel lekker gek en niet al te serieus. Het is dus zeker een aanrader voor iemand die een beetje meer van Osamu Tezuka wil lezen, zonder achter zeldzame manga aan het hoeven gaan.

Ik dacht dat ik aardig achter liep met het lezen van de meer recent in het Engels uitgekomen werken van Tezuka, maar dat valt heel erg mee. Het zijn vooral de werken die ik al heel lang heb staan waar ik best een set niet van gelezen heb (tot mijn schaamte). Los van Phoenix en Astro Boy heb ik intussen wel het meerendeel van Tezuka's werk dat in het Engels verschenen is weten te verzamelen. Ik baal vooral dat Phoenix voor 1000+ euro gaat, want dat vind ik gewoon echt veel te veel geld. Astro Boy zou ik het liest als singles willen hebben want ik ben helemaal geen fan van die omnibussen waar ze 3 normale delen aan elkaar plakken. De rug gaat dan zo makkelijk kapot. Nu zijn de omnibussen ook niet meer fatsoenlijk te krijgen, want anders had ik die versie nog wel geaccepteerd. Nja wie weet dat ik ze ooit ergens weet te scoren.

Ik heb in de laatste maanden nog wel wat meer dingen gelezen, maar niet noemenswaardig genoeg om er over te schrijven (of te lang geleden om er nog iets zinnigs over te kunnen typen haha)

[Ash Ketchum]

Misschien dat Kindaichi ietsjes duurder is nu omdat er een nieuwe drama van loopt die ook op de buitenlandse markt is gericht?

En gaaf dat je dan nu eindelijk The Drifting Classroom hebt uitgelezen XD Het blijft toch wel een favoriet omdat het zo krankzinnig is, en toch ergens ook makkelijk te volgen. Umezu's Fourteen is bijvoorbeeld ook erg gaaf en qua lengte vergelijkbaar (langer zelfs IIRC), maar ik vind het al een stuk moeilijker om uit te leggen wat daar allemaal gebeurt en waarom.

En qua instap Tezuka vind ik Black Jack toch wel een goede hoor. De serie zelf is lang, maar de losse verhalen zijn kort, en hebben best veel variatie, soms wat luchtiger, maar soms (vaak) ook met die typische, cynische eindes. Iets als Astro Boy is misschien iets minder divers. Van Astro Boy heb wel de oude losse pockets (op volume 1~6 na want die natuurlijk in het Nederlands!), maar die had ik destijds ook al van verschillende winkels moeten halen om ze allemaal te vinden.

[The Donkey]

Misschien dat Kindaichi ietsjes duurder is nu omdat er een nieuwe drama van loopt die ook op de buitenlandse markt is gericht?

En gaaf dat je dan nu eindelijk The Drifting Classroom hebt uitgelezen XD Het blijft toch wel een favoriet omdat het zo krankzinnig is, en toch ergens ook makkelijk te volgen. Umezu's Fourteen is bijvoorbeeld ook erg gaaf en qua lengte vergelijkbaar (langer zelfs IIRC), maar ik vind het al een stuk moeilijker om uit te leggen wat daar allemaal gebeurt en waarom.

En qua instap Tezuka vind ik Black Jack toch wel een goede hoor. De serie zelf is lang, maar de losse verhalen zijn kort, en hebben best veel variatie, soms wat luchtiger, maar soms (vaak) ook met die typische, cynische eindes. Iets als Astro Boy is misschien iets minder divers. Van Astro Boy heb wel de oude losse pockets (op volume 1~6 na want die natuurlijk in het Nederlands!), maar die had ik destijds ook al van verschillende winkels moeten halen om ze allemaal te vinden.

Ja Black Jack is zeker een goede instap serie, maar alleen deel 1 tot en met 3 worden daar nog van gedrukt. Dan moet je iemand overhalen om een serie te starten die ze niet compleet kunnen maken. Maar Black Jack werkt inderdaad goed als losse verhalen, dus dat zou niet een groot probleem moeten zijn.

Qua Umezu hebben we niet zo heel veel in het Engels. Ik duim een beetje dat nu ze de meeste werken van Junji Ito hebben uitgegeven in het Engels ze de stoom aan horror manga willen doorzetten met Umezu. We hebben in april ieder geval een heruitgave van Orochi gehad en het volgende deel komt (voor het eerst in het Engels) uit in augustus. Ik moet hem zelf nog halen maar het is een mooie hardcover uitgave. Ik heb Cat Eyed boy nog staan, nja wat ze er van hebben uit gegeven in het Engels dan. Ik die volgens mij nooit uitgelezen, dus die moet ik ook maar eens opnieuw lezen. Die zijn trouwens echt veel waard geworden, vraagprijzen liggen tussen de 150 en 200 euro voor de set van 2 nu.

Wat je zegt over Kindaichi zou wel eens heel goed kunnen kloppen. Ik had zelf ooit een paar delen gekocht en het grootste deel van de serie heb ik afgelopen jaar gekocht. Wat voor de aankondiging van de nieuwe serie was, laat staan voor het nieuws dat we die internationaal zouden krijgen. Maar ik blijf speuren naar dat laatste deeltje, want het blijft natuurlijk een verzameling.

[Ash Ketchum]

The Case File of Kindaichi, Age 37 volume 13 bevat de laatste hoofdstukken van het verhaal met "de Moordenaar met Twintig Gezichten," dat boordevol Edogawa Rampo-verwijzingen zit. Hajime (die werkt bij een event organisator) en z'n assistente Hayama werken aan een speciale Edogawa Rampo tentoonstelling die geproduceerd is door de Japanse Banksy "Go Araki" en in een evenementenhal is het Tokyo uit 1920 uit de verhalen van Rampo nagebouwd, vol met scenes en verwijzingen naar Rampo's work. Hajime is tevens verantwoordelijk voor een preview tour waarin enkele influencers en journalisten voor zijn uitgenodigd. Tijdens de tour wordt een van hen vermoord in een van de replicaties van Rampo's boeken, en het blijkt dat ze opgesloten zijn in de hal, dat boordevol boobytraps zit van iemand die zich de "Moordenaar met Twintig Gezichten" noemt.

In dit deel lost Hajime de moorden op, die qua idee best simpel zijn en veel concepten kennen we eigenlijk ook wel van eerdere verhalen, maar weet je, ik vond dat dit keer niet eens erg, want het waren wel allemaal trucjes die je zou verwachten van een Edogawa Rampo verhaal, dus het pastte qua sfeer perfect. De dader heeft ook wat elementen van eerdere terugkerende moordenaars uit de originele reeks, maar die nog niet echt zijn teruggekeerd in deze huidige "20 jaar later in de toekomst" reeks.



The Case File of Kindaichi 30th 1: Deze reeks bestaat nu 30 jaar, dus naast de huidige "The Case File of Kindaichi, Age 37" reeks en de live-action drama die nu wordt uitgezonden, hebben ze nog een tweede mangareeks gestart om dit jubileum te vieren. Dit is weer een reeks in de "gewone" tijd, toen Hajime en Miyuki 17 jaar waren. Het verhaal begint meteen weer als vertrouwds met o.a. klasgenoot Sota die even z'n gezicht laat zien, en Kenmochi die Hajime en Miyuki meeneemt naar een dorp dat over een week zal verdwijnen vanwege het openen van een nieuwe dam. Enkele jaren geleden is een man spoorloos verdwenen uit een hotel in het dorp Yatagarasu ondanks politiebewaking. Een van de rechercheurs was een vriend van Kenmochi en onlangs overleden, maar in z'n laatste brief vroeg hij Kenmochi of hij (samen met Hajime) deze zaak nog eens kon onderzoeken voor het dorp zou verdwijnen. Kenmochi, Hajime en Miyuki arriveren als de laatste bezoekers van het dorp, waar nog maar een handjevol mensen zijn die bezig zijn met het voorbereiden van het echt verlaten van het dorp. In het dorp wordt de Yatagarasu (een mythologische, driepotige kraai) vereerd en de drie worden ook uitgenodigd om mee te doen met een maandelijkse ceremonie in de schrijn van de Yatagarasu. Hierbij moet de stoet langs 5 verzegelde deuren (waarbij verschillende mensen de sleutels hebben), maar in de laatste kamer treffen ze het afgehakte hoofd van een van de mensen in het dorp aan.

Het verhaal gaat natuurlijk verder in het volgende deel, maar ik moet zeggen dat ik best wel blij ben dat we weer een "ouderwets" Kindaichi verhaal hebben, in een griezelig dorpje in de bossen, en een ceremonie en al dat soort dingen. The Case File of Kindaichi, Age 37 kan best leuk zijn wanneer het settings biedt die we nooit zagen in de oude reeksen, maar tja, dit soort verhalen horen natuurlijk uiteindelijk wel bij Kindaichi.

[Ash Ketchum]

Nausicaä aus dem Tal der Winde 1 t/m 3: Ben Nausicaa aan het herlezen! De film heb ik trouwens alleen deels gezien, al weet ik wel dat die slechts de gebeurtenissen van de eerste twee delen behandelt. Het is toch alweer een tijdje dat ik Nausicaa had gelezen, dus veel scenes/kleinere gebeurtenissen was ik al helemaal vergeten, zelfs in deze eerste drie delen. Het is trouwens ook weer een tijdje geleden dat ik m'n manga in het Duits heb opengeslagen, dus het duurde wel een paar bladzijdes voor ik er weer in kwam!

[Tamara]

Het is trouwens ook weer een tijdje geleden dat ik m'n manga in het Duits heb opengeslagen, dus het duurde wel een paar bladzijdes voor ik er weer in kwam!

Dan ben je sneller dan ik. Als ik een tijd niet in het Duits heb gelezen, heb ik wel een volume nodig om er weer in te komen. Gelukkig zal het nu niet meer zo snel wegzakken, want weer 80% van alle manga die ik lees is in het Duits. Het is veel goedkoper*, de kwaliteit van het papier is vaak hoger én de Duitse uitgevers zijn beter in het maken van mooie rugontwerpen.

*Duitstalige manga kosten doorgaans tussen de €6,50 en €7,50, met een aantal kleinere uitgevers die de minder populaire series uitgeven voor €10. In Duitsland hebben ze ook een soort van wet op de vaste boekenprijs, de Buchpreisbindungsgesetz, dus die prijzen staan vast...maar alleen in Duitsland. Nederlandse winkels die Duitstalige boeken verkopen (bijvoorbeeld bol.com), willen de prijs nog weleens (tijdelijk) 25-40% verlagen. Dan betaal je opeens €4,50-€5,00 per deel en zijn de "dure" titels ook nog maar zo'n €7. En het wordt nog beter: Duits uitgevers bundelen korte series vaak, en kun je bijvoorbeeld alle vier delen in één keer kopen voor €20. Heel goedkoop dus. En ook hier geldt: buiten Duitsland zit er soms korting op. Ik heb bijvoorbeeld Poison City 1-2 gekocht voor nog geen €7 - minder dan €3,50 per deel!

(Die lage prijzen zijn trouwens wel gevaarlijk, want ik merk dat ik nu soms dingen koop gewoon om iets te lezen te hebben. Het is niet dat ik per se Aldnoah.Zero wilde hebben, maar als er Boekenfestijnprijzen voor gevraagd worden, kan ik het moeilijk laten liggen... Financieel maakt het overigens niets uit, want ik bespaar nu gewoon veel op mijn normale aankopen, maar het neemt wel allemaal ruimte in beslag en Duitstalige manga is niet zo makkelijk te verkopen in Nederland.)

[Ash Ketchum]

Oh, dat geldt andersom trouwens ook, m'n broertje had een tijd geleden Makoto Shinkai's Zij en haar kat gekocht, maar dan via de Italiaanse Amazon of zo, omdat je dan de Nederlandse vast prijs niet hebt :P

Nausicaä aus dem Tal der Winde 4 t/m 7: Als je er eenmaal in zit, dan gaat het ook hard. Natuurlijk zijn de meeste delen iets korter dan de standaard tankobon (op het laatste deel na zijn de meeste delen 120~140 bladzijdes), maar het verhaal gaat ook altijd maar door en door, en toch voelt het nooit te gehaast aan en zijn er wel degelijke rustigere momenten tussen de grotere momenten door. Qua thema's zie je hier wat je ook wel in Miyazaki's films terugziet, maar dankzij de lengte van de manga weet Miyazaki hier natuurlijk veel meer van zijn thema's in 1 enkel werk aan te kaarten, vergeleken met z'n films.

[ChronicVillainy]

Wat series die ik momenteel volg en/of recent heb opgepakt:

Golden Kamuy (t/m volume 27)
Dit is wel een van mijn favoriete series. Het heeft avontuur. Het heeft humor. Het heeft bizarre humor. Het heeft veel geschiedenis en info over de Aino-cultuur. Het heeft gebroken en getraumatiseerde personages. Het heeft intense scenes en een goed verhaal. Volume 27 was ook weer erg spannend, waar verschillende 'partijen' die achter het goud aan zitten elkaar tegenkomen bij de jacht op een seriemoordenaar in een drankfabriek. Dit gaat zo goed als je zou verwachten. Te bedenken dat deze serie zal eindigen met volume 31.

Boys Run the Riot 1
Dit eerste deel belooft veel goeds! Het gaat over Ryo die eigenlijk een jongen is, een transgender jonger, maar iedereen ziet hem als een jongensachtige meid en hij durft niet bepaald uit de kast te komen. Dan krijgt hij een nieuwe klasgenoot; Jin ziet eruit als een delinquent, maar de twee blijken dezelfde kledingsmaak te hebben. Ze besluiten een kledinglijn op te zetten. De personages zijn heel goed uitgewerkt en Ryo's struggle als transgender persoon in Japan komt heel authentiek over (waarschijnlijk omdat de auteur ook een trans man is). Ben heel benieuwd naar de volgende drie volumes.

Frieren: Beyond Journey's End (t/m volume 4)
Hele interessante insteek voor een fantasy-manga, dat zich afspeelt nadat de helden de Demon King hebben verslagen. Eén van die helden is de elf Frieren, die na 50 jaar weer eens opduikt en wordt geconfronteerd met de sterfelijkheid van haar vroegere metgezellen. Het is een wat kalme reeks in een typische fantasy-setting dat zich meer richt op de interacties en relaties tussen de personages, en Frierens groei.

A Man and His Cat (t/m volume 2)
Hele schattige serie over een oudere man die een niet gewilde kat adopteert. Heel schattig en slice-of-life. Weinig meer over te zeggen tot zover.

The Way of the Househusband (t/m volume 4)
Geen serie die ik moet bingen, gezien dit vooral steeds dezelfde gag is (enge ex-yakuza doet huishoudelijke taken), maar leuk voor af en toe. Hele grappige manga, vooral ook omdat Tatsu zo goed is getekend en de panelling hier ook goed werkt.

Hell's Paradise: Jigokuraku (t/m volume 2)
Serie waarvan ik oorspronkelijk deel 1 had gerecenseerd voor AW, maar toen sprak het me niet zo aan. Nu had ik toch zin om de serie weer op te pakken, dus heb volume 2 gelezen. De serie weet wel op te pakken en nu toch mijn interesse te wekken. Helaas is merendeel nu niet leverbaar.

Kageki Shojo!! (t/m volume 5)
Ik liet shoujo altijd een beetje links liggen, maar deze serie vind ik zo leuk dat ik langzaam maar zeker ook wat andere shoujo aan het proberen ben. In ieder geval, dit gaat over een hele speciale toneelschool voor een theatergroep waar alleen vrouwen in spelen (geïnspireerd door Takarazuka Revue). De personages zijn goed uitgewerkt, de manga gaat elegant met hun struggles om en weet daardoor wat heftige thema's aan te snijden als seksueel misbruik en eetstoornissen zonder het weg te wuiven of juist heel zwaar te worden. Zelfs de hyperactieve en ietwat wereldvreemde Sarasa vind ik erg leuk. Er is alleen nog vrij weinig aan mooie kostuums en grote podia, maar dat is meer omdat de serie zich focust op de opleiding en de perikelen van de dames.

Ik heb er laatste tijd nog een paar gelezen (waaronder Children of the Whales 3, Moriarty the Patriot 2 en To Your Eternity 5), maar deze vielen het meeste op.

[WizardOfOss]

Damn, Golden Kamuy alweer by volume 27....heb ik er nog 24 in te halen
(het is misgegaan toen de anime verscheen....sindsdien de manga niet meer aangeraakt...)

Kageki Shojo!! ken ik dan weer alleen van de anime, die was verrassend goed.

[ChronicVillainy]

Golden Kamuy eindigt iig bij deel 31, dus je weet iig hoeveel ruimte je moet reserveren. Eerlijk gezegd prefereer ik de manga; de anime is zeker niet slecht, maar het doet de artwork in de manga niet bepaald eer aan en sommige stukken worden best gerushed. Voice acting is wel heel goed in de anime.

En ja, Kageki Shojo was voor mij ook een grote verrassing!