The Poe Clan: Himitsu no Hanazono 2. Moto Hagio maakte een eind aan de originele reeks verhalen van The Poe Clan in 1976, maar sinds 2016 maakt ze weer vervolgverhalen. Dit is het tweede deel van het derde verhaal, en het was alweer een tijdje geleden dat ik het eerste deel had gelezen (eind 2020).
Het verhaal draait nog steeds om de schilder (en baronet) waar Edgar, en de slapende Allan, al maanden verblijven in het jaar 1888. Edgar poseert intussen voor een schilderij van de schilder (een schilderij die we al zagen in de originele reeks verhalen). Tijdens Edgar's verblijf leert hij ook steeds meer over de baronet, die als kleine jonge dolverliefd was op Patricia, die uiteindelijk met iemand anders trouwde en waar hij (via haar broer) nog altijd contact heeft. Maar hij is nooit gestopt met van haar houden, en vele jaren later, woont hij eenzaam alleen terwijl zij al twee kinderen heeft. Bij het zien van Edgar, waarvan hij denkt dat hij een elf is, denkt hij ook altijd aan Dominic, een ander jeugdvriendje die jong is gestorven die ook verliefd was op Patricia. Spijt van levenskeuzes die hij heeft genomen, en die hij niet heeft genomen blijven hem pijnigen terwijl Edgar, als eeuwig levende Vampanella, juist stoïsch in het leven staat. Ik vond het wel leuk dat dit verhaal zo nauw verbonden was met de originele reeks, want de twee eerdere verhalen voegden heel veel toe aan Vampanella lore en leken meer gericht op de toekomst (omdat ze allerlei dingen introduceren die uiteindelijk wel gebruikt gaan worden denk ik), maar dit verhaal staat op zich beter op zich, terwijl het ook op een interessante manier het oude verhaal wat uitdiept.
