Laatst gelezen boeken

[Ash Ketchum]

^ Oh, wat vind ik die pocket covers met accolades van reviews zo ontzettend lelijk. Het zou nog beter zijn als er één volledige zin stond van één publicatie, maar al die losse woorden als "stunningly good" staan daar zo absurd. Ik vraag me echt af of dit nou echt effect heeft op de potentiele koper...



Paul Vlaanderen en het Z-mysterie ook maar snel gelezen zodat ze bij de bukbieb in het dorp geplaatst kunnen worden. Oorspronkelijke titel is News of Paul Temple en het is qua verhaal een wat voorspelbare spionagethriller. Paul en Ina zijn op vakantie in Schotland en reizen door een klein dorpje, als Paul eerst een brief meekrijgt van iemand die zeer angstig lijkt te zijn, en aangekomen bij een herberg komt hij allerlei bekenden tegen die eerder nog tegen hem zeiden dat ze naar andere plekken (zoals Frankrijk) zouden gaan. Er blijkt een internationale misdaadorganisatie hier actief te zijn, van wie de baas bekend staat als Z4, maar niemand, zelfs andere hoge leden in de organisatie, weten niet wie hij of zij is, maar Z4 zou wel aanwezig zijn in Schotland om de huidige operatie in goede banen te leiden. McGuffins, alle bekenden die in Schotland zijn doen verdacht, je kan het allemaal wel raden.

Paul Vlaanderen's "expliciete" uitspraak in de Nederlandse vertaling is trouwens het briljante "bij de baard van m'n grootmoeder!" wat kennelijk in het Engels slechts "by Timothy" is.

[Tamara]

Oh, wat vind ik die pocket covers met accolades van reviews zo ontzettend lelijk. Het zou nog beter zijn als er één volledige zin stond van één publicatie, maar al die losse woorden als "stunningly good" staan daar zo absurd. Ik vraag me echt af of dit nou echt effect heeft op de potentiele koper...

Op mij komt het altijd wanhopig over. Deze is extra erg, want op de achterflap staan nog eens zes citaten. Plus 'longlisted', dat zijn slechts mooie woorden om te zeggen dat je de shortlist niet heb gehaald...

Over teleurstellingen gesproken...



Een van de uitdagingen voor mezelf was om recent Nederlands kinderboek te lezen om een beter idee te krijgen van wat er nu zoals verkrijgbaar is. Dwars door de storm komt uit 2014 en is in 2020 gekozen voor Nederland Leest Junior. Nederland Leest is een goed voorteken (voor de portemonnee) en dit exemplaar kwam met kleine vertraging gratis op mijn pad. Niets mis met een beetje gemak, toch? Nou ja, eigenlijk wel, want dit kinderboek over de verzuiling en de Molukse KNIL-soldaten die in Nederland zijn gestrand, had ook halverwege de vorige eeuw geschreven kunnen zijn. Misschien was het beter als dat echt zo wat geweest, want enige kennis over Nederland in de jaren 50 is wel handig en dat is géén periode waar op de basisschool veel aandacht aan wordt geschonken. Ik weet niet of kinderen van nu bijzonder veel met dit boek kunnen zonder extra context...

Deel één van de missie (een Nederlands kinderboek lezen) is geslaagd, deel twéé (een beter idee krijgen van wat er nu zoal verkrijgbaar is) hooguit deels.

Boekenteller: 32/50

[ChronicVillainy]

Sinds mijn laatste post heb ik het e.e.a. gelezen. Wat opvallende titels:

Jade War van Fonda Lee
Vervolg op Jade City. Ik vond dit deel iets minder dan deel een, het had een beetje last van het 'tweede boek'-syndroom. Het kwam nog trager op gang dan het eerste boek, wat soms wat langdradig werd. Sommige tijdsprongen vond ik soms ook een beetje jarring, al snap ik wel waarom ze nodig waren. That said, ik vond de karakterontwikkeling van de verschillende personages heel erg tof. Ik heb deel drie, Jady Legacy, al klaar staan, maar ik wilde eerst even wat andere titels tussendoor lezen.

Dragon Keeper van Robin Hobb
Eerste deel van The Rainwild Chronicles, die weer onderdeel is van The Realm of the Elderlings. Ik vond dit tot zover het minst interessante deel; heel veel voelde aan als opzet voor de komende delen. De worldbuilding en de verwijzingen naar voorgaande boeken was dan wel weer erg tof, maar verder gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Ik ga wel binnenkort het volgende deel lezen, ik hoop dat die wat meer gebeurtenissen heeft.

Kindred van Octavia Butler
Dit boek gaat over een hedendaagse zwarte vrouw die steeds ongewild teruggaat naar het verleden, naar de tijd dat slavernij in de US nog volop aanwezig was. Niet bepaald een veilige omgeving voor haar. Qua schrijfstijl las dit boek goed weg, maar qua onderwerp was dit een lastig boek om te lezen. De hoofdpersoon werd wel erg realistisch neergezet en het boek gaat goed in hoe het geweest heeft moeten zijn om in die tijd te leven.

The Only Good Indians van Stephen Graham Jones
Een horror over vier Native Americans die in hun jeugd een eland hebben afgeknald die ze niet hadden moeten afknallen. Dit komt ze in hun kont bijten, en flink ook. Het boek is vrij gory, maar dit wordt gecamoufleerd door de... bijzondere schrijfstijl. Op sommige punten werkte dit, zoals bij de villain POV. Maar bij veel punten zorgde de schrijfstijl dat er weinig spanning of enge dingen waren. Daardoor was dit boek best een karwei om te lezen. Zonde, want het kaart wel belangrijke ervaringen aan van Native Americans die nu in de US leven.

Hoe gaan we dit uitleggen? van Jelmer Mommers
Klimaatboek. De eerste helft is vrij deprimerend, met o.a. de oorzaak waarom er niet veel van de grond komt en een rampenscenario van over 50 jaar. Daarna schetst Mommers een best case scenario die er iets rooskleuriger uitziet, en daarna geeft hij mee dat er nog wel degelijk hoop is. Ik heb wel de versie van 2019 gelezen; er is blijkbaar een recente versie met een nawoord n.a.v. de afgelopen twee jaar. Ik ben benieuwd of dat beeld er rooskleuriger op is geworden...

The Rise of Kyoshi van F.C. Yee
Eerste boek uit een duologie over avatar Kyoshi. Ik was blij verrast door dit boek. Is geen literair hoogstandje, maar toch erg leuke personages en worldbuilding met veel vaart qua verhaal.

Battle Royale van Koushun Takami
De klassieker van het dodelijke spelletjes-genre. Ik vond het erg fijn weglezen, ook erg spannend. Ik vond alleen dat opvallend veel leerlingen wel érg bezig waren met hun crush ipv een nogal.... dringende situatie. Verder vond ik het einde ook wat minder, maar daar zal ik niet zoveel over zeggen.

All Boys Aren't Blue van George M. Johnson
Een nonfictie memoir gericht aan young adult-publiek. Het gaat over hoe de schrijver als zwarte queer persoon is opgegroeid in Amerika. Het heeft hoogepunten zoals een liefdevolle familie, maar ook dieptepunten. Het kaart thema's aan als racisme, homofobie, seksualiteit, gender performance en afwijken van sociale verwachtingen. Ook komt er helaas ook seksueel misbruik langs. Het is een erg persoonlijk en rauw boek, maar de schrijver wil hiermee graag dat de lezer zich gezien voelt en hen helpt met het accepteren van diens identiteit. Belangrijk leesvoer, ook als je niet zwart en/of LHBTQIA+'er bent.

The Shadow of the Gods van John Gwynne
Een rauwe, gritty fantasy geïnspireerd door een Noorse setting met... vikingen. Ik had in eerste instantie niet zoveel met de hoofdpersonen, maar naarmate het boek vorderde wilde ik toch graag weten wat er met ze zou gebeuren. De hoofdpersonen zijn een moeder op zoek naar haar ontvoerde zoon, een vrouw van adel die glorie dmv strijden zoekt, en een thrall uit wraak die bij een groep mercenaries belandt. Ik ben benieuwd naar het tweede deel!

Ben momenteel bezig met The Galaxy, and the Ground Within van Becky Chambers, maar ben nog te vroeg in het boek er wat nuttigs over te zeggen. Ik heb ook een stuk van het eerste boek uit Aardzee (Earthsea) van Ursula Le Guin gelezen, maar ik weet nog niet of ik de hele serie daarvan wil gaan lezen.

Ik zit nu op 17 boeken dit jaar.

[Tamara]

Battle Royale van Koushun Takami

Deze wilde ik een aantal maanden geleden ook lezen, maar er was geen betaalbaar exemplaar te vinden. Is de situatie nu beter of had je toevallig al een exemplaar op de plank staan?

The Rise of Kyoshi van F.C. Yee
Eerste boek uit een duologie over avatar Kyoshi. Ik was blij verrast door dit boek. Is geen literair hoogstandje, maar toch erg leuke personages en worldbuilding met veel vaart qua verhaal.

Ik heb eigenlijk niets met AtlA, maar ik blijf het leuk vinden hoe die serie nog steeds wordt uitgebreid met boeken en beeldverhalen. Ik heb zo'n vermoeden dat een deel van de jonge fans van toen daar ondertussen zelf aan bijdraagt.

[Koen]

Dragon Keeper van Robin Hobb
Eerste deel van The Rainwild Chronicles, die weer onderdeel is van The Realm of the Elderlings. Ik vond dit tot zover het minst interessante deel; heel veel voelde aan als opzet voor de komende delen. De worldbuilding en de verwijzingen naar voorgaande boeken was dan wel weer erg tof, maar verder gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Ik ga wel binnenkort het volgende deel lezen, ik hoop dat die wat meer gebeurtenissen heeft.

Ik ergerde mij elk boek meer aan deze tussenreeks. Geen idee welke ghostwriter Hobb inhuurde om deze vier delen te schrijven lol, want de kwaliteit is zo veraf van de rest van de Fitz-reeks. Maar je moet wel door die Rainwild-boeken door omwille van alle verwijzingen, zowel in de vorige boeken als ook de boeken die erna komen... Sterkte

[Ash Ketchum]

Battle Royale van Koushun Takami
De klassieker van het dodelijke spelletjes-genre. Ik vond het erg fijn weglezen, ook erg spannend. Ik vond alleen dat opvallend veel leerlingen wel érg bezig waren met hun crush ipv een nogal.... dringende situatie. Verder vond ik het einde ook wat minder, maar daar zal ik niet zoveel over zeggen.

Heb je de film gezien? Het einde is een beetje anders daar.

Battle Royale is volgens mij een van de eerste Japanse boeken die ik heb gelezen (destijds in het Engels...) <- dit was ik aan het typen toen ik me herinnerde dat ik gewoon m'n bestelgeschiedenis bij Bol kon checken. 2004 alweer! Het is dus zelfs een van de allereerste boeken die ik ooit via internet heb besteld XD

[ChronicVillainy]

Deze wilde ik een aantal maanden geleden ook lezen, maar er was geen betaalbaar exemplaar te vinden. Is de situatie nu beter of had je toevallig al een exemplaar op de plank staan?

Ik had hem al jaren op de plank staan.

Ik heb eigenlijk niets met AtlA, maar ik blijf het leuk vinden hoe die serie nog steeds wordt uitgebreid met boeken en beeldverhalen. Ik heb zo'n vermoeden dat een deel van de jonge fans van toen daar ondertussen zelf aan bijdraagt.

Ik heb niet al het materiaal gelezen, maar het is zeker leuk hoe de serie nog steeds wordt uitgebreid. Zeker deze reeks waarbij ze Avatars uit het verleden uitdiepen. Ze hebben ook al eentje over Yangchen aangekondigt van dezelfde auteur als deze.

ik ergerde mij elk boek meer aan deze tussenreeks. Geen idee welke ghostwriter Hobb inhuurde om deze vier delen te schrijven lol, want de kwaliteit is zo veraf van de rest van de Fitz-reeks. Maar je moet wel door die Rainwild-boeken door omwille van alle verwijzingen, zowel in de vorige boeken als ook de boeken die erna komen... Sterkte 

Ai dat belooft niet veel goeds. Ik hoor idd vaker dat dit de minste serie uit de reeks is. Dank je! Gelukkig zijn ze niet heel lang.

Heb je de film gezien? Het einde is een beetje anders daar.

Nog niet, wil ik nog wel doen. Ben nu wel nieuwsgierig haha.

[WizardOfOss]

Ik had hem al jaren op de plank staan.

Gelukkig maar, ben ik toch niet de enige die boeken koopt om ze nooit (nou ja, jaren/decennia later) te lezen.....ik moet hem ook nog ergens hebben staan, zelfs ooit aan begonnen maar niet ver gekomen.

[Ash Ketchum]

Omarike Satsujin Jiken (De moordzaak van de Omari familie) won onlangs de Mystery Writers of Japan Award van dit jaar en is overduidelijk een werk van Taku Ashibe. Ik heb veel van z'n werk gelezen, en het duurt echt niet lang om door te krijgen dat hij een voorliefde heeft voor de stad Osaka, geschiedenis en boeken, want dat zijn de thema's die je bijna altijd terugvindt in zijn detectives, die bomvol zitten met geschiedkundige en literaire verwijzingen. Je vindt dit alles terug in dit boek, maar ik denk inderdaad dat dit een van z'n beste verhalen is waarin hij deze thema's met elkaar heeft verbonden, zonder dat het al te "kijk naar al die verwijzingen die alleen ik door heb" wordt. Dit boek gaat over de ondergang van de Omari's, een handelsfamilie die make-up verkoopt vanuit Semba, het handelscentrum van Osaka (dat tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels vernietigd zou worden). In de Taisho periode weet het uit te groeien tot een bijzonder succesvol bedrijf met vele gezellen die werken in het bedrijf, maar de jaren verstrijken, het wordt het Showa-tijdperk en dan begint de oorlog... Luxeproducten zoals make-up mogen natuurlijk niet meer verkocht worden want ze zijn bezig met een oorlog dus dat zou ontrouw aan het vaderland zijn en langzamerhand wordt het bedrijf steeds kleiner en kleiner. En dan wordt eerst de oudste zoon, die een arts was geworden in plaats van het bedrijf over te nemen, opgeroepen als legerarts, niet lang daarna wordt de tweede zoon ook veel vroeger opgeroepen voor het leger dan ze hadden verwacht, en alleen de ouderen en de twee zusjes blijven achter, net als de vrouw van de eerste zoon. Maar dan wordt eerst de vader (hoofd van het gezin) op een avond dood gevonden in z'n kamer, en niet lang daarna volgen er meer doden van de leden van de Omari familie. De resterende vrouwen proberen de eens bekende Omari winkel draaiende te houden zodat de zonen een plek hebben om naar terug te keren, maar gaat dat nog wel als ze een voor een dood gaan? En waarom gebeurt dit?

Een boek bomvol geschiedenis: Semba zoals het vroeger bestond met z'n unieke cultuur met ambachtmeesters en gezellen bestaat allang niet meer nadat Semba gebombardeerd was in de oorlog, het dialect bestaat ook niet meer, maar het komt allemaal tot leven in dit boek, en de focus op de achtergebleven vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog is ook interessant. Dit vormt een unieke achtergrond voor de moorden, die "technisch" gezien (het hoe) niet heel verrassend zijn (al is daar wel een reden voor), maar die wel allemaal uniek aanvoelen vanwege hun link met de historische (culturele) achtergrond (motief en zo) van Semba, Osaka voor en tijdens de oorlog. Dit is een memorabele detective omdat het qua motief echt alleen daar en toen had kunnen gebeuren, en dat is altijd leuk.

[ChronicVillainy]

Ik had hem al jaren op de plank staan.

Gelukkig maar, ben ik toch niet de enige die boeken koopt om ze nooit (nou ja, jaren/decennia later) te lezen.....ik moet hem ook nog ergens hebben staan, zelfs ooit aan begonnen maar niet ver gekomen.

Yep, guilty as charged here. Ik probeer het wel beetje binnen de perken te houden. Anderzijds ben ik ook een mood reader, dus wat keuze is ook fijn!

[Ash Ketchum]

Sanshimai Tanteidan 2: Campus-hen: Dit is het tweede deel in een langlopende reeks van Jiro Akagawa. Het eerste deel is heel lang geleden uitgebracht in het Engels met de titel Three Sisters Investigate en gaat over de drie zussen Ayako (studente), Yuriko (high school) en Tamami (junior high) die altijd betrokken raken bij moordzaken en zo. Jiro Akagawa was een zeer actieve detectiveschrijver en van veel van z'n boeken zijn ook games gemaakt (van de Famicom tot aan het PSX-tijdperk), maar van deze serie is volgens mij geen game gemaakt, wel meerdere drama series (om een of andere reden met vier zussen...). Akagawa's boeken kan je misschien het best beschrijven als light novel detectives, hoewel de term light novel nog lang niet bestond toen hij actief was. Maar het zijn korte verhaaltjes, meestal met een nogal lichte toon en hoewel er hier en daar wel leuke ideetjes zijn, zijn zijn detectives vaak heel simpel.



En dat is ook zo voor dit tweede deel, waarin oudste zus Ayako de organisatie voor het concert op het campusfestival moet zorgen, maar zodra zij de zanger Takashi Kamiyamada boekt (die de laatste tijd niet zo populair meer is, waardoor hij makkelijk te boeken was), gebeuren er allerlei rare dingen op campus en vallen er zelfs doden. Qua detective is het niets bijzonders, eigenlijk het soort idee wat je zou verwachten als een okay aflevering in een detectivetelevisiereeks met afleveringen van 45 minuten. Maar oh, wat houdt Akagawa toch van koppeltjes van oudere mannen en veel jongere vrouwen. Je ziet ze ZO ontzettend vaak in z'n series, mannen in hun dertig of verder die dan een relatie krijgen met iemand van 18 of zo. Je ziet bijna nooit koppels van ongeveer dezelfde leeftijd, of met een oudere vrouw of zo. Hier heb je ook weer een professor die een affaire heeft met een studente. En je zou het misschien niet verwachten vanwege de huidige coverstijl, maar vaak blijken in Akagawa's verhalen misdaden als verkrachting het motief/het achtergrondverhaal te zijn, maar dat soort onthullingen clashen dan weer vaak met wat slapstick-achtige gebeurtenissen zoals Ayako die een bomaanslag op haar leven overleeft als ze onder haar voordeur wordt geblazen en haar zussen alleen maar een beetje lacherig doen over hoe ze onder de deur ligt. Akagawa's verhalen willen vaak wel eens enorme mood swings hebben, en dat geldt ook voor dit boek.

[Ash Ketchum]

Cinderella-jo no Satsujin of Cinderella Castle Murder is een detective dat natuurlijk het sprookje van Assepoester volgt. Assepoester heeft hier een nogal vlotte bek en de stiefmoeder en de twee stiefzusjes zijn lang niet zo gemeen als in de bekendere varianten van het verhaal, maar uiteindelijk zijn het toch weer stiefmoeder en de zusjes die naar het verjaardagsbal van prins Olivier gaan, waarna Assepoester wordt bezocht door een tovenaar die haar glazen muiltjes geeft, wat kleding en een koets voor haar tevoorschijn tovert en haar naar het bal stuurt. Tijdens het bal raakt ze aan de praat met prins Olivier. Op een gegeven moment gaan ze naar zijn kamer, waar hij eventjes om het hoekje loopt aan het eind van de grote kamer, maar als hij maar niet terugkeert, neemt Assepoester een kijkje, waar ze een lijk vindt. Haar geschreeuw brengt de wachter die buiten stond binnen en slechts een uurtje of zo later, staat Assepoester meteen terecht voor de moord op prins Olivier, omdat dit een bijzonder ernstige misdaad is.



En dan begint een verhaal dat echt gewoon Ace Attorney is. Aanvankelijk lijkt het alsof alleen Assepoester de moord heeft kunnen plegen, want zij liep samen met prins Olivier de kamer binnen, en de wachter vond in de kamer een dode prins en een levende Assepoester. Maar Assepoester krijgt de kans om tijdens het noodproces de getuigen te ondervragen en elke keer weet ze kleine tegenstrijdigheden te vinden in hun getuigenissen, waardoor ze langzaam maar zeker twijfel weet te zaaien of zij echt de enige was die de moord heeft kunnen plegen. Getuigen hebben allemaal geheimpjes en "veranderen" soms zelfs halverwege (laten hun ware gelaat zien) net als in de Ace Attorney games. Halverwege krijgt Assepoester om wat extra onderzoek te doen, waarna de tweede helft van het proces volgt, maar Assepoester heeft wel haast want ze heeft natuurlijk maar tot middernacht... Een leuke detective, niet super diep of verrassend, maar gewoon goed opgebouwd, wat leuke twists en een grappige variant op het bekende verhaal.

[Tamara]

Tegenwoordig bestaan boekenweekgeschenken vooral om de ego's van gevestigde schrijvers te strelen, maar vroeger was dat anders. Er was een periode dat het boekenweekgeschenk een dubbele wedstrijd was: schrijvers zonden novelles in, de winnaar werd gepubliceerd zonder vermelding van naam, en de lezers moesten vervolgens uitzoeken wie de schrijver was. Achterin de boekjes stond de lijst van deelnemende auteurs en hun eerdere werk, zodat de lezers een startpunt hadden voor hun detectivewerk.

De nacht der Girondijnen was de winnende inzending voor het boekenweekgeschenk van 1957 en bleek later door historicus Jacob (Jacques) Presser geschreven te zijn. Hij was op dat moment geen nieuwe schrijver, want hij had al een aantal detectives en meerdere geschiedkundige boeken op zijn naam staan, maar De nacht der Girondijnen was zijn eerste literaire werk.

Het verhaal wordt verteld door een Joodse geschiedenisdocent die in doorgangskamp Westerbork zijn eigen hachje probeert te redden door zich bij de ordedienst te voegen. In die functie helpt hij ook bij het opstellen van de transportlijsten. Elke week helpt hij beslissen over leven en dood, wetende dat als hij het niet doet, hij op transport gaat en iemand anders zijn plaats als beul-by-proxy inneemt. Om te overleven moet hij zijn eigen menselijkheid doden, maar daar blijkt hij ondanks - of juist dankzij - de gruwelijkheden waaraan hij medeplichtig is, niet toe in staat. Hij verzegelt zijn lot en pent in allerijl zijn verhaal in de strafbarak, met de hoop dat dit het kamp uit gesmokkeld wordt en iemand het ooit zal lezen.

Het perspectief is op zich al bijzonder, maar hier is de relevante achtergrondinformatie: Presser is ook van Joodse afkomst en heeft de oorlog overleeft door onder te duiken. Zijn vrouw Deborah overleefde de oorlog niet. Zij werd opgepakt met een vals identiteitsbewijs, afgevoerd naar Westerbork en vermoord in Sobibór. De hoofdpersoon van De nacht der Girondijnen heet Jacques en spreekt in zijn gehaaste dagboek regelmatig tegen Jacob, bij wie hij bevestiging en vergeving zoekt. Aan het einde van het verhaal, leren we dat Jacob de roepnaam is die Jacques voor Westerbork gebruikte. Hij krijgt zijn naam terug van een vrouw genaamd Dé, de echtgenote van een collega-docent en opgepakt met een vals identiteitsbewijs. Met andere woorden, met dit boek probeerde Presser de dood van - nee, moord op - zijn vrouw te verwerken.

Vervloekte uiensnijdende ninjas...

Ik vraag me af hoe dit boek voor lezers in 1957 was, toen ze met het achterhalen van de schrijver een mooie prijs konden winnen. Zou de winnende detective genoeg hebben gehad aan de hints achterin het boek: Pressers volledige naam en bibliografie? Of zouden ze misschien extra informatie hebben gevonden in een bibliotheek en zich aan de leestafel hebben gerealiseerd hoe die de connectie is? En Presser zelf, heeft hij rekening gehouden met het prijsvraagaspect toen hij het boek schreef en er met opzet een macabere puzzel van gemaakt? En hoe was het voor de juryleden? Voorin wordt wel gemeld dat de jury unaniem was. Dat dit het beste ingezonden werk was, een toonbeeld van waar de Nederlandse novelle toe in staat is, en dat het juist als boekenweekgeschenk aangeboden kon worden, omdat heel het Nederlandse volk met dit drama geconfronteerd was. Ik ben daar stil van. Dit getuigd op zoveel fronten van een sterke ruggengraat en daar heb ik ontzettend veel bewondering voor.

[Ash Ketchum]

Rokunin no Usotsukina Daigakusei (Zes liegende studenten): Dit was een vrij populaire detective die vorig jaar uitkwam, waar o.a. ook al een manga en toneelstuk van is gemaakt. Het thema is in elk geval origineel, want het gaat over het beruchte sollicitatieproces in Japan, waar de grote bedrijven eens per jaar een groep sollicitanten in één keer aannemen. Studenten beginnen meestal al in het jaar voor hun laatste jaar al met solliciteren bij deze bedrijven, waar ze meerdere rondes van examens en interviews moeten doorlopen voor ze te horen krijgen of ze een "naitei" hebben: de afspraak onder voorbehoud dat mits ze afstuderen ze de komende april worden aangenomen als de nieuwe lichting. Dit boek gaat over de allerlaatste sollicitatieronde van Spiralinks, een razend modern IT bedrijf waar echt iedereen naar toe wil. In de laatste ronde zijn zes mensen over, die te horen krijgen dat de laatste ronde over een maand wordt gehouden. De bedoeling is dat ze een groepsdiscussie gaan houden met hun team en aan de hand van hun optreden daar wordt besloten wie wordt aangenomen. Ze krijgen te horen dat het ook best mogelijk is dat ze alle zes worden aangenomen, dus de zes besluiten een paar keer bij elkaar te komen om elkaar beter te leren kennen en echt een team te worden, zodat ze alle zes worden aangenomen. Maar een paar dagen voor de groepsdiscussie krijgen ze allemaal een mail dat vanwege de economische toestand ze uiteindelijk toch maar 1 persoon kunnen aannemen dit jaar en dat de laatste opdracht wordt gewijzigd: zij moeten met hun zessen bespreken wie van hen het meest geschikt is om aangenomen te worden.



Iedereen is een beetje van slag tijdens de discussie, maar de zes besluiten dat ze allemaal hun zegje mogen hebben en dat ze dan over meerdere rondes gaan stemmen, zodat het eerlijk blijft en het minder uitmaakt wat de precieze volgorde is van wie wanneer het woord krijgt. Tijdens het gesprek valt hen een envelop op, en als ze die openmaken blijken binnen zes enveloppen te zitten, elk geadresseerd aan iemand anders. Als ze er eentje open maken, vinden ze wat foto's, een nieuwsartikel en een briefje dat zegt dat (XX) een moordenaar is. Het blijkt dat een van hen een nogal duister geheim in z'n verleden had, dat nu open en bloot op tafel ligt. Diegene wordt natuurlijk razend, en beschuldigt de anderen ervan expres in z'n leven te hebben zitten graven om zo een rivaal bij het sollicitatieproces er in te luizen. Het is dan dat ze allemaal realiseren dat die enveloppen een duister geheim over elk van hen bevat. Maar waarom, en wie heeft dit gedaan? En wie wordt uiteindelijk aangenomen door Spiralinks?

Een boek met een originele invalshoek en het heeft duidelijk ook iets te zeggen over de wijze waarop groepssollicitaties worden gehouden in Japan. Maar ook zonder dat 'sociaal commentaar' toontje is het best interessant als detective, waarbij in het tweede helft van het verhaal slim wordt teruggegrepen naar eerdere opmerkingen/acties van personages tijdens de groepsdiscussie, die dan plots een totaal andere betekenis blijken te hebben.

[Tamara]

Een collectie van magisch-realitische verhalen, of eigenlijk miniatuur novellen, van Bordewijk. Het onderwerp is steden. Vergeten steegjes als labyrinten, wijken als eilanden, architectuur die mensen verslindt. Door mensen geschapen, maar niet gevormd. De steden leven, soms meer dan de personages, in de zin dat zij het leven van de personages sturen. Ook het weer, in al zijn ongrijpbaarheid en onvoorspelbaarheid, speelt met de mens.

Het is een wonderlijk boek en ik ben verliefd. Het taalgebruik is onweerstaanbaar. Zo omschrijvend met zo weinig woorden. Hier, uit het laatste verhaal, waarin we John Hova en zijn werknemers Miek en Gabry volgen door de industriële stad Sodom: "De winter was teruggekeerd met een schrale wind vol giftig stof. Een teringwind. In lage domgewelven, het een na het ander, lag het zwerk van lood. In de immense loden oubliëtte verhongerde het voorjaar."

De Wingerdrank is nu officieel een persoonlijke favoriet.

De teller: 34/50