Laatst gelezen boeken

[Ash Ketchum]

En na Shonen no Na wa Gilbert, op de valreep nog m'n vijfde boek deze maand uit.

Kyojintei no Satsujin (De moorden in het huis van de vermaledijde) is het derde boek van Masahiro Imamura, die een paar jaar geleden furore maakte met zijn debuutroman Shijinso no Satsujin, waarmee hij de eerste werd die in alle vier de grote 'mystery rankings' van verschillende uitgevers de eerste plek wist te halen. Van dat boek is in de tussentijd al onder andere een manga en een live-action film gemaakt. Dit boek, dat eergister uitkwam, gaat wederom om de studente Hiruko, die er helaas niets aan kan doen dat ze altijd betrokken raakt bij gevaarlijke moordzaken en daarom noodgedwongen detective moet spelen om haar eigen leven te redden. De voorgaande twee boeken waren detectiveverhalen in unieke closed circle situaties, waarin de personages betrokken raken bij moordzaken terwijl er tegelijkertijd iets bovennatuurlijks/abnormaals ook hun levens bedreigt. Maar de schrijver weet die bovennatuurlijke elementen heel slim te gebruiken om hele unieke verhalen te brengen.



En dat gebeurt natuurlijk ook hier. De jacht op bepaalde mensen die te maken hebben met de gebeurtenissen in eerdere boeken brengt Hiruko in contact met iemand die hetzelfde doel heeft. Hij heeft een team van huurlingen samengesteld om samen een bepaald persoon een bezoekje te brengen en hij wil dat Hiruko ook meegaat (omdat ze 'problemen' aantrekt en ze zo zeker kunnen zijn dat ze niet met lege handen terugkomen). Hun doel is de eigenaar van een oud, afgesleten pretpark dat ook als zodanig wordt op de markt is gezet (een retro/ruïne pretpark) en hij woont zelf in wat ooit het spookhuis was, maar dat hij heeft laten ombouwen. Er gaan geruchten dat de eigenaar eens in de zoveel tijd illegale arbeidsmigranten die in het park werken, 's avonds laat naar z'n huis laat komen en dat ze nooit meer terugkomen en met de hulp van iemand die ook is opgeroepen en vreest voor z'n leven, weten Hiruko en de rest het huis binnen te dringen en ze dwingen hun doel al z'n data aan hen te geven. Maar terwijl hun doel ze door het spookhuis leidt, worden ze plots aangevallen door... *iets* (spoiler) en in een mum van tijd worden meteen een paar mensen vermoord en de rest weet maar net te ontsnappen. Het probleem is dat ze bij binnenkomst de enige ingang op slot hebben gedaan en degene die de sleutel had is vermoord door *dat ding* en ook nog eens diep in het territorium van *dat ding,* in het bijgebouw van het spookhuis. Zij kunnen dus het spookhuis niet meer uit en zitten samen opgesloten met *het ding* in het spookhuis. Het enige wat ze kunnen doen is wegrennen van *dat ding* dat gelukkig overdag niet buiten diens territorium in het bijgebouw van het spookhuis komt. In de chaos is Hiruko helaas gevlucht in het buitenhuis maar ze wordt gelukkig niet gevonden door *het ding* en de rest probeert intussen overdag een manier te vinden om de sleutel terug te krijgen en Hiruko te redden. Maar dan worden er nog meer mensen vermoord en hoewel het aanvankelijk lijkt alsof *dat ding* die moorden ook heeft gepleegd, lijkt er toch meer achter te zitten...

Dit keer is het heel erg game-achtig! Een kaart van het spookhuis die een paar keer door in het verhaal een update krijgt en sowieso doet dat 'bovennatuurlijk ding' dat iedereen bedreigt ook denken aan bepaalde games. Toch is dit deel toch wel een tikje minder slim dan de vorige delen: het gebruik van de bovennatuurlijke elementen zijn net iets minder subtiel gedaan en sommige momenten hangen wel erg af van toeval. Toch een leuk boek dat een hele unieke soort detectiveverhaal vertelt.

[Ash Ketchum]

Last Bus to Woodstock (Colin Dexter): Soms lees ik ook boeken die niet Japans zijn. Dit is het eerste boek in de bekende Inspector Morse reeks...en ik heb nog nooit een aflevering van de bekende televisieserie gezien of van de spin-offs. Misschien in m'n hele leven 10 minuten bij elkaar gezien? Ik heb nog net iets meer van Midsomer Murders gezien, maar ik ben dus niet echt een fan van de Britse politieserie. Het boek begint met de ontdekking van het lijk van een jonge vrouw in een hoekje van een parkeerplaats naast een pub in het dorpje Woodstock nabij Oxford. De schaarsgeklede vrouw was neergeslagen met een stuk gereedschap en er zijn sporen van seksueel geweld. Inspector Morse en zijn nieuwe partner Lewis krijgen al gauw een tip dat de vrouw de nacht voor haar moord gezien was bij een bushalte bij Oxford, wachtende op de bus naar Woodstock maar dat ze op een gegeven moment maar probeerde een lift te brengen. Het blijkt echter dat ze met z'n tweeën, dus waar is die andere vrouw gebleven en zijn ze met iemand meegegaan? Dit is kennelijk een boek van z'n tijd want er wordt wel heel lichtjes over verkrachting van vrouwen gepraat, Inspector Morse is een norse mopperkont die tijdens werkuren met verdachten flirt, drinkt, Lewis een beetje pest en vergezochte theorieën bedenkt op basis van het weinige bewijs dat er is... die dan ook nog eens juist blijkt te zijn omdat de schrijver dat wilde en niet omdat het echt logisch of overtuigend is. Er zijn hier en daar flarden van okay ideetjes, maar net zo geforceerde momenten (waarom besluit Morse de privé correspondentie van alle vrouwelijke collega's van het slachtoffer te onderzoeken helemaal aan het begin van het boek, als het enige wat ze weten is dat ze dood is? Waarom geven ze toestemming want het is toch belachelijk dat de politie dan maar de brieven lezen van mensen die toevallig het slachtoffer kennen? Waarom blijkt daar dan ook toevallig een belangrijke aanwijzing te zitten?) Het boek heeft me zeker geen zin gegeven om de serie te kijken...

[Ash Ketchum]

Sekigan no Shojo (Het meisje met één oog).



Ik vind de boeken van Yutaka Maya meestal wel aardig, maar om een of andere reden lees ik ze niet heel vaak, misschien eens in de drie, vier jaar. Ik zweer trouwens dat ik Maya op een dag maar 's liefst drie keer ben tegengekomen op straat in Kyoto! Ik kwam hem telkens weer tegen als ik boodschappen moest doen/ging eten en het was weeeeird. Anyway, dit boek begint in de winter van 1985. Shizuma reist af naar een afgelegen dorpje in de bergen omdat hij na de dood van zijn beide ouders (deels door zijn toedoen) aan zelfmoord denkt, en hij vind dit wel een mooie plek. Duizend jaar geleden werd het dorp geteisterd door een draak, maar een mysterieus meisje genaamd Sugaru, geboren uit een bron, wist de draak te verzegelen. Ze kon hem niet verslaan, maar jaren later wist Sugaru's dochter de draak te onthoofden en werd zij de nieuwe Sugaru. De Kotosaki familie stamt af van Sugaru en nog steeds erft de oudste dochter van de familie de naam Sugaru en die wordt in het dorp aanbeden als een levende godin die het dorp moet beschermen van kwaad. Net op de dag dat de eerste sneeuw valt, de dag waarop Shizuma zelfmoord wil plegen, wordt de dochter van Sugaru vermoord (en onthoofd), en aanvankelijk wordt Shizuma als een outsider verdacht (en z'n portemonnee ligt bij het lijk), maar dan verschijnt een meisje met een kunstoog gekleed in een ouderwets gewaad samen met haar vader. Mikage blijkt een detective-in-training te zijn, die de naam Mikage van haar overleden moeder heeft geerfd: de vorige Mikage was een bekende detective die de politie bij veel zaken heeft geholpen. De 17-jarige Mikage weet al snel te bewijzen dat Shizuma onschuldig is en vind ook een aanwijzing die erop wijst dat de moordenaar waarschijnlijk iemand in de Kotosaki familie. Ze wordt gevraagd de zaak te onderzoeken en ze neemt Shizuma mee als assistent, maar ondanks wat briljante deducties blijkt dat de moordenaar ook niet voor een gat te vangen is en veel neppe aanwijzingen heeft achtergelaten. Uiteindelijk weet Mikage de zaak wel op te lossen, maar pas nadat er meerdere slachtoffers zijn gevallen en dus veel te laat. 18 jaar later keert Shizuma terug naar het dorp, maar dan wordt wederom het onthoofde lijk van de dochter van de huidige Sugaru gevonden...

Het boek focust net als veel ander werk van Maya op post-moderne problemen in detectiveverhalen, dus thema's als "als de moordenaar valse aanwijzingen kan achterlaten om de detective om te tuin te leiden, hoe weet je dan wat echte aanwijzingen zijn?' Niet even leuk voor elke lezer, maar ik vind ze wel leuk zo nu en dan. Je wordt echt constant heen en weer gestuurd met je verdenkingen omdat er telkens valse oplossingen worden gepresenteerd, maar er zitten ook wel echt leuke momenten die heel slim geschreven zijn die wel naar de echte moordenaar wijzen.

[Ash Ketchum]

Eerder dit jaar ben ik begonnen met het lezen van boeken van Jun Kurachi, die bijzonder leuk waren, dus het werd ook langzaam tijd om aan z'n eerste boek te beginnen, wat ook het eerste deel is van volgens mij de enige serie waar hij aan werkt: Nichiyo no Yoru wa Detakunai (Ik wil niet uitgaan op zondagavonden), waarin de mysterieuze Nekomaru-sempai de detective is.



Ik snap deze cover daarom ook niet echt. Want aangezien dit een konijn is... stelt dit personage dus niet Nekomaru-sempai voor? Sowieso zijn het gewoon mensen in de boeken, maar Nekomaru-sempai wordt in elk geval nog vaak vergeleken met een kat (z'n blik, en omdat hij voorovergebogen rondloopt). Dus waarom een konijn?

De zeven verhalen (+ 2 epilogen) in deze bundel worden allemaal verteld vanuit het gezichtspunt van een ander personage, maar het is altijd Nekomaru-sempai die de raadsels oplost: Nekomaru is een dertiger die vele rare baantjes heeft en een brede interesse heeft in allerlei onderwerpen, maar hij kan ook erg egoistisch en overkomen alsof hij neerkijkt op anderen. Maar hij weet wel altijd snel antwoord te geven op de mysteries die z'n pad kruisen, zoals het mysterie van een man die vanuit 20 meter in de lucht op de grond ter pletter is geslagen terwijl er in de buurt niet eens een gebouw is van die hoogte, een moord die gebeurt tijdens een bezoek in een parasietenmuseum, een vergiftigingsmoord die gebeurt op het toneel met ruim 150 getuigen en een vrouw die vreest dat de man die ze datet de vrouwenmoordenaar is die de afgelopen tijd steeds op zondag vrouwen neersteekt in haar buurt, altijd na hun dates. De raadsels zijn meestal simpel qua opzet, maar worden op een leuke manier verteld en de manier waarop Nekomaru-sempai stapsgewijs alles uitlegt is precies wat ik verwacht van Kurachi. De twee epiloog hoofdstukken brengen weer iets extra's door je te wijzen op iets anders dat gaande was in de achtergrond van de voorgaande 7 verhalen.

En m'n e-book backlog (voor boeken dan) is hiermee weer even naar 0 gebracht! M'n backlog aan fysieke boeken naar 0 brengen zal waarschijnlijk nooit gebeuren, maar ik vind het iets enger met e-books omdat je ze niet echt fysiek ziet en er niet mee geconfronteerd wordt, dus ik probeer altijd de backlog voor e-books bescheiden te houden ^^'

[Ash Ketchum]

Een van de leukste boeken die ik vorig jaar las was Sako Aizawa's Medium, dat ging over Hisui Jozuka, een beeldschone vrouw die spirituele krachten had die ze gebruikte om moorden op te lossen (o.a. door het lezen van aura's van mensen, of het zien van flarden van het geheugen van een overledene). Hoe kan dat dan een leuke detective zijn, vraag je je misschien af, maar daar had dat boek iets leuks voor bedacht: de hoofdrolspelers waren zich wel bewust dat ze moeilijk tegen de politie konden zeggen dat Hisui's kachten hen op het juiste spoor had gebracht, dus waren ze uiteindelijk toch weer bezig met het vinden van echt fysiek bewijs die Hisui's visioenen ondersteunen. Zo kwam er een leuke samenwerking tussen het bovennatuurlijke en logica, waarbij ze een duwtje in de juiste richting krijgen via Hisui's krachten, maar ze uiteindelijk toch met echte logica en bewijzen moesten komen.



Het vervolg kwam eerder dit jaar uit: Invert - Jozuka Hisui Tojoshu (Invert - Verzameling van omgekeerde verhalen met Hisui Jozuka) geeft weer een andere draai aan het concept. In de drie verhalen die in deze bundel zijn verzameld, volgen we dit keer de moordenaars, zoals bij Columbo. Vandaar de titel "invert" natuurlijk (inverted detective fiction). We zien dus (deels) hoe de moorden worden gepleegd en hoe de daders slimme trucjes bedenken om de politie te misleiden, maar dan duikt altijd die mysterieuze vrouw op die zegt dat ze spirituele krachten heeft, en hoewel de daders aanvankelijk dat natuurlijk niet geloven, blijkt Hisui bijzonder goed in het vinden van bewijzen die haar visioenen en aura-lezingen ondersteunen. Wederom erg leuk boek (je moet wel het eerste boek eerst lezen, want spoilers!) waarin de omgekeerde formule die we kennen van Columbo goed wordt gebruikt omdat je als lezer toch weer wordt uitgedaagd om uit te vissen hoe Hisui's visioenen in hemelsnaam nou die plannetjes van de moordenaar gaan verpesten. Technisch gezien is de televisiedrama Furuhata Ninzaburo de inspiratiebron, maar die was weer duidelijk op Columbo gebaseerd. Voordat het verhaal naar de oplossing gaat, doet Hisui namelijk ook altijd dat stukje uit Furuhata waarin de kijker (lezer) rechtstreeks wordt aangesproken en ze sluit ook af met hetzelfde zinnetje als Furuhata.

[Ash Ketchum]

Honkaku-O 2021: Mijn non-commercial sample ter waarde van 10 yen waar ik alsnog 4 euro inklaringskosten (het minimum) over moest betalen ^^' (Echt zeuren kan ik ook niet, want eigenlijk krijg ik dit omdat ik lid ben van een bepaalde vereniging in Japan, maar ik word gematst met de contributie). Elk jaar kiest de Honkaku Mystery Writers Club of Japan weer een paar van de beste korte detectiveverhalen die dat jaar zijn uitgebracht en die worden dan samen gebundeld. Over het algemeen was het dit jaar ook weer een aardige selectie. "De #StayHome moordzaak" is het verhaal dat het het meest "2020" aanvoelt. Het gaat over een moord die is gebeurd in Happy Bloom, een maid cafe in Akihabara, die echter al een tijdje dicht was omdat de noodtoestand was uitgeroepen in Tokyo vanwege corona. Dankzij live-streams etc. de maids van Happy Bloom alsnog goed contact te houden met de heren/dames, maar dan wordt op een morgen het lijk van de baas van Happy Bloom gevonden in het pand. Met wat verwijzingen hier en daar naar corona en hoe het normale leven even stil werd gezet, is dit een interessant verhaal om over twintig jaar of zo te lezen. M'n favoriet was trouwens "Amulet Hotel". In een hotel dat zich specialiseert in het bedienen van de onderwereld, wordt een lijk gevonden in een hotelkamer die van binnen gebarricadeerd was met een dienwagen onder de deurkruk. Wat volgt is een verhaal waarbij je meteen herkent dat de schrijver ooit lid was van dezelfde universiteitsclub in Japan als ik: dit is gewoon een pure puzzler whodunnit dat binnen een beperkt aantal pagina's toch talloze twist & turns heeft en zich vooral richt op de logica achter het oplossen van het mysterie: een van de belangrijkste clubactiviteiten was het schrijven van dit soort verhalen.

[Ash Ketchum]

Garasu no To no Satsujin (Cover zegt ook: The Glass Tower Murders) van Mikito Chinen. In de sneeuwrijke bergen van Nagano staat de Glazen Toren, het huis van Taro Kozushima, die wereldbekend werd door de uitvinding van een revolutionaire drug delivery system genaamd Trident. Met het fortuin dat hij verdiende met het patent kon hij zich volop storten op z'n echte interesse: detectiveverhalen. Het bizarre pyramide-vormige glazen huis lijkt zo uit een raar detectiveverhaal te komen en Kozushima heeft ook een bijzondere verzameling met zeldzame boeken, en bv. props uit Columbo, Knives Out en Sherlock. Hoewel hij normaliter niet veel contact heeft met andere mensen, heeft hij vandaag een bijzonder feestje georganiseerd, met onder andere een rechercheur, een medium, een detectiveschrijver en zelfs een meesterdetective als gasten. Het lijkt net een detectiveverhaal, en de lezer zal dan ook niet verbaasd zijn dat er ook een moordenaar onder hun schuilt, al zullen de meeste lezers wel verbaasd zijn dat de dader meteen wordt bekend gemaakt: Kozushima's persoonlijke arts Ichijo heeft namelijk een reden om z'n baas uit te weg te ruimen en besluit dat nu te doen, nu er veel gasten in het huis zijn. En meteen in het eerste hoofdstuk. Het plannetje om z'n baas te vergiftigen en het te laten lijken op een hartaanval mislukt echter, en hoewel Ichijo wel op tijd weg komt en een soort gesloten kamermoord ervan weet te maken, wordt de moord vroeg ontdenkt en is nu iedereen op z'n hoede. Helaas is door een sneeuwverschuiving de weg geblokkeerd en moeten ze drie dagen wachten voor de politie kan komen. De volgende dag wordt tot grote verbazing van Ichijo nog een dode ontdekt, terwijl hij zeker weet dat hij die niet heeft gepleegd. Er is dus nog een moordenaar in dit huis! Hij besluit daarom de Watson te worden van de meesterdetective Tsukiyo, omdat hij hoopt dat hij "zijn" moord op Kozushima ook op de andere killer kan schuiven zodra Tsukiyo de identiteit van de andere moordenaar weet uit te vissen, maar natuurlijk gaat dit niet zo makkelijk.



Dit was duidelijk een ode aan het Japanse detectiveverhaal vanaf de jaren 80. Het zit boordevol verwijzingen naar de schrijvers die toen hun debuut maakten en het hele verhaal voelt ook aan als het soort puzzeldetectives dat toen weer populair werd, met een raar glazen gebouw als setting, de closed circle setting en dat soort dingen. Ik denk daarom ook weer wel dat het niet echt een heel leuk boek is voor mensen die slechts soms een (Japanse) detective lezen omdat het echt wel is geschreven voor fans van die boeken en het eigenlijk vooral werkt in die context, maar ik zelf vond 'm erg leuk.

[Ash Ketchum]

Kamizu Kyosuke, Misshitsu ni Idomu (Kyosuke Kamizu gaat de strijd aan met gesloten kamers): Akimitsu Takagi was een detectiveschrijver die na de Tweede Wereldoorlog actief was, en zijn bekendste werk is The Tattoo Murder Case, waar ook z'n ikemen detective Kyosuke Kamizu voor het eerst verscheen. Zoals de titel al suggereert speelt Kamizu ook de hoofdrol in de zes verhalen uit de jaren 50-60 in deze verhalenbundel en gaan alle verhalen over gesloten kamermoorden.



Overigens is deze specifieke bundel (deze selectie van verhalen) wel vrij recent, want hij werd in 2013 uitgebracht. Maar volgens mij zijn alle oudere uitgaves waarin deze verhalen ook ooit te vinden waren allang niet meer verkrijgbaar, en er was een specifiek verhaal dat ik wilde lezen waarvan ik zeker weet dat die op dit moment alleen in deze bundel te vinden is. Over het algemeen waren de verhalen wel aardig, maar ze voelen wel best ouderwets aan. Veel trucjes zijn nu nogal cliche, terwijl ze misschien verrassender waren in de jaren 50. En misschien lees ik tegenwoordig teveel detectiveverhalen waarin ook tijdreizen, zombies, voorspellingen, alchemie, fantasiewerelden, meta-discussies, magie, diepgaande folklore essays, en weet ik het voorkomen want het miste toch net dat beetje extra dat ik graag had gezien.

[Ash Ketchum]

Hakata Ohanabi Satsujin Jiken (De moord tijdens het vuurwerk in Hakata): Eentje in de reeks 'ik wil elk jaar minstens één detective lezen die zich in Fukuoka afspeelt'. Nu is dit eigenlijk al de derde in dit kalenderjaar, maar aangezien ik enkele maanden vooruit loop met reviews schrijven voor m'n blog en al in 2022 ben, mag het. M'n verwachtingen waren trouwens bijzonder laag: de meeste bekende/memorabele detectives die zich in Fukuoka afspelen heb ik al gelezen, dus wat overblijft zijn de stereotype lichte travel mystery boeken. Dit boek is er een in de reeks met Onihei Otaka, een agent, maar zowaar geen rechercheur: hij is toegewezen aan gevangenenbeveiliging en werkt officieel dus niet aan moordzaken, maar heeft in het verleden toch wel z'n collega's goed geholpen. Onihei wordt om hulp gevraagd door een vriendin van een vriendin. Chizuru's familie runde ooit een vuurwerkfabriek, maar twaalf jaar geleden was er een grote ontploffing, en haar ouders en broer en enkele werknemers stierven allemaal (de zesjarige Chizuru was toen ergens aan het logeren). Tot haar grote verbazing staat de naam van haar broer Toshihiko op het programma van een vuurwerkcompetitie die over tien dagen in Fukuoka wordt gehouden. En na contact met de vereniging blijkt deze "Toshihiko Takase" ingeschreven blijkt te zijn onder hun oude familieadres en het stuk waarmee hij meedoet aan de competitie is een nieuw soort stuk (de drietraps Sneeuw-Maan-Bloem) waar Toshihiko altijd zei dat hij die ooit zou maken. Onihei reist samen met Chizuru naar Fukuoka om uit te vissen of Toshihiko nou echt nog leeft (en waar hij die twaalf jaar is gebleven) of dat er iemand zijn naam misbruikt (en waarom?), maar als ze het veld oplopen nadat de drietraps Sneeuw-Maan-Bloem is afgegaan, vinden ze een lijk op het veldje toegewezen aan Toshihiko. Wat volgt is een verhaal waarin veel over vuurwerk wordt gepraat, een plot dat heel veel draait om iedereen verdacht te laten lijken en uiteindelijk is het nou niet per se een verhaal dat echt memorabel is, maar het was in elk geval niet slechter dan m'n lage verwachtingen. Wel is het klunzig geschreven. Locatiebeschrijvingen lijken soms zo uit een reisgids overgepend te zijn ("Fukuoka Tower is in XXXX gebouwd, en zo hoog, en in de buurt staat dit en dat.") Ook wordt steeds na elke scene alles weer samengevat, en ik snap echt niet waarom. Zelfs op driekwart van het boek wordt een scene soms gevolgd door "het begon allemaal toen Chizuru me vroeg mee te gaan naar de vuurwerkcompetitie om te kijken of haar broer nog in leven was. Maar toen vonden we een lijk. En toen..."

Wel is dit de eerste detective in Fukuoka die ik lees die zich afspeelde in Seaside Momochi, het strandgebied nabij Fukuoka Tower/Dome. Daar ben ik zelf in een jaar leven in Fukuoka ook maar slechts één keertje geweest ^^'

[Ash Ketchum]

Goldfinger (Ian Flemming): De film kende ik natuurlijk al, maar dit is de eerste keer dat ik een James Bond roman lees. Over het algemeen is het min of meer hetzelfde verhaal: in het boek heeft Bond misschien geen gadgets, maar ook hier wordt 007 op een missie gestuurd om uit te vissen hoe de met goud geobsedeerde Auric Goldfinger goud uit Engeland weet te smokkelen en stuit hij per ongeluk op Goldfinger's "Operation Grand Slam". Overigens weet de film de twee punten die mij heel raar overkwamen in het boek te verbeteren. Halverwege de film heb je de bekende "Do you expect me to talk?" "No Mr. Bond, I expect you to die." scene. In de film weet Goldfinger dan al dat James Bond een geheim agent is, maar hij besluit hem uiteindelijk niet te doden als Bond zegt dat z'n bazen meteen in actie zullen komen als hij wordt vermoord en contact wegvalt. In het boek weet Goldfinger niet wie James Bond is (al hebben ze elkaars pad al gekruist in het hotel in Miami en op de golfbaan), maar smeekt James Bond om z'n leven en zegt hij dat hij voor Goldfinger zal werken. En.... dat accepteert Goldfinger ook. Maar de enige reden voor Goldfinger om dat te doen die ik kan bedenken is dat Ian Flemming moeilijk James Bond kon doden... En in het boek is Operation Grand Slam veel eenvoudiger, maar praktisch gezien niet te doen. In de film maken ze er iets anders van. Daar vermoedt Bond aanvankelijk dat het plan uit het boek Goldfinger's plan is en zegt hij dat het nooit haalbaar is, maar dan blijkt dat Goldfinger hier een ander plan heeft.

[Ash Ketchum]

Hiniku na Shumaku (Een ironisch eind): De cover zegt ook The Collected Stories of Richard Levinson & William Link, twee namen die je misschien kent van hun televisiewerk, want je ziet ze letterlijk nu nog steeds elke dag doordeweeks op de Nederlandse televisie: Levinson & Link zijn voornamelijk bekend als de bedenkers, producers en schrijvers van televisieseries als Columbo, Ellery Queen en jawel, Murder She Wrote dat nu nog steeds hier wordt uitgezonden.



Maar ze schrijven dus ook soms verhalen. Dit is een bundel die de verhalen van Levinson & Link verzamelt die in Ellery Queen's Mystery Magazine en Alfred Hitchcock's Mystery Magazine zijn gepubliceerd, en het is ook wel interessant om te noemen dat deze bundel alleen bestaat in Japan: de werken van Levinson & Link zijn nooit eerder zo verzameld waar ook ter wereld. De meeste verhalen zijn heel kort, en niet echt het soort detectives dat ik meestal lees, dit zijn meer korte thrillers die meestal een ironisch eind (TITLE DROP) hebben. Dear Corpus Delicti is het interessantst: dit verhaal gaat over een dokter die z'n vrouw vermoord en met zijn minnares een nep-alibi bekokstoofd. Levinson & Link zouden dit verhaal later omschrijven tot een toneelstuk genaamd Prescription: Murder, waar weer een televisiefilm van werd gemaakt, en daar speelde Peter Falk een zekere Inspecteur Columbo... En die film zou dus uiteindelijk tot de Columbo reeks leiden.

[Ash Ketchum]

Shiyonin Tantei Shizuka: Yokohama Ijinkan Satsujin Jiken (Huishoudster-detective Shizuka: De moorden in het buitenlands huis in Yokohama): Een tijd geleden heb ik het derde boek in deze reeks gelezen, dit is het eerste boek (ik lees dingen vaak niet in volgorde). Deze boeken spelen zich af in de mid/late Meiji periode. Shizuka is een geheimzinnige huishoudster van Russische afkomst die telkens ergens anders werkt, en natuurlijk gebeurt daar dan een moord. De verhalen hebben telkens een andere verteller, en zo te zien werkt Shizuka ook gewoon telkens ergens anders (totaal andere cast).



Dit boek begint als na het overlijden van z'n vader Kazuo Akitsuki een Westers schilderij vindt dat z'n vader bezat. De bovenste laag was eens een landschap van een landhuis op een klif, maar die laag is deels kapot gegaan, en daaronder is een schilderij van een man die opgehangen is. De familie hoopt dat het schilderij veel waard is, maar helaas zeggen de handelaren dat het niets bijzonders is. Toch duikt er een koper op die er bijzonder veel voor wil betalen. De catch is dat het rest bedrag alleen wordt betaald als iemand van de familie het hoogstpersoonlijk aflevert bij de koper, die woont in het internationale gedeelte van Yokohama. Kazuo neemt het schilderij mee naar Yokohama, waar Shizuka hem begeleidt tot het landhuis. Tot zijn grote verbazing is dat het huis van het schilderij. Binnen vindt Kazuo zes mannen en vrouwen, die samen de Overgebleven zijn. Deze groep heeft zes andere schilderijen van dezelfde schilder met hetzelfde huis (wel allemaal andere hoeken/tijdstippen etc.). De groep doet best geheimzinnig, maar Kazuo puzzelt allerlei opmerkingen samen en komt erachter dat deze groep achter een fortuin zit en dat de schilderijen een hint horen te bevatten en dat op het hoofd van de groep na, iedereen het kind is van een oorspronkelijk lid van de groep (Kazuo's vader bleek dat ook te zijn). Kazuo wordt min of meer gedwongen ook lid te worden en vanwege de storm moet hij hier ook een nacht verblijven, maar de volgende dag vinden ze een van hen opgehangen aan de balustrade van de trap, waardoor het precies lijkt op de schilderij van de opgehangen man van Kazuo. De hangbrug van de klif terug naar het vasteland is doorgesneden, waardoor ze allemaal vast zitten, en dan blijkt dat onder de bovenste laag van de andere schilderijen, ook schilderijen zijn van de andere mensen in de groep die opgehangen zijn...

Een boek met leuke ideetjes, maar ook veel puntjes die wat dieper uitgewerkt hadden kunnen worden. Zo wordt er echt iets leuks en origineels gedaan met het idee dat de moordenaar de moorden pleegt zoals ze afgebeeld zijn op de schilderijen, en hoe Shizuka het plannetje van de moordenaar probeert te dwarsbomen, maar je hebt ook veel momenten waarop je voelt dat het boek misschien iets langer had moeten zijn zodat de auteur alles een beetje kon uitdiepen. Sommige personages hebben slechts een of twee zinnen voor ze dood gaan, de deductiescenes gaan soms wel erg snel door de bocht waardoor je eventjes goed moet nadenken over de precieze consequenties van een uitspraak en je hebt bijvoorbeeld het idee dat het verhaal zich afspeelt in het internationale gedeelte van Yokohama (waar de Japanse regering in principe niet automatisch de baas is) en wordt er een paar keer duidelijk gemaakt dat het allemaal een beetje anders gaat dan in de rest van Japan... maar dan speelt de rest van het verhaal zich af in een landhuis dat fysiek is losgesneden van Yokohama (hangbrug gevallen), dus dan maakt het toch niet uit of het verhaal zich afspeelt in Meiji Yokohama of een of ander gehucht in Fukuoka: de politie komt er sowieso niet! Dus waarom dan doen alsof het zo bijzonder is dat je in een gebied bent waar andere wetten gelden, als die wetten hoe dan ook niet gelden.

[Ash Ketchum]

Kurayami no Sasayaki: De cover zegt ook Whispering in the Dark, wat me een beetje irriteert. Een tijdje geleden las ik namelijk The Scarlet Whispering. In het Japans hebben alle drie delen de titel "... no Sasayaki", dus het had ook wel netjes gestaan als de alternatieve Engelse titel ook consequent was: Whispering in [...], [...] Whisperings of zo, en niet dat je eerst The Scarlet Whispering hebt, en nu weer Whispering in the Dark met "Whispering" vooraan de titel. Anyway, deze boeken zijn geschreven door de auteur van Another en zo, en deze serie was zijn eerste stap weg van het detective-genre waarmee hij debuteerde, en meer richting horror. Dat gezegd hebbende hebben ze wel allemaal wat trekjes van het detective genre (iets wat je natuurlijk ook ziet in Another). Dit zijn trouwens de recente heruitgaves met prachtige nieuwe cover art.



Yuki is een student die in het vakantiehuis van z'n oom mag blijven om zich voor te bereiden voor z'n eindscriptie. Onderweg in de auto komt hij twee jongens tegen, die ook z'n tijdelijke buurjongens blijken te zijn: Miya en Mado verblijven tijdens de zomervakantie in hun tweede huis, die dicht bij die het huis van Yuki's oom ligt. Ze wonen daar samen met hun moeder, hun tante en oma, de dienstbodes en Aika, een medische studente die tijdens de zomer de jongens bijlessen in Engels geeft en eventjes moet helpen met de verzorging van hun psychisch uitgeputte moeder. Aika is hier omdat een vriendin eerder dit jaar hetzelfde baantje had, maar toen in een bizar ongeluk is gestorven: ze was in de bossen hier gestruikeld en heeft haarzelf doorboord op een tak (Als dit Another was, was ze gestorv... oh). Maar het gekke is dat iemand wat van haar haar had geknipt. Omdat Aika denkt dat er iets raars is, heeft ze dezelfde baan aangenomen in de hoop meer over de dood van haar vriendin te leren. Miya en Mado zijn op zich aardige jongens, maar het is alsof ze in een eigen wereld wonen en ook de rest van de inwoners van het huis, en ook de vader van de kinderen (die in Tokyo werkt maar soms even langswipt) lijken allemaal iets te verbergen. Aika neemt Yuki in vertrouwen, die belooft ook eens eventjes rond te kijken. Al snel blijkt dat iedereen een zekere "Acchan" aan het verbergen is, maar wie is dat? Als horror verhaal is het best aardig (niet bijzonder originele setting, maar spannend genoeg geschreven), al zie je als detectiveverhaal de twist best makkelijk aankomen.

[Ash Ketchum]

Nu worden in Japan nog best vaak korte verhalen eerst in magazines etc. uitgegeven voor ze verzameld worden in een volume, zoals bij manga, maar ik snap eerlijk gezegd het model van de Klokkenmaker Detective serie van Seiichiro Oyama niet helemaal, want je kan daar de nieuwe verhalen gewoon gratis op de website van de uitgever lezen, maar is geen reclame of zo op die pagina. Het verhaal wordt daar gewoon gepost, en klaar. Gaan ze ervan uit dat een groot aantal van de mensen die deze verhalen hier lezen het boek ook gaan kopen?

Deze serie over een klokkenmaker die een "alibi ontkrachtingsservice" aanbiedt (want heeft met tijd te maken!) is redelijk populair: er is een verhalenbundel uit, een manga en vorig jaar liep er ook een prime-time drama. Vandaag kwam het vierde verhaal uit dat in een toekomstige tweede deel ("Seizoen 2") wordt verzameld, maar je kan hem dus gratis, zonder enige reclame, lezen. Tokeiya tantei to niritsuhaihan no alibi (De klokkenmaker detective en de antinomische alibi) begint als vanouds, als de verteller (een rechercheur) bij Mitani Klokkenmakers komt om aan Tokino te vragen of ze de perfecte alibi van een dubbele moordverdachte kan ontkrachten. De man wordt verdacht van twee moorden (die van z'n vrouw en van z'n minnares), maar is een probleem: de moorden zijn op dezelfde tijden gepleegd, dus hij kan onmogelijk beide moorden gepleegd hebben. De moord op z'n vrouw thuis wordt door de lokale politie onderzocht, en de moord op de minnares door de Metropolitan Police Department, maar beide partijen zijn ervan overtuigd dat zij zelf gelijk hebben, dat de verdachte "hun" moord heeft gepleegd en dat de andere partij het dus waarschijnlijk fout moet hebben, want hij kan moeilijk tegelijkertijd beide vrouwen hebben vermoord. Of wel? Het concept dat beide partijen "hun" zaak hard proberen te maken, waardoor ze eigenlijk de zaak van de andere partij verzwakken en de verdachte dus wegkomt bij beide moorden is best grappig bedacht. Op zich is dit verhaal wel makkelijk op te lossen, want het gebruikt een van de betere uitgewerkte ideetjes uit het eerste verhalenbundel opnieuw, maar gelukkig is dat niet het enige wat het verhaal doet, want er zijn ook best goede hints verstopt die de lezer moet helpen als ze niet meteen op dat idee komen.

[Ash Ketchum]

Kubinashiyakata no Satsujin (De moorden in het huis van de onthoofden): Het tweede deel in de serie met de huishoudster Shizuka met verhalen die zich afspelen in de mid-Meiji periode in 18XX, in Yokohama. De Uegami's waren eens een welvarende handelsfamilie, maar het huidige hoofd van de familie, Kazui, heeft helaas geen oog voor handel en besteedt meer tijd aan drinken en roken na de dood van z'n vrouw. Z'n vader zag het al aankomen en huwde een jonge vrouw, maar hij werd ziek voor er een tweede kind werd verwerkt. Maar z'n nalatenschap wordt pas over twee jaar bekend gemaakt, en niemand weet wie het leeuwendeel krijgt: z'n weduwe Reika, toch z'n zoon Kazui, of misschien z'n kleindochter Karen? Daarom wonen ze tot die tijd allemaal 'vreedzaam' samen in hun landgoed verstopt in een bos. Na een lange tijd van ziekte heeft Karen haar geheugen verloren, en daarom stuurt een verwante familie met politieke macht Shizuka naar de Uegami's toe, deels als persoonlijke verzorger voor Karen, maar ook om een oogje in het zeil te houden op de handelsfamilie. Heel wat tijd verloopt en Karen's geheugen komt maar niet terug, maar op een avond wordt de weduwe Reika in haar kamer vermoord, en zeker niet op een 'gewone' manier. Want haar hoofd is eraf gehakt en meegenomen! Karen zegt natuurlijk dat de politie geinformeerd moet worden, maar haar familie lijkt daar weinig zin in te hebben, en dat heeft misschien te maken met de binnenplaats van het huis, die volledig is afgesloten, waar geen ramen op uitkijken en waar *iets* is. Maar tja, als je de politie niet haalt, dan is het ook niet raar dat er meer moorden worden gepleegd waarin het slachtoffer een kopje kleiner wordt gemaakt...

Dit is eigenlijk heel erg als het eerste boek. Ook dat had een bepaald thema uit het genre (daar "moorden die een bestaand patroon nabootsen", hier "onthoofdingen"), en je had dan Shizuka die de moordenaar tracht te stoppen door zeer extreme maatregelen te bedenken ("De moordenaar onthoofdt mensen? Wat als we ervoor zorgen dat geen van ons herkenbare gezichten meer heeft door hun huid eraf te krabben"). Er zitten leuke ideetjes in deze boeken omdat Shizuka de bekende detective tropes wil bestrijden door gewoon het fundament van die tropes onderuit te halen, maar vaak voelt de rest van het boek zo gehaast aan en veel te kort door de bocht, waardoor er altijd momenten zijn die gewoon net niet helemaal kloppen, en die er alleen nog zijn zodat het boek spannender wordt zonder dat het daadwerkelijk past bij de logica van het plot.