Mangaheuvel

Ik lees dit jaar een stuk meer dan vorig jaar, en daarom vergeet ik nog wel eens het hier bij te houden..

E.D.S. Emergency Detective Services is een verhalenbundel met bijna tien schrijvers, maar ze schrijven allemaal over dezelfde locatie: het ziekenhuis EDS, waar de Holmeses ('doktoren') niet alleen patienten behandelen, maar ook mysteries oplossen. Elke schrijver neemt een andere 'afdeling' voor de boeg, zoals een 'onmogelijke omstandigheden' afdeling, een kinderafdeling etc. Er zijn een paar goede verhalen, maar ook een paar die echt makkelijk te vergeten zijn. Het is ook een beetje irritant dat alle verhalen bestaan uit hoofdstukken met specifieke tijden: in dit boek zijn alle verhalen door elkaar gehusseld zodat alles chronologisch verloopt. Je leest bv. eerst over het om 10:00 ging bij de ene afdeling (van schrijver 1), en dan om 10:05 bij de andere afdeling (van schrijver 2). Grappige gimmick, maar ze doen er verder niets mee en je kan de verhalen net zo goed apart lezen.

Hanzaigenba no Tsukurikata (Hoe maak je een plaats delict?) is een boek van een architect die naar de locaties (huizen) van een paar hele bekende Japanse detectives kijkt en ze bespreekt vanuit het gezichtspunt van z'n beroep: 'kloppen' de huizen wel, en zouden ze bv. wel in Japan mogen worden gebouwd als je de beschrijvingen in de boeken volgt? Grappig om te lezen als je de besproken boeken kent, zo had ik helemaal niet door dat dat ene boek helemaal geen keuken had in de plattegrond!

Juji Yashiki no Pierrot (De clown in het kruishuis) van Keigo Higashino was een van de boeken die in het bovenstaande boek werd besproken. Het huis hier heeft de vorm van een kruis en gaat over een moord die daar gebeurd. Sommige segmenten van het boek worden verteld vanuit het gezichtspunt van een clownsknuffel, die 'getuige' was van de moord. Leest makkelijk weg en er wordt iets grappigs gedaan met die knuffel, maar niet per se een must read.

Sekai de ichiban sukitota Monogatari van Hikaru Sugii wordt beschreven als een boek dat niet digitaal uit kan worden gebracht (er bestaat geen e-book van) en... dat was het inderdaad.Er wordt iets heel slims gedaan met het format om een hele originele detective te schrijven. Lijkt me ook bijna onmogelijk om te vertalen in de meeste talen.

Kibun wa Meitantei (Ik voel me een detective) bundelt zes verhalen van evenveel schrijvers die oorspronkelijk in een magazine werden gepubliceerd in twee delen, het 'probleem' en de 'oplossing': na het verschijnen van het probleem konden mensen hun oplossingen opsturen en geldprijzen winnen. Degelijke verhalen op zich, maar ik heb het afgelopen jaar meer van dit soort projecten gelezen, en dit was wel de minste van al die boeken.

Kenchiku Shizai (de cover zegt ook The Builded Dead) is een boek van Noriyuki Monzen, die architectuur studeerde en daar gaat dit boek ook over: een stel lijken is kwijt geraakt en het lijkt erop dat ze verstopt zijn in een gebouw in aanbouw, maar de politie kan ze niet vinden. Monzen komt met een hele realistische oplossing, die helaas helemaal niet leuk of origineel is: hij doet teveel z'n best om zo realistisch over te komen en legt bv. uit dat je niet zomaar lijken in de muren kan verstoppen, maar de oplossing zelf mist... flair.

Tantei Shosetsu no Yomikata (Hoe lees je een detectiveverhaal) is een boek van criticus Kawataro Nakajima over het genre, maar dan voor kinderen. Hij legt bv. uit hoe het denkproces in een detective werkt, en legt kort de geschiedenis van het genre uit (tot 1971, toen dit boek uitkwam). En hij verklapt ONTZETTEND veel boeken/trucjes uit detectiveverhalen om maar uit te leggen hoe leuk detectives niet zijn... maar daarmee neemt hij juist de lol weg van de jonge lezer, die nu al weet hoe een groot deel van de klassiekers eindigt :P

Satsujin Trick Gekijo (Een theater van moordtruckjes): er was in de begin jaren 90 een quizprogramma in Japan, waarvan de laatste ronde een korte detectivedrama was (10 minuten): de kandidaten moesten na het kijken van de video bv. raden wie de dader was of hoe het gedaan was. Auteur Hirohisa Nippo was een van de schrijvers die meedeed aan het programma en in dit boek heeft hij een paar van zijn scenarios hergeschreven voor het boekformat, en ook met wat andere tweaks zoals originele personages (niet de personages uit de show). Leest meer als een quiz dan echte verhalen, maar best leuk en het boek zit ook bomvol originele illustraties van de mangaka van Puzzle Game High School!

De teller van dit jaar staat nu op 14!

Balloon Town no Satsujin van Yumi Matsuo is een boek waar ik al heel lang geleden van had gehoord: het was het onderwerp in een van de weinige Engelstalige academische teksten over Japanse detectives die verkrijgbaar waren toen ik nog studeerde. De verhalen in deze bundel spelen zich allemaal af in "Balloon Town", de bijnaam van een district in Tokyo in de nabije toekomst, waarin vrouwen meestal niet meer zwanger worden: er bestaan kunstmatige baarmoeders, dus de meeste vrouwen kiezen daarvoor. Maar voor de vrouwen die wel op natuurlijke wijze willen dragen, is er Balloon Town, een stad waarin alles is ingericht voor de zwangere vrouw. Alle verhalen hebben dus hiermee te maken, zoals het eerste verhaal, waar een man wordt vermoord bij de ingang van Balloon Town, vlak voor een aantal getuigen, die zich alleen nog herinneren dat de moordenaar... een zwangere vrouw was. Hoe vind je een zwangere vrouw in een stad vol zwangere vrouwen? De setting is leuker dan de verhalen zelf, die meestal best simpel zijn.

Ik kwam laatst trouwens langs een mausoleum waar ze eventjes oude boeken verkochten: ik kocht er Futaro Yamada's Makai Tensei (een van z'n ninja boeken), maar achteraf gezien is het wel een beetje raar om juist op die plek een boek te kopen dat gaat over een ninja jutsu waarbij je doden weer tot leven kan wekken...

Kaju Koizumi is een schrijver die twee decennia geleden een debuut maakte als detectiveschrijver met een interessante detective die zich afspeelde in de twaalfde eeuw en ging over the mystische zijde van de islam. Eind vorig jaar kwam eindelijk z'n tweede boek uit: Konrondo (De Negrito slaaf). Het heeft veel overeenkomsten met zijn eerste boek, in de zin dat het boek zich afspeelt in een ver verleden en gaat over mystische zijdes in geloofsdiensten: in dit geval gaat over het een reeks mysterieuze moorden in Chang'an, de hoofdstad van Tang-dynastie China, waarvan wordt vermoed dat ze gepleegd worden door een Taoist. Als detective niet super verbazend, maar het taoisme is goed verwoven met het plot.

Mystery Island is een verzameling van 68 korte columns van 6 schrijvers, waarin ze allerlei "mysterie" fictie die zich afspelen op eilanden kort introduceren. Mysterie wordt hierbij breed genomen, want naast de usual suspects zoals And Then There Were None, wordt ook Battle Royale besproken. Koffietafelboek.

Lamia Gyakusatsu (Het bloedbad van Lamia) is een boek van Katsunori Atsukabe, een schrijver die tussen 2000-2010 actief was, maar wiens boeken al een tijdje OOP waren... Totdat vorig jaar de boekhandel Shosen, in samenwerking met Asukabe en de originele uitgevers, facsimiles uitbracht van een paar van die OOP boeken. Die verkochten *erg* goed en daardoor zijn de uitgevers zelf ook wakker geworden: Lamia Gyakusatsu kreeg daarom vorige maand zijn allereerste heruitgave als bunko pocket. Verhaal is een beetje standaard met mensen die vast zitten in een huisje in de bergen vanwege de sneeuw, maar dan met een twist dat... sommige van de 'mensen' in het huis monsters zijn, een soort half-mens-half-dier. Maar gek genoeg heeft dat verder geen gevolgen voor het detective plot (het is niet alsof de moorden worden gepleegd mbv die krachten of zo).

Koshu Shokai (Gallows Co.) is het eerste boek van Haruo Yuki en speelt zich af rond 1920, met de ex-dief Hasuno en zijn vriend Iguchi, een schilder, als de detectives. Dit is het eerste deel van de reeks, maar ik lees zelden dingen in volgorde dus deel 2 en 3 heb ik al gelezen.... Dit boek gaat over een moord die is gepleegd op een professor. Het wordt vermoed dat de moord is gepleegd door een spion van "Gallows Co", een internationale anarchistische terreurorganisatie: de professor zou geheime informatie over de organisatie hebben die hij zou doorspelen aan de politie, maar iemand in zijn directe omgeving is waarschijnlijk gerekruteerd als moordenaar door Gallows Co. De professor had een oude brief bij zich met vingerafdrukken van Hasuno, die hij achter had gelaten toen hij drie jaar geleden inbrak bij de professor. Hasuno wordt daarom al snel niet als verdachte gemarkeerd, maar hij wordt door een van de verdachten ingehuurd om uit te vissen wie de moordenaar wel heeft vermoord. Het motief is erg origineel en ik moet zeggen dat deze reeks echt een stuk leuker is dan ik aanvankelijk had verwacht toen ik vorig jaar het derde/nieuwste deel in handen kreeg.

Multi Ending Mystery: een boek van Reiichiro Fukami dat best lijkt qua concept op een ander boek van hem dat ik heb gelezen (Mystery Arena), in de zin dat het over "meerkeuze oplossingen": In dit verhaal wordt een moord gepleegd in een studentenhuis. Het is onduidelijk wie de moordenaar is, maar dan wordt de verteller ook door iemand vermoord en dan krijgt hij van een soort god-achtige figuur te horen dat er verschillende versies van de oplossing zijn (dus met hetzelfde bewijs kan er naar verschillende personen gewezen worden) en dat hij even mag spieken en de 'beste' oplossing mag kiezen. Het idee is leuker dan de uitwerking, dat bij sommige oplossingen wel erg simpel is.

Aruku Boumon (De wandelende dode) is een spinoff serie van de Genya Tojo serie geschreven door Shinzo Mitsuda. Een studente heeft een enge ervaring gehad in haar jeugd dat te maken had met een lokale folklore figuur (de wandelende dode) en er was ook een moordzaak bij betrokken, en natuurlijk wil de horror-schrijver/folklore verzamelaar Genya daar meer voor horen, dus stuurt hij haar naar zijn kantoortje in de universiteit, waar hij een erestoeltje heeft. Alleen... het is niet hij die haar verhaal opschrijft, maar een student die het kantoortje altijd opruimt voor Genya omdat Genya er nooit is. Hij hoort het verhaal aan, maar komt dan met een verklaring voor de ogenschijnlijk bovennatuurlijke ervaring die zij had... In principe lijkt dit erg op de 'gewone' Genya serie, maar ik vond de verhalen in deze bundel toch over het algemeen wat zwakker dan de hoofdserie. Aan het einde blijkt dat deze serie ook nog eens verbonden is met een andere Mitsuda serie, die ik niet ken, dus... dat betekent dat ik die ook moet lezen?



Tottewaikenai Ie (Het huis dat niet gefilmd mag worden) is een horror-mysterie van Jun Yagi dat een klein beetje doet denken aan Vreemde huizen van Uketsu: een klein filmbedrijfje gaat een horrorfilm filmen in het ouderlijk huis van de verloofde van de producer, een ouderwetse Japanse landhuis in een gehucht. Het verhaal gaat over een familie die in zo'n huis woont en die al generaties is vervloekt, waardoor de jongens in de familie altijd op hun twaalfde dood gaan of verdwijnen. Maar dan blijkt dat dit huis daadwerkelijk zo'n geschiedenis heeft, en de zoon van een eerder huwelijk van de producer is meegekomen, en hij wordt binnenkort twaalf... Net als Vreemde huizen is dit een mix van J-horror en ook gewone detective elementen en het leest best lekker weg.

UFO-dori (UFO Straat) van Soji Shimada bestaat uit twee novelles: de eerste (UFO Straat) gaat over een omaatje die woont in Kamamura, die zweert dat een paar dagen geleden op de berghelling tegenover haar huis aliens elkaar aan het bevechten waren. Twee huizen verder is ook een man dood gevonden in z'n slaapkamer onder verdachte omstandigheden: hij had een helm op, een sjaal en was gewikkeld in lakens. Was dit moord, en wellicht... door aliens? Het is best leuk verbonden met echte trivia over Kamakura/de Enoden trein, maar een beetje lang. Het tweede verhaal kende ik al van een live-action special, over het mysterie van een vrouw die in de regen expres haar paraplu om de weg legde zodat een auto er overheen zou rijden. En waarom zou iemand dat doen?



Rosoku wa Moeteiruka? (Brandt de kaars?) van Zappa Momono is een vervolg op Stardust Murder, dat ik eerder heb gelezen. In Stardust Murder werd een aantal moorden gepleegd in een budget hotel.... in de ruimte (de eerste Japanse budget ruimteluchtvaartmaatschappij met een hotel!). Bij haar terugkomst streamde een van de overlevenden haarzelf terwijl ze op de piano speelde: hiermee wilde ze een vriendin bereiken die al meer dan een jaar zoek was. Maar bij terugkomst op aarde, blijkt dat ze keihard werd geflamed op internet, omdat ze zo leuk zat te streamen terwijl er zoveel mensen waren vermoord op diezelfde reis. Terug in Kyoto wordt ze belaagd door influencers die haar op de tang proberen te jagen, maar dan verschijnt een bizarre comment op haar video: "Eerst gaat Kinkakuji in de fik". En yep, de beroemde tempel wordt in de brand gezet. Daarna volgen ook Ginkakuji en Kyoto Tower (de "kaars" uit de titel). Wie doet dit en waarom? Meer een whydunnit dan een who, maar wel erg leuk als een "Kyoto mysterie", want je komt echt langs alle bekende en minder bekende plekken en ontzettend veel trivia over de stad en de cultuur. Grappig genoeg was ik een paar weken geleden ook even in Kyoto en hoewel ik er al eerder heb gewoond, kwam ik dit keer toevallig bij een winkeltje dat ik nog niet kende van toen... de mamedaifuku die ik daar kocht, werden ook benoemd in dit boek ^_^



Chigireta Kusari to Hikari no Kirehashi (Gebroken kettingen en de rand van het licht): Auteur Akane Shiki wordt groots benoemd als de "Zoomer Agatha Christie" door de uitgever en het is in geval duidelijk dat ze inderdaad wel een beetje beinvoed is door haar. Dit boek bestaat uit twee delen: in deel 1 gaat iemand met zijn 'vrienden' naar een eiland, maar hij is eigenlijk van plan ze allemaal te vermoorden. Maar dan is iemand hem voor, en al snel volgen meer moorden, maar om een of andere reden is de 'volgende' slachtoffer altijd de persoon die de vorige slachtoffer als eerste vond. Deel 2 speelt zich drie jaar later af: we volgen hier een jonge vrouw die werkt bij een afvalverwerkingsbedrijf en op een dag als ze afval aan het ophalen is, vindt ze een lijk in een vuilniszak: het blijkt dat het slachtoffer de derde is in een reeks van moorden in Osaka, en ook hier blijkt dat de 'recenste' slachtoffer steeds weer de vorige slachtoffer had ontdekt: reden voor de politie om te vrezen dat de afvalvrouw het volgende doelwit wordt. Maar waarom lijken deze moorden zo op die van drie jaar geleden? Leuk boek, heeft qua thema's wat overeen met het vorige boek dat ik las, dus dat is een beetje jammer, maar heb me prima vermaakt.

Mahotsukai was Osugiru (Teveel tovenaars) van Tenryu Konno is het tweede deel in een reeks over de Detective Club van een school. Ditmaal helpen ze een meisje dat zegt dat ze een tovenaar is. Ze heeft een dagboek waarin ze schrijft hoe ze werd geadopteerd toen ze jong was en dat haar pleegvader een tovenaar was. Haar oudere zussen (ook allemaal geadopteerd) waren ook tovenaarsleerlingen. Op een dag werd hun vader vermoord. De familie viel hierna uit elkaar. Nu is ze op zoek naar de moordenaar, en ze denkt dat een van haar zussen de moordenaar is, want alleen een tovenaar kan een tovenaar verslaan, toch? Het leuke van dit verhaal is dat iedereen weet dat magie niet bestaat, maar om het meisje geen pijn te doen, probeert de detective een oplossing te vinden met de veronderstelling dat magie *wel* bestaat.

Honkaku-O 2025 (De koning van honkaku) is een jaarlijkse anthologie van de beste korte detectiveverhalen van het afgelopen jaar, verkozen door de Honkaku Mystery Writers Club.Sterke selectie dit jaar. Ben trouwens al jaren lid van de club, maar dit jaar voor het eerst naar een bijeenkomst van de club geweest ^_~'

Memai (Duizeling) van Soji Shimada is een heel lang boek over een document dat ogenschijnlijk fantasieverhaal vertelt, maar dat dan geheel waar blijkt te zijn. Heel veel van Shimada's boeken uit deze periode volgen dit patroon, dus echt verrassend was het niet.

Sennen no Whodunnit (Een duizendjarige Whodunnit) van Juji Asane is een aardige sci-fi detective over zeven mensen die voor een millenium worden ingevroreren als een experiment. Als ze dan wakker worden... blijkt dat een van hen ongeveer honderdvijftig jaar geleden was vermoord. Maar de moordenaar kan niet een van de overgebleven zes zijn, want hoewel je wel alleen kan 'wakker' worden, kan je niet in je eentje de slaapmachine activeren (en kan je dus niet in je eentje een moord honderdvijftig jaar geleden plegen en dan jezelf invriezen om tegelijkertijd met de rest wakker te worden). Soms heb je het idee dat de auteur een beetje onderschat hoe lang een millenium niet is, maar over het algemeen een leuke detective dat soms slimme dingen doet met het concept dat er zoveel tijd is verstreken.