Laatst gelezen boeken

[Tamara]

Roderick heeft The Dark Maidens destijds gerecenseerd voor AniWay en gaf het een acht. Het is alleen geen boek om her te lezen, vandaar dat zijn exemplaar mijn kant op kwam.

Ondertussen...



Het vervolg op PAAZ. Afgerond en afgesloten. Heb ik dat ook weer gehad.

Teller: 25/50

[Tamara]

Normaal ben ik minstens een jaar te laat met het lezen van een boekenweekgeschenk (de oudste die ik thuis heb liggen stamt uit 1957), maar er valt €100 aan boekenbonnen te winnen bij Hebban. Dus, ja, dan wil ik wel even mijn best doen.

Om eerlijk te zijn heb ik weinig met veel boekenweekgeschenken van nu, omdat het literaire circle jerks zijn, voor en door de lezende elite. Monterosso mon amour bevestigt dat maar weer eens. Het steekt netjes in elkaar, de ontmoeting van begin en eind vormen samen een fraaie cirkel, en op elke pagina staat wel een gevatte volzin of observatie, maar ik word er niet warm of koud van.

[The Donkey]

Damn Tamara wat heb jij een hoog tempo met boeken lezen, ik word er jaloers van! Momenteel heb ik het te druk dus lees ik uberhaupt bijna niet (en het is sowieso manga wat ik anders lees). Ik neem me regelmatig voor om nou eindelijk eens de rest van Sherlock Holmes te gaan lezen, maar ik pak toch elke keer weer een manga. Terwijl de twee boeken van Sherlock Holmes die ik wel gelezen heb (The Hound of the Baskerville en The Valley of Fear) ik echt geweldig vond. De rest van de serie heb ik een jaar of 3 terug dan ook compleet gemaakt, maar het staat sindsdien zielig te wachten op aandacht.

[Ash Ketchum]

Roderick heeft The Dark Maidens destijds gerecenseerd voor AniWay en gaf het een acht. Het is alleen geen boek om her te lezen, vandaar dat zijn exemplaar mijn kant op kwam.

Haha, wat een perfecte timing! Vandaag begon namelijk een kortingsactie voor light novels van uitgever Futabasha, en wat zat daar tussen voor nog geen 300 yen? Dit was trouwens wel de "Junior Bunko" uitgave (dus meer gericht op een jonger publiek). Er is ook een uitgave van The Dark Maidens van Futabasha als een "gewoon" literair werk (dus het wordt uitgebracht in twee labels), maar als het goed is er qua text geen verschil tussen de twee releases, alleen in presentatie. Sowieso is de cover van de Engelse uitgave die van de Japanse Junior Bunko versie, dus al was er een verschil in tekst (wat ik niet denk), dan was de Engelse vertaling waarschijnlijk wel gebaseerd op de Junior Bunko versie.

[Tamara]

Damn Tamara wat heb jij een hoog tempo met boeken lezen, ik word er jaloers van! Momenteel heb ik het te druk dus lees ik uberhaupt bijna niet (en het is sowieso manga wat ik anders lees). Ik neem me regelmatig voor om nou eindelijk eens de rest van Sherlock Holmes te gaan lezen, maar ik pak toch elke keer weer een manga. Terwijl de twee boeken van Sherlock Holmes die ik wel gelezen heb (The Hound of the Baskerville en The Valley of Fear) ik echt geweldig vond. De rest van de serie heb ik een jaar of 3 terug dan ook compleet gemaakt, maar het staat sindsdien zielig te wachten op aandacht.

Meestal 50-150 pagina's per dag, dus dan lijkt het wel 2-3 romans per week te lezen. Daar staat wel tegenover dat ik niet zoveel game als dat ik zou willen, en dat ik maar een paar uur televisie per week kijk. Een truc die bij mij goed werkt is gewoon aan een boek beginnen. Dat beginnen is vaak de grootste drempel. Als je eenmaal een begin hebt gemaakt, is het makkelijker om her en der een hoofdstuk te lezen.

Haha, wat een perfecte timing! Vandaag begon namelijk een kortingsactie voor light novels van uitgever Futabasha, en wat zat daar tussen voor nog geen 300 yen? Dit was trouwens wel de "Junior Bunko" uitgave (dus meer gericht op een jonger publiek). Er is ook een uitgave van The Dark Maidens van Futabasha als een "gewoon" literair werk (dus het wordt uitgebracht in twee labels), maar als het goed is er qua text geen verschil tussen de twee releases, alleen in presentatie. Sowieso is de cover van de Engelse uitgave die van de Japanse Junior Bunko versie, dus al was er een verschil in tekst (wat ik niet denk), dan was de Engelse vertaling waarschijnlijk wel gebaseerd op de Junior Bunko versie.

Interessant. De mediathecaresse was blij met de 'junior' cover, want de nu aanwezige manga trekt bepaalde leerlingen aan en het is de hopen dat dit ook gebeurt met romans zoals The Dark Maidens. Ik ben hier uiteraard helemaal voor, maar tegelijkertijd ben ik nog niet over de cultuurschok heen. Mijn tikkie elitaire katholieke middelbare school had echt heel andere standaards wat betreft literatuur en, nou ja, bijna alles eigenlijk.

Zoiets als dit hadden we daar echt niet mogen lezen:



Stel je voor, de megacorporatie waar je een loonslaaf bent geeft stelt onredelijke en onrealistische eisen, als je het materiaal krijgt dat je nodig hebt is het waarschijnlijk verouderd of bijna kapot, en het enige wat je na het werk wil, is hersenloos televisieseries consumeren. Zo'n basis voor depressie wens je alleen je vijanden toe. "Murderbot" heeft het erger. Robots zijn slaven zonder loon, en omdat het zijn beheerdersmodule heeft gehackt en zichzelf vrije wil heeft gegeven, is het zich daar al te bewust van. De huidige klus is een stel wetenschappers op een onontgonnen planeet beschermen terwijl de computersystemen falen en allerlei dingen ze dood willen hebben. In zijn vrije tijd laten ze het niet eens in vrede series kijken, nee, ze proberen het als mens te zien en vriendschap te sluiten. Allemaal heel vermoeiend en verwarrend voor Murderbot.

The Murderbot Diaries: All Systems Red is een van de boeken uit de mediatheek die ik heb gelezen met de vraag: "Is dit echt iets voor leerlingen en zo ja, hoe kunnen we het beter onder de aandacht brengen?" Ja, de vraag is hier niet: "Hoe houden we de leerlingen uit de buurt van pew-pew-sciencefiction?", maar: "Kunnen we dit SF-boekje van 150 pagina's aanraden zodat ze in elk geval nog iets lezen?" Zoals ik al zei: cultuurschok.

Om de vraag hier ook te beantwoorden: Ja, ik denk dat we hier iets mee kunnen, maar dit is wel SF voor mensen die op zijn minst bekend zijn met SF, dus de promotie moet gericht zijn. Misschien een verzameling van SF boeken op de display, zodat het genre makkelijk te vinden is voor de liefhebbers en het dunste boekje er meteen tussenuit springt? Of, een ambitieuzer plan: een lijst van leesadviezen maken, niet op basis van thema's of taalniveau, maar eentje die boeken koppelt aan series/films/strips/games die jongeren nog weleens interesseren? Bijvoorbeeld: "Zijn Danganronpa en Doki Doki Literature Club echt jouw ding? Probeer dan The Dark Maidens."

Boekenteller: 27/50

[Tamara]

Vestdijk is een beetje te vergelijken met Osamu Tezuka: zeer productief, overmatig productief zelfs, en bereid om in vrijwel elk genre een grote teen te steken om de temperatuur te voelen. In 1964 pende hij in 23 dagen een misdaadroman, want waarom ook niet?

Een schrijver verblijft in een klein hotel op het platteland om inspiratie op te doen voor een nieuwe roman. Wanneer hij een gil hoort in een afgesloten kamer, gaat hij op onderzoek uit, zich bij vlagen een extra detective wanend. Het blijft bij een waan. Hij verliest zich in details, kan de hoofdrolspelers met moeite uit elkaar houden, vergeet namen die er toe doen, en dat hij nog iets weet uit te vinden dankt hij niet aan logica maar aan bluf. Ondertussen contrasteert hij het voor zich ontwikkelende drama met een strak vertelde en bevredigende roman. De werkelijkheid blijft teleurstellen, en er een eigen draai aan geven en een nieuwe werkelijkheid creëren op papier, blijkt onmogelijk.

Ik zal eerlijk zijn, dit was een teleurstelling. Bij zo'n titel verwacht je of een Vestdijk die op dreef is, of een goed mysterie. Het liefst ontvang je allebei, natuurlijk. Helaas viel het op beide vlakken tegen. De sfeer is sterk, maar het mysterie voorspelbaar oppervlakkig en de tekst wordt ontsiert door talloze tikfouten (al is dat mogelijk niet de fout van een haastige Vestdijk maar van uitgeverij Salamander).

Teller: 28/50

[Ash Ketchum]

Een truc die bij mij goed werkt is gewoon aan een boek beginnen. Dat beginnen is vaak de grootste drempel. Als je eenmaal een begin hebt gemaakt, is het makkelijker om her en der een hoofdstuk te lezen.

Dit werkt bij mij ook. Vaak heb ik meerdere boeken waar ik "in begonnen ben" en na een beetje jongleren met een her en der een hoofdstuk van het een of het ander te lezen, vind je vaak dat moment dat je dan iets gewoon door blijft lezen. Overigens heb ik nu geen "aangebroken" boeken omdat ik de hele tijd bezig was met het spelen/lezen van Higurashi: When They Cry, en juist nu *ergens* aan beginnen is het moeilijkst (al heb ik keuze genoeg)

Zoiets als dit hadden we daar echt niet mogen lezen:

The Murderbot Diaries: All Systems Red

Oh, die boeken heb ik niet gelezen, maar die zie ik bijzonder vaak langs komen op de Twitter van de Japanse uitgever. Die reeks heeft qua art best aantrekkelijke covers in Japan, eigenlijk wel heel anders dan die Engelse: http://www.tsogen.co.jp/np/author/2193

een lijst van leesadviezen maken, niet op basis van thema's of taalniveau, maar eentje die boeken koppelt aan series/films/strips/games die jongeren nog weleens interesseren? Bijvoorbeeld: "Zijn Danganronpa en Doki Doki Literature Club echt jouw ding? Probeer dan The Dark Maidens."

Is er ruimte om net als in de hippe boekwinkels tegenwoordig of zoals die super drukke Japanse boekhandels met kleine bordjes en zo aandacht te trekken voor bv. "de aanraders van de maand" of nieuwe aankomsten of zo? Ik vind die in winkels als Village Vanguard wel leuk, van die bordjes die aan de kasten hangen met slogans je aandacht trekken of bv. snel een vergelijking (zoals je Danganronpa voorbeeld) maken zodat de lezer een idee heeft van wat het is: https://www.village-v.co.jp/news/media/9198

[Tamara]

Oh, die boeken heb ik niet gelezen, maar die zie ik bijzonder vaak langs komen op de Twitter van de Japanse uitgever. Die reeks heeft qua art best aantrekkelijke covers in Japan, eigenlijk wel heel anders dan die Engelse: http://www.tsogen.co.jp/np/author/2193

Dat is weer zo typisch. Amerika: SPACE MARINE. GENERIEK RUIMTESTATION. ACTIE.

Japan: Goed. Dus. Dit personage wordt omschreven als geslachtsloos en in het bezet van een doorsnee, onopvallend gezicht. Androgyne bishonen? Androgyne bishonen! Gezicht in volle glorie op elke cover graag, want daar kunnen de fans iets mee (voor hun comiketcontributie). Fijn dat we er zo snel uit zijn.

Is er ruimte om net als in de hippe boekwinkels tegenwoordig of zoals die super drukke Japanse boekhandels met kleine bordjes en zo aandacht te trekken voor bv. "de aanraders van de maand" of nieuwe aankomsten of zo?

Op zich wel. De Engelse boeken hebben veel legruimte. Het zal vooral een kwestie zijn van: wie gaat het doen en heeft die persoon er tijd voor naast zijn/haar andere taken?

[The Donkey]

Meestal 50-150 pagina's per dag, dus dan lijkt het wel 2-3 romans per week te lezen. Daar staat wel tegenover dat ik niet zoveel game als dat ik zou willen, en dat ik maar een paar uur televisie per week kijk. Een truc die bij mij goed werkt is gewoon aan een boek beginnen. Dat beginnen is vaak de grootste drempel. Als je eenmaal een begin hebt gemaakt, is het makkelijker om her en der een hoofdstuk te lezen.

Ow voor mij is dat juist het tegenovergestelde, ik motiveer mezelf dan om bezig te gaan met een boek (of bepaalde manga serie waar ik steeds maar niet aan begin) en lees dan zo de eerste paar hoofdstukken om vervolgens er elke keer naar te kijken als een taakje op mn todo lijst en het niet meer aan te raken. Wat super stom is, want als ik het aan het lezen ben vind ik het super leuk. Maar ja de focus houden bij een boek is wel moeilijk met een druk leven, ADD en dyslexie. Vandaar dat manga voor mij wel de uitkomst is, gewoon om de paar zinnen me lekker laten afleiden door de plaatjes en dan weer een paar zinnen. Misschien dat ik op mijn volgende vakantie gewoon geen manga moet inpakken en alleen een paar boeken.

[Ash Ketchum]

Kyoko Suiri - Gyakushu to Haiboku no Hi oftewel Invented Inference Short Stories - Day of Counterattack and Defeat is het vijfde deel in de Invented Inference reeks, dat buiten Japan de andere Engelse titel In/Spectre heeft. Als het goed is komt dit jaar de tweede anime reeks op TV? Ik weet niet of de gebeurtenissen in dit boek ook nog behandeld gaat worden in het tweede seizoen. Kotoko, de 'godin der wijsheid' voor yokai en andere bovennatuurlijke wezens, krijgt te horen dat er op een berg de geest van een giraf nogal zit te klieren: de giraf was een van eerste ooit die naar Japan was gehaald in de Meiji periode, maar werd niet goed verzorgd en stierf al binnen een jaar. Daarna zorgde de geest voor heel wat mysterieuze doden onder de mensen die o.a. in de dierentuin werkten. De overblijfselen van de giraf werden daarom op deze berg begraven bij een tempel om zo de geest rustig te krijgen, maar de dierentuin verdween tijdens de Tweede Wereldoorlog, waardoor de tempel in verval raakte en niemand meer eerbetonen bracht, en langzaam aan is de giraf wederom een boze geest geworden. De lokale yokai blijven daarom nu liever weg voor hun eigen veiligheid, maar dan krijgt Kotoko te horen over een ongeval waarbij drie mensen van een bergklif waren gevallen, en twee ternauwernood de berg hebben kunnen verlaten. Kotoko weet dat via haar informanten dat deze mensen tijdens het kamperen op de berg werden aangevallen door de geest van de giraf en tijdens hun vlucht van een klif waren gevallen, maar zij is bang dat net als bij een voorgaand avontuur, spookverhalen over de geest van de giraf rond zullen gaan, want zulke geesten worden alleen maar sterker door het geloof van mensen. Kotoko moet dan ook snel een nep-verklaring bedenken voor de aanval, zodat niemand over de giraf zal spreken.

Maar dan blijkt dat een van de twee 'overlevenden" van de aanval eigenlijk Rikka is: de oudere nicht van Kotoko's vriendje Kuro, en tevens iemand die al langere tijd op de vlucht is voor Kotoko en Kuro. Kotoko vertrouwt Rikka voor geen meter en denkt dat dit een van haar plannetjes is. Toch moet ze snel een nep verklaring bedenken voor het feit dat er een groepje mensen zomaar van een klif is gesprongen, en dat wordt niet makkelijker als ze van Rikka hoort wat die kampeerders eigenlijk waren.

Leuk verhaal dat als detective op zichzelf misschien niet helemaal overtuigend is, maar door een slim proloog werkt het verrassend goed. Toch altijd leuk hoe deze reeks draait om nep-oplossingen voor de "mensen", omdat "yokai" de echte verklaring is. Dit deel lijkt ook een soort opzetje te zijn voor een draai in de serie, nu we Rikka weer samen hebben met Kotoko en Kuro. Niet dat er echt iets mee was gedaan in de drie boeken tussen deze en de eerste Invented Inference, maar het lijkt in elk geval dat de reeks nu een andere kant op kan gaan.

[Ash Ketchum]

Ozumo Satsujin Jiken (De Sumo Moorden): Wie herinnert zich nog het nieuws van vier jaar geleden dat een man was ingestort in de sumo ring, maar dat vrouwelijke medici die de man wilden helpen werden weggejaagd uit de ring omdat vrouwen de heilige (vrouwelijke) grond van de ring zouden bezoedelen? Dat was tevens de eerste keer dat ik over deze bundel had gehoord, want dat had ook een verhaal dat ging over het taboe dat vrouwen de ring niet mogen betreden. De zes verhalen in deze bundel gaan over de Amerikaan Mark, die zich per ongeluk aanmeldt bij een sumo stal (omdat hij dacht dat het een universiteit was), maar in afwachting van de toelatingsexamens van de echte universiteit (en om geld te verdienen), blijkt Mark bij de stal en blijkt hij best aanleg te hebben voor sumo. Maar zijn stal raakt wel erg vaak betrokken bij bizarre moorden op sumoworstelaars: in het eerste verhaal ontploffen twee worstelaars tijdens een wedstrijd, terwijl in een ander verhaal een worstelaar onthoofd word gevonden in de badkamer, en in ander verhaal wordt een sumo scheidsrechter vermoord gevonden midden in de worstelring, maar zijn de verdachten allen vrouwen die eigenlijk de ring niet mogen betreden. Aan de ene kant is het duidelijk dat de schrijver sumo wel heeft bestudeerd en maken de verschillende moordzaken slim gebruik van het brede onderwerp "sumo" zodat het ook een educatieve kant heeft, maar aan de andere kant is dit ook duidelijk een zogenaamde "baka-mys" (baka-mystery). Oftewel de schrijver was ook echt niet serieus bezig toen hij dit schreef, want veel van de moordtrucjes en zo zijn gewoon ontzettend maf en helemaal niet serieus te nemen omdat ze gewoon krankzinnig zijn. Maar dat had ik al door toen in het eerste verhaal die worstelaars live op televisie ontploften.

[Ash Ketchum]

Vandaag verkochten ze ook boeken in de kerk. Toch wel grappig dat ze ook The Da Vinci Code en Angels and Demons hadden... ach, protestante kerk, dus het mag (net als die Dracula en Frankenstein DVDs, toch?). Zelf pikte ik twee Paul Vlaanderen pockets op. Paul Temple was een Britse radiohoorspel held uit de jaren 40, die amateur-detective speelde met zijn vrouw "Steve". De verhalen waren bedacht door Francis Durbridge en zouden ook in Nederland gespeeld worden, maar hier waren ze gelokaliseerd als Paul en Ina Vlaanderen. Het is kennelijk redelijk bekend in de Nederlandse radiohoorspelwereld en in Nederland zijn zelfs zo recent als 2011 nog hoorspelen van gemaakt. Durbridge schreef ook boeken gebaseerd op de hoorspelen, en De Zaak Madison is er ook een van (en ook in het boek zijn de namen gelokaliseerd als Paul Vlaanderen en Ina). Ik had nog nooit de hoorspelen beluisterd, dus heel veel wist ik er ook niet van. Moet eerlijk wezen: ik had gehoopt dat het wat minder "pulp detective" was. Het is echt de ene plot twist na de andere, met toevallige ontmoetingen van mensen die natuurlijk allemaal belangrijk blijken te zijn, moorden die elkaar snel opvolgen en een oplossing die ik over drie dagen al ben vergeten.

[Tamara]

Vandaag verkochten ze ook boeken in de kerk. Toch wel grappig dat ze ook The Da Vinci Code en Angels and Demons hadden... ach, protestante kerk, dus het mag (net als die Dracula en Frankenstein DVDs, toch?)

In een van de kerken hier in de buurt worden ook regelmatig boekenmarktjes gehouden, maar dat is meer omdat kerk zijn tegenwoordig niet genoeg bestaansrecht leent aan een kerk en daarom wordt de ruimte verhuurd aan organisaties die iets doen dat leuk/interessant/belangrijk is voor de plaatselijke bevolking.

Over nuttig zijn voor de plaatselijke bevolking gesproken, ik heb weer een boek gelezen voor school:



Ook hier was de vraag weer: is het goed en zo ja, hoe smeren we het de leerlingen aan?

Antwoord op vraag 1: Ja, dit past wel in het vakje goed. Het is een lhbti-vriendelijke tijdreisromance met lyrische proza. Het woord gebruik kwam me bekend voor en een hoofdstukje verder realiseerde ik me eindelijk dat Max Gladstone dezelfde Gladstone is als van Choice of the Deathless, dat interactieve boek over onderwereldadvocaten dat ik zo leuk vind. Het is door het taalgebruik niet geschikt voor onervaren lezers, maar de veteranen laten zich hopelijk niet afschrikken door de vocabulaire van de auteurs. In feite is het heel simpel: je hoeft de tekst niet letterlijk te begrijpen, dus als je de intentie achter de klank en vorm van het woord voelt, is dat vaak al voldoende. Het boek citeert zelfs de eerste regels van Jabberwocky, mocht iemand een hint nodig hebben.

Antwoord op vraag 2: Lhbti-vriendelijke tijdreisromance. Klaar. Het is natuurlijk niet voor iedereen, maar de juiste mensen zullen het omarmen.

Teller: 30/50

[Tamara]

Bijna vergeten deze te melden!



Mijn boekenweekgeschenk aan mezelf en de reden waarom ik The Summit of the Gods aan het herlezen ben. Dat zegt eigenlijk wel genoeg.

Oké, dat is wel erg kort door de bocht: Zuurstofschuld en The Summit of the Gods vertellen beide het verhaal van een verstokte klimmer voor wie er geen leven na de laatste afdaling denkbaar is. Er zijn nog meer gelijkenissen in termen van gebeurtenissen en personages, maar ik betwijfel dan zeerste dat dit een teken is van plagiaat. Schrijvers die dezelfde bronnen gebruiken, fantaseren nu eenmaal al snel dezelfde verhalen. Dat ik méér van hetzelfde wilde, zegt iets goeds over beide werken.

Teller: 29/30

[Tamara]

Ook deze las ik als proefkonijn. De antwoorden:

1. Een geschiedenis van mensenoffers aan het veen, een vader geobsedeerd door de ijzertijd en een praktijkgericht archeologisch uitje dat wel érg ver gaat. Dat zou een winnende combinatie kunnen zijn, maar niet met deze schrijfstijl. De 17-jarige vertelster gelooft niet in aanhalingstekens, dus dialogen worden constant onderbroken met 'zei hij/zij/ik'. Soms is helemaal niet aangegeven of iemand aan het spreken is of je de gedachten van de hoofdpersoon hoort. Bovendien is het heel emotioneel vlak geschreven. Dat past bij het boek - de hoofdpersoon heeft uit zelfverdediging haar emoties diep weggestopt - maar een spanningsboog is daardoor ver te zoeken. De climax, die dramatisch had moeten zijn, voelt als een sisser. Hoe literair correct dit ook is, de meeste leerlingen zullen hier geen geduld voor en ik geef ze niet echt ongelijk.

2. Als de hint naar dodelijke rituelen uit het ijzertijdperk ze niet aan de haak slaat, kunnen we het beter opgeven.

Boekenteller: 31/50