Kyotaro Nishimura was een bijzonder productieve detectiveschrijver die meer dan 600(!) boeken heeft geschreven en is er ook ontzettend veel media gebaseerd op zijn werk, van televisiefilms die je nog steeds in de middag herhaald ziet worden tot aan games. Hij was vooral bekend als een schrijver van "travel mysteries", detectiveverhalen die vaak over treinen (of andere transportmiddelen gingen), met verhalen die zich afspeelden rondom bekende stations en/of binnenlandse toeristische attracties. Als je z'n naam noemt, dan is het "standaardidee" dat je van hem hebt een verhaal met de bekende rechercheur Totsugawa, waarbij de moordenaar een alibi heeft, maar door slim gebruik te maken van treinen toch de moord wist te plegen. Maar hij was wel *erg* productief, dus je kan vast wel raden dat veel van z'n werk gewoon knip en plakwerk was en helemaal niet zo boeiend of gewoonweg saai. Maar z'n vroegere werk kan best okay zijn. Eerder deze maand overleed Nishimura, dus ik besloot eens een van z'n eerdere werken te lezen die wel goed is ontvangen:
Shichin no Shonin (De zeven getuigen) begint met Totsugawa die wakker wordt op een eilandje, waar een stratenblok is nagebouwd. Hij ontdekt zeven andere mensen die ook de vorige avond zijn ontvoerd en hier zijn gebracht. Dan verschijnt hun ontvoerder, die uitlegt dat hij de vader is van de man die een jaar geleden was veroordeeld voor een moord die op dit kruispunt was gepleegd. Het waren de getuigenissen van de zeven mensen (naast Totsugawa) die ervoor zorgde dat de man in de gevangenis belandde, waar hij kort geleden is overleden vanwege een ziekte. Zijn vader gelooft dat zijn zoon onschuldig is, en dus wil hij nog een keer over alle zeven getuigenissen gaan, met Totsugawa als zijn getuige. Aanvankelijk lijkt het overduidelijk dat de zoon echt de moordenaar was, met verschillende getuigen die zweren dat hij ruzie had met het slachtoffer in een bar, hem achterna rende met een mes, en daarna vluchtte met het mes en wat geld gejat van het slachtoffer. Toch weet zijn vader inderdaad een voor een kleine contradicties te vinden in de getuigenissen...
En dat is ook waardoor dit boek wel amusant is, maar eigenlijk veel leuker had kunnen zijn. Want weet je, dit verhaal zou een perfecte Ace Attorney zaak zijn, met het aanwijzen van kleinere contradicties om zo langzaam maar zeker een zaak om te draaien. Maar in dit boek heeft de vader al heel veel onderzoek vooraf gedaan, en confronteert hij de getuigen daar een voor een mee. En op zich zijn die punten wel okay, maar wij horen ze pas voor het eerst als de vader het uitlegt: er valt voor de lezer weinig te puzzelen of over na te denken, want alle onthullingen worden je voorgeschoteld. Als dit verhaal, met dezelfde contradicties, was geschreven als een Ace Attorney verhaal, dan was het echt veel leuker geweest, want nu zie je iemand anders alles op lossen, terwijl jij als lezer helemaal geen kans krijgt om zelf ook dingen uit te vissen.
