Posted: Tue Feb 12, 2008 20:22
Confidential Confessions 4:
Ik lees op z'n tijd wel eens graag dramatische verhalen, dus toen ik deze Dirk Bracke van de manga zag liggen op het boekenfestijn nam ik alle volumes mee die ik ervan zag liggen. Ik had ook al Vitamine gelezen, een one-shot dat over pesten gaat, een groot probleem in Japan (waar niet?). Die beviel mij super goed, meeslepend verhaal, meeslepende personages etc. Dus ik dacht dat deze reeks die bekend staat om maatschappelijke kwesties als pesten, prostitutie en zelfmoord aan te kaarten, een leuk (of meeslepend, depressieve verhalen zijn nooit echt "leuk") tijdverdrijf kon opleveren.
Terug naar de Confidential Confessions: Het eerste verhaal gaat al over een meisje die in de tienerprostitutie terecht komt. En het kon me niet overtuigen. De mangaka lijkt enkel het probleem te willen aankaarten, de personages zijn helemaal niet meeslepend en niet diepgaand. Je ziet gewoon het probleem, de oplossing en meer niet.
Het tweede verhaal was al beter. Het gaat over een meisjesschool waarin de leerlingen worden onderdrukt door het bewind van meneer Gunji. Na de zelfmoord van een rebelse vriendin is het hoofdpersonage niet van plan bij te pakken te blijven zitten. Ze wil aktie ondernemen! Maar veel steun krijgt ze niet...
Het hoofdpersonage was beter dan in het vorige verhaal, alleen kwamen sommige dingen nogal geforceerd over. De zelfmoord van de vriendin vond ik bijvoorbeeld overdreven snel, het feit dat geen enkele ouder aktie kon/wou ondernemen was ook vreemd.
Het derde verhaal is mijn favoriete uit dit volume. Meisje wordt gepest, vriendin durft niet te helpen, maar de schuld- en haatgevoelens stapelen zich op. Ik vond he erg aandoenlijk om te zien hoe het gepeste meisje de loopwedstrijd won.
Het vierde verhaal is vreemd. 2 beste vriendinnen, de ene is waanzinnig verliefd op de andere, maar ze komt iets vreselijks te weten over haar vriendin/vlam. Het lastige is dat je je niet echt kan identificeren met het hoofdpersonage, er lijkt toch iets los te zitten aan haar.
Conclusie: De mangaka mag gerust wat meer pagina's nemen per verhaal om het probleem en vooral de personages uit te diepen. Als ze elk verhaal zou uitrekken tot een one-shot lijkt het me beter te werken.
Beck 1:
Dit was zeer aangenaam. Ik had wel wat verwachtingen wegens reacties van anderen, maar die zijn zeker ingelost. Het is echt een manga voor mij: Rockmuziek, romantiek, humor... Eenmaal ik begonnen was vond ik de tekenstijl, die ik eerst nogal lelijk vond, mooier en mooier. Die bassit en Eiji zijn cool! Ik vraag me trouwens af of The Dying Breed Nirvana moet voorstellen. Het plaatje van de zanger deed me nogal aan Kurt Cobain denken (maar je zag alleen maar lang haar =p).
Nu zit ik met een dilemma: Ik heb vol 3, 4, 5 en 6, maar geen 2. Zou ik het overslagen of niet? Ik wil de ontdekking van Kyosuke graag lezen, maar ik wil ook nog andere manga kopen. Boehoehoe, en als ik het doe? Een franse (goedkopere) uitgave of een engelse, die beter in de verzameling past. De anime ga ik alleszins kijken.
Ik lees op z'n tijd wel eens graag dramatische verhalen, dus toen ik deze Dirk Bracke van de manga zag liggen op het boekenfestijn nam ik alle volumes mee die ik ervan zag liggen. Ik had ook al Vitamine gelezen, een one-shot dat over pesten gaat, een groot probleem in Japan (waar niet?). Die beviel mij super goed, meeslepend verhaal, meeslepende personages etc. Dus ik dacht dat deze reeks die bekend staat om maatschappelijke kwesties als pesten, prostitutie en zelfmoord aan te kaarten, een leuk (of meeslepend, depressieve verhalen zijn nooit echt "leuk") tijdverdrijf kon opleveren.
Terug naar de Confidential Confessions: Het eerste verhaal gaat al over een meisje die in de tienerprostitutie terecht komt. En het kon me niet overtuigen. De mangaka lijkt enkel het probleem te willen aankaarten, de personages zijn helemaal niet meeslepend en niet diepgaand. Je ziet gewoon het probleem, de oplossing en meer niet.
Het tweede verhaal was al beter. Het gaat over een meisjesschool waarin de leerlingen worden onderdrukt door het bewind van meneer Gunji. Na de zelfmoord van een rebelse vriendin is het hoofdpersonage niet van plan bij te pakken te blijven zitten. Ze wil aktie ondernemen! Maar veel steun krijgt ze niet...
Het hoofdpersonage was beter dan in het vorige verhaal, alleen kwamen sommige dingen nogal geforceerd over. De zelfmoord van de vriendin vond ik bijvoorbeeld overdreven snel, het feit dat geen enkele ouder aktie kon/wou ondernemen was ook vreemd.
Het derde verhaal is mijn favoriete uit dit volume. Meisje wordt gepest, vriendin durft niet te helpen, maar de schuld- en haatgevoelens stapelen zich op. Ik vond he erg aandoenlijk om te zien hoe het gepeste meisje de loopwedstrijd won.
Het vierde verhaal is vreemd. 2 beste vriendinnen, de ene is waanzinnig verliefd op de andere, maar ze komt iets vreselijks te weten over haar vriendin/vlam. Het lastige is dat je je niet echt kan identificeren met het hoofdpersonage, er lijkt toch iets los te zitten aan haar.
Conclusie: De mangaka mag gerust wat meer pagina's nemen per verhaal om het probleem en vooral de personages uit te diepen. Als ze elk verhaal zou uitrekken tot een one-shot lijkt het me beter te werken.
Beck 1:
Dit was zeer aangenaam. Ik had wel wat verwachtingen wegens reacties van anderen, maar die zijn zeker ingelost. Het is echt een manga voor mij: Rockmuziek, romantiek, humor... Eenmaal ik begonnen was vond ik de tekenstijl, die ik eerst nogal lelijk vond, mooier en mooier. Die bassit en Eiji zijn cool! Ik vraag me trouwens af of The Dying Breed Nirvana moet voorstellen. Het plaatje van de zanger deed me nogal aan Kurt Cobain denken (maar je zag alleen maar lang haar =p).
Nu zit ik met een dilemma: Ik heb vol 3, 4, 5 en 6, maar geen 2. Zou ik het overslagen of niet? Ik wil de ontdekking van Kyosuke graag lezen, maar ik wil ook nog andere manga kopen. Boehoehoe, en als ik het doe? Een franse (goedkopere) uitgave of een engelse, die beter in de verzameling past. De anime ga ik alleszins kijken.
