De eerste serie van het lenteseizoen is alweer gestart, dus hoog tijd om eens te kijken wat het lenteseizoen ons te bieden heeft: https://anichart.net/Spring-2026
Voor de verandering valt het aantal sequel deze keer wel mee (voor mij tenminste):
Dorohedoro Season 2
Dr. Stone: Science Future Part 3
Honzuki no Gekokujou: Shisho ni Naru Tame ni wa Shudan wo Erandeiraremasen - Ryoushu no Youjo
Odekake Kozame 2nd Season
Daarnaast nog specials van Boku no Hero Academia en Hyakushou Kizoku. En ook nog seizoen 4 van Re:Zero, maar daar heb ik altijd nog een inhaalslag te maken...
Verder wat er qua nieuwe series nog enigszins uitspringt:
Niwatori Fighter: Haan vs. demonen....
Maid-san wa Taberu dake: Maid vs. Japanse cuisine
Snowball Earth: Mecha
Akane-banashi: Rakugo
Kami no Shizuku: Wijn
Hokuto no Ken: Fist of the North Star: Weer eens een remake....
Kamiina Botan, Yoeru Sugata wa Yuri no Hana: Alcohol en hoe daarvan te genieten...
Nippon Sangoku: Japan uiteengevallen in drie staten
En dus meteen al het begin Niwatori Fighter oftewel Rooster Fighter. Over een haan die de strijd aan gaat met enorme demonen. Yup, that's it. Ik had het eerste volume van de manga al eens gelezen, en die was eigenlijk best briljant in z'n absurditeit. Maar deel 2 toen niet beschikbaar, en daarna nooit meer opgepakt. Nu dus herkansing in geanimeerde vorm.....
En toen was het seizoen inmiddels écht begonnen. Wel opvallend: we hadden dus al Rooster Fighter die drie weken op de rest vooruit liep, maar vandaag ook liefst drie series die direct met meerdere afleveringen debuteren. Classroom of the Elite zelfs met 4, maar gelukkig was ik daar lang geleden al afgehaakt. Ganbare! Nakamura-kun!! begint meer bescheiden met twee afleveringen, maar daar moet ik nog aan beginnen.
De derde van het stel heeft niet alleen de gulden middenweg met drie afleveringen nu ineens, maar was ook op voorhand al een zekerheidje: Dorohedoro is terug! Op de een of andere manier was ik toch een beetje vergeten hoe krankzinnig deze serie was
En ook al de eerste waar héél snel een streep doorheen kan: Saikyou no Shokugyou wa Yuusha demo Kenja demo Naku Kanteishi (Kari) Rashii desu yo? oftewel The Strongest Job is Apparently Not a Hero or a Sage, but an Appraiser (Provisional)! Moet ik met zo'n titel nog toelichten waarom?
Maid-san wa Taberu dake oftewel The Food Diary of Miss Maid draait om een van origine toch echt Japanse maid die in Engeland woont en werkt maar voor een korte vakantie in Japan is, maar net wanneer ze terug wil gaan te horen krijgt dat het dak van de mansion is ingestort, dus kan ze nog wel een jaartje in Japan blijven (uiteraard steevast in maid-outfit, het is duidelijk meer dan alleen een beroep.... En wat ga je dan doen? Eten! Want schijnbaar heeft ze dat tijdens de initiële vakantie niet gedaan? Nou ja, ze hint er wel op dat ze het nodige eten uit Engeland had meegenomen. Maar goed, eten dus. Prima, zou helemaal in mijn straatje moeten passen. Helaas is het allemaal wel een beetje té luchtig, dit zou véél beter gewerkt hebben als een short. Ik betwijfel of ik hier nog meer van ga kijken.
Dr. Stone is weer terug met het derde deel van de Science Future arc. Nu was dit uiteraard op voorhand een zekerheidje, maar ik ben toch blij dat het vooralsnog even zonder grote conflicten verder gaat, en de focus weer vol op het science-aspect ligt. En ja, nog steeds gaat het soms allemaal wel een beetje belachelijk hard, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend.
Kirio Fanclub lijkt een aardige romcom over twee vriendinnen die beiden smoorverliefd zijn op Kirio. Klein probleempje: Kirio weet amper wie zij zijn, en beiden lijken ze ook geen idee te hebben daar verandering in te brengen. Of in ieder geval geen goed idee. Vooralsnog wel geinig, maar wel typisch zo'n serie waarvan ik betwijfel of dit een heel seizoen leuk gaat blijven.
En tot slot nog een aantal waarvoor ik geen geduld kon opbrengen: Ganbare! Nakamura-kun!! (Go For It, Nakamura!), Nigashita Sakana wa Ookikatta ga Tsuriageta Sakana ga Ookisugita Ken (Always a Catch!), Haibara-kun no Tsuyokute Seishun New Game (Haibara's Teenage New Game+), Mata Korosarete Shimatta no desu ne, Tantei-sama (Killed Again, Mr. Detective.) en Reincarnation no Kaben (Petals of Reincarnation).
Met Mamonogurai no Boukensha: Ore dake Mamono wo Kuratte Tsuyoku Naru oftewel Monster Eater hebben we weer eens een semi-short met beperkte animatie. En lijkt ook qua verhaal niet bepaald origineel: dungeons, avonturiers, en een protagonist die een buitenbeentje is. En die uiteraard helemaal niet door die party die hem plotseling erbij wil hebben belazerd zal gaan worden. Maar gezien de titel en ED heb ik al wel een idee waar het heen zal gaan, wellicht geef ik het nog een tweede kansje puur om dat bevestigd te zien worden.
Snowball Earth is mecha vs. kaiju. En met blijkbaar nadat het grote gevecht is verloren een in sneeuw en ijs gehulde aarde. Op zich interessant, zo jammer van de zoveelste protagonist met een extreme vorm van social anxiety. Dat begint zo langzaam aan een van de meest storende tropes in anime te worden. Ben nog wel benieuwd waar dit verder heen gaat, maar als dat niet bijdraait ben ik er snel klaar mee.
En met Jishou Akuyaku Reijou na Konyakusha no Kansatsu Kiroku. oftewel An Observation Log of My Fiancée Who Calls Herself a Villainess hebben we weer eens een Villainess-serie te pakken. De twist deze keer: We zien alles vanuit het oogpunt van de kroonprins Cecil. Zo geniaal dat bijna niets zijn verveling kan doorbreken, behalve dan een ontmoeting met Bertia, de zelfbenoemde villainess die claimt naar deze wereld te zijn geïsekaid en dat het allemaal een otome-game is. Aandoenlijk, maar voor hoe lang?
En dan nog Rilakkuma, een super-short van anderhalve minuut over het welbekende beertje. Ik blijf een sucker voor dit soort spul...
En ondertussen kan er wel een streep door Shunkashuutou Daikousha: Haru no Mai (Agents of the Four Seasons: Dance of Spring), lijkt qua wereld best interessant maar de manier waarop het hoofdpersonage praat is gewoon bloedirritant, en eveneens door Koori no Jouheki (The Ramparts of Ice).
Bookworm Isekai is weer terug! In Honzuki no Gekokujou: Shisho ni Naru Tame ni wa Shudan wo Erandeiraremasen - Ryoushu no Youjo oftewel Ascendance of a Bookworm: Adopted Daughter of an Archduke zien we Myne, excuus Rosamyne haar eerste stapjes zetten in de wereld van de adelstand. Ik moet bekennen dat ik door de lange onderbreking even bang was dat het na het 3e seizoen over was, maar gelukkig zijn we toch weer terug!
Dan Kanan-sama wa Akumade Choroi oftewel Mistress Kanan is Devilishly Easy, over de dochter van Beelzebub die het eten in hel een beetje moe is. En dus een school omtovert tot haar persoonlijke voorraad aan menselijke zielen. Een en ander pakt echter toch wat anders uit wanneer haar eerste doelwit haar woorden (volkomen begrijpelijk) niet helemaal correct interpreteerd, en de beoogde maaltijd veranderd in een romantische relatie. Niet ongrappig, maar gaat denk ik geen blijvertje worden.
Dan NeedyGirlOverdose. Ik kan deze eerste aflevering eigenlijk maar op één manier goed omschrijven: What the actual fuck?! Deze serie heeft duidelijk wat te zeggen over social media, internet celebrities en hun fans, maar de boodschap lijkt een beetje verloren te gaan in de overweldigende presentatie. Geen idee wat ik er nu echt van moet denken.
Daarna was Kami no Niwatsuki Kusunoki-tei a.k.a. Kusunoki's Garden of Gods wel even welkom om weer een beetje tot rust te komen. Minato betrekt een huis op het platteland wat bezeten was van kwade geesten, maar merkt daar zelf niks van. En bevriend in zijn tuin al snel een lokale berggod. Want wat blijkt: zijn handschrift is in staat zelfs de sterktste kwade geesten uit de weg te ruimen. Wat ook al snel de aandacht trekt van Harima, een professionele geestenverdrijver. Niet heel spectaculair, maar het kijkt aangenaam weg.
Yomi no Tsugai oftewel Daemons of the Shadow Realm lijkt een soort van The Village - The Animation. Yuru leeft in een geïsoleerd stadje op een berg, met ogenschijnlijk een heel traditioneel leven, ver verwijderd van onze moderne wereld. Nou ja, behalve dan dat er blijkbaar draken overvliegen die perfecte condenssporen maken. De grote onthulling laat echter niet lang op zich wachten, en they don't come in peace. Maar gelukkig blijkt Yuru er ook niet helemaal alleen voor te staan. Ben op zich wel benieuwd naar meer, maar of ik het 24 afleveringen ga volhouden?
En last but certainly not least Akane-banashi. Tohro is een Rakugoka, en zijn dochter Akane is zijn grootste fan. Wanneer een poging de stap naar de hoogste rank te maken rampzalig uitloopt is het aan Akane om de sensu over te nemen. Yep, dit is helemaal de serie voor mij....
Wat valt er in vredesnaam aan zinnigs te zeggen over Ghost Concert: Missing Songs? Dat we een 2045 hebben waarin zingen verboden is (mogelijk vanwege met een ziekte, maar details ontbreken nog) en alle muziek door AI gegenereerd wordt? Waarin iemand bezeten wordt door de geest van Cleopatra, en hulp krijgt van Julius Caesar en Marcus Antonius? Of de achtergronden die doen denken aan games van een kwart eeuw geleden? Het is allemaal......bijzonder. Maar niet op een manier die mij hier meer van zal doen kijken.
Mao voelde op een bepaalde manier herkenbaar en een tikje nostalgisch. En met reden, want dit is gebaseerd op een manga van Takahashi Rumiko. Echter, voor de verandering eens geen remake van een klassieker, maar haar actuele, nog lopende serie. Nanako heeft op jonge leeftijd haar ouders verloren in een mysterieus ongeluk, en woont nu bij haar opa. Op een dag als ze de plaatselijke shotengai in loopt wordt ze naar de Taisho-periode getransporteerd, alwaar ze beland in een strijd tussen ayakashi en Mao, een mysterieuze onmyoji. Ik weet nog niet echt wat ik hiervan moet denken, het voelt een beetje all over the place.
Dan Nippon Sangoku. Als de Reiwa periode door een hele hoop shit ten einde komt valt Japan uiteen in drie staten, corrupt en bruut. En om de een of andere reden is ook een groot deel van de moderne technologie verdwenen. Aoteru probeert stilletjes zi'n leven te leiden, terwijl zijn vrouw Saki een stuk meer uitgesproken is over allerhande misstanden. Wat haar uiteindelijk duur komt te staan. Aan Aoteru om de boel eens radicaal te veranderen. Intrigerende serie, met ook een heel eigen visuele stijl. Is het ook goed? Of het ook daadwerkelijk goed is, daar twijfel ik over, maar interessant is het vooralsnog zeker.
En tot slot Ingoku Danchi. Oh boy. Normaliter kan ik dergelijke ecchi shorts best waarderen. Maar ook ik heb mijn grenzen. Burn it with fire!
Ik kende Tongari Boushi no Atelier oftewel Witch Hat Atelier alleen van titel, maar dit was een prima start. CoCo is bezeten van magie, maar dat is alleen voorbehouden aan mensen die vanaf hun geboorte over magische krachten beschikken. Tenminste, dat is de officiële lezing. Totdat CoCo op een dag ontdekt dat dat niet helemaal de waarheid is...
Dan Liar Game. Nao is de eerlijkheid zelve, zelfs als ze een 100 yen muntje vindt brengt ze die braaf naar de politie. En dan krijgt ze op een dag een doos met daarin 100 miljoen yen, en voor ze het weet neemt ze deel aan Liar Game: Een opponent heeft eveneens 100 miljoen gekregen, na 30 dagen moet je je eigen 100 miljoen terugbetalen, maar wat je van de tegenstenader op wat voor manier ook in handen weet te krijgen is van jou. Gelukkig is de eerste tegenstander een bekende, dus die gaat de goudeerlijke Nao niet belazeren toch? Oké, dit is zo dom dat ik dit echt niet ga volgen, maar denk dat ik volgende week nog wel even spiek hoe ze de boel in haar voordeel weet te draaien.
En met Ponkotsu Fuuki Iin to Skirt-take ga Futekisetsu na JK no Hanashi oftewel The Klutzy Class Monitor and the Girl with the Short Skirt was ik snel klaar: Bloedirritante personages en het ziet er niet uit....
En tot slot nog Daikenja Riddle no Jikan Gyakkou a.k.a. The Great Sage Ryddel and the Hands of Time. Het moet wel echt beroerd zijn wil ik een short van 5 minuutjes voortijdig afzetten....
Tijd voor een inhaalslagje van de afgelopen week...
Te beginnen met nog een ecchi short: Marika-chan no Koukando wa Bukkowareteiru oftewel Marika's Love Meter Malfunction. Over een jongen die wenst dat alle meisjes een love-meter zouden hebben zoals blijkbaar gangbaar is in bepaalde games. Alleen uitgerekend die van Marika, waar hij een oogje op heeft, heeft wat issues....en dan springen we naar het tweede deel en TIETEN! Best vreemd contrast met dat eerste deel, en las ook al wat reacties waarom: Het eerste deel is direct gebaseerd op een schijnbaar vrij brave manga. Het tweede deel is anime only. En iedereen lijkt pissig dat een blijkbaar best leuke manga het dus niet alleen met een schamele drie minuutjes per aflevering moet doen, maar dan ook nog de helft daarvan moet inleveren voor random echhi shenanigans....
Dan Marriagetoxin. Hikaru is samen met z'n zus de laatste in lijn in een eeuwenoude familie van Poison Masters. Oma eist echter nageslacht om de traditie in stand te houden. En zal desnoods onder dwang de (lesbische) zus daarvoor laten zorgen. iets wat Hikaru niet wil laten gebeuren, en dus is hij degene die zal moeten trouwen en al wat daarna komt. Probleempje: Zijn hele leven heeft in het teken van zijn vak gestaan, dus is dit makkelijker gezegd dan gedaan. En dat alles besluit hij net temidden van een opdracht met de schattige "Marriage Swindler" Mei als doelwit. Vermakelijk uitgangspunt, ga dit nog wel een paar afleveringen gunnen.
Dat gaat niet gebeuren met Replica datte, Koi wo Suru. oftewel Even a Replica Can Fall in Love. Nao is een replica van Sunao. Geen robot, geen dubbelganger, maar gewoon spontaan ontstaan vanuit tegenstrijdige emoties. En wanneer Sunao geen zin heeft haar bed uit te komen stuurt ze Nao gewoon naar school. Het blijkt echter al snel dat Sunao en Nao identiek ogen, maar heel evrschillende karakters hebben. Op zich interessant gegeven, maar de uitvoering wist me toch niet echt te boeien.
Idem voor Hidarikiki no Eren a.k.a. Eren the Southpaw. Koichi wil een designer worden, maar raakt dan geintrigeerd door Eren, een altijd boze schoolgenote en graffiti artist. Wellicht zit hier best een aardig verhaal in, maar stoor me teveel aan de personages om hier meer van te kijken.
En ook bij Awajima Hyakkei oftewel A Hundred Scenes of Awajima gaat het bij deze ene aflevering blijven. Het draait om een hoog aangeschreven muziek-/theaterschool voor meisjes, en allemaal hebben ze zo hun redenen daar te zijn. Maar geef mij dan liever een tweede seizoen van Kageki Shojo!!. Dit was ronduit saai en oninteressant.
Nog lichte twijfel bij Himekishi wa Barbaroi no Yome a.k.a. The Warrior Princess and the Barbaric King. Wanneer vrouwelijke ridder in een gevecht met de koning van de "barbaren" het onderspit delft en als oorlogsbuit wordt meegenomen vreest ze het ergste. Nou ja, op haar eigen ietwat twisted manier dan. Maar het loopt allemaal net even anders, en klopten haar ideeën over de vijand überhapt wel of is het allemaal gebaseerd op vooroordelen? Enige tonal whiplash is deze serie bepaald niet vreemd, maar wellicht wil ik dit toch nog wel een tweede kansje gunnen.
Dat ga ik sowieso doen met Kami no Shizuku oftewel The Drops of God. Shizuku is de enige zoon van een vermaarde (en steenrijke) wijnkenner, maar heeft zelf totaal geen interesse in wijn, en heeft het zelfs nog nooit gedronken. Maar dan sterft zijn vader plotseling, en blijkt hij niet zomaar de erfgenaam. Nee, kort voor z'n dood heeft z'n vader een andere wijnkenner geadopteerd, en beiden zullen een wedstrijdje wijnkennis moeten doen om recht te hebben op de totale erfenis. En dan blijkt al snel dat Shizuku wellicht toch meer getraind is hiervoor dan hij zelf denkt. Tikje pretentieus is dit allemaal wel, maar wil hier toch wel meer van zien.
En we blijven nog even bij alcohol, met Kamiina Botan, Yoeru Sugata wa Yuri no Hana a.k.a. Botan Kamiina Fully Blossoms When Drunk. Botan is een eerstejaars studente, en komt terecht in een huis met enkele andere studentes. Waarvan er eentje graag drinkt....maar wel alleen. Iets wat Botan, die zelf nog nooit een druppel alcohol opheeft direct doorbreekt. En ook een andere (rokende) huisgenote haalt al snel een fles sake tevoorschijn (en van de niet-Ingmar Bergman film komt niks meer terecht). Kortom, drank lijkt een centraal thema in deze serie, en hoewel er eigenlijk weinig spannends gebeurt beviel dit me op de een of andere manier toch wel.
En dan nog Hokuto no Ken: Fist of the North Star. Altijd makkelijk als de titel ook reeds de vertaling bevats. Uiteraard een adaptatie van een klassieke jaren '80 reeks. En het enige wat ik er van weet is belachelijk gespierde kerels en bruut geweld. En dat viel zeker niet tegen. Er is echter een flinke elephant in the room: de CG-animatie. Het heeft nogal een aparte stijl, om het vriendelijk uit te drukken. En vooral dat haar van Kenshiro en sommige andere personages....brrrr. Er is reeds een tweede aflevering beschikbaar, denk dat die duidelijk zal moeten maken of ik me daarover heen kan zetten of niet.
En dan was ik nog snel klaar met Class de 2-banme ni Kawaii Onnanoko to Tomodachi ni Natta (I Made Friends with the Second Prettiest Girl in My Class) want saaie wish fulfillment, Otaku ni Yasashii Gal wa Inai (Gals Can't Be Kind to Otaku!?) want irritante wish fulfillment, Megami "Isekai Tensei Nani ni Naritai desu ka" Ore "Yuusha no Rokkotsu de" (My Ribdiculous Reincarnation) want flauwe isekai spoof die flauwer is dan het materiaal dat het spooft, Kujima Utaeba Ie Hororo (Kujima: Why Sing, When You Can Warble?) want gewoon ongrappig en vervelend, en Tadaima, Ojamasaremasu! (Pardon the Intrusion, I'm Home!) want I just don't care.
Kill Ao oftewel Kill Blue draait om een legendarische huurmoordenaar van middelbare leeftijd, goed in z'n werk maar met een gestrand huwelijk en slecht in de omgang met kinderen. En dan wordt hij na een geslaagde opdracht gestoken door een mysterieuze wesp....en verandert zelf in een kind. En laat de baas nu net een opdracht hebben waarvoor hij undercover naar school moet. En waar de sociale omgang met de andere kinderen moeizaam blijft doet hij wel een andere ontdekking: Leren is leuk! Ik moet bekennen dat ik op voorhand niet de hoogste verwachtingen hierbij had, series over huurmoordenaars kennen we zo undertussen wel een beetje. Maar dit geeft een leuke twist daaraan, en was een verrassend geslaagde openingsaflevering.
Dit in tegenstelling tot Yowayowa Sensei, over een lerares waarvan het zelfvertrouwen omgekeerd evenredig is an het haar borstomvang. Pijnlijk ongrappig.
Odekake Kozame is terug voor een tweede seizoen, weer een wekelijkse dosis van anderhalve minuut van het schattigste haaitje.
En met Hyakki Yakoushou oftewel Beyond Twilight hebben we nog een short van vier minuutjes waarvan ik eigenlijk nog geen idee heb wat ervan te denken. Het lijkt een poging to horror, maar vooralsnog niet heel overtuigend.
Dan ondertussen ook al de nodige tweede rondes:
Dr. Stone en Dorohedoro zijn uiteraard reeds boven elke twijfel verheven (en zelfs als het nu op dit punt onverhoopt alsnog helemaal de soep in zou lopen ga ik het nu echt niet meer droppen...)
Snowball Earth blijft een lastige, want enerzijds toch behoorlijk interessante world building, maar tegelijk een bloedirritante protagonist. Klassiek gevalletje "three episode rule" dan maar?
Ook Yomi no Tsugai (Daemons of the Shadow Realm) en Kirio Fanclub krijgen nog even het voordeel van de twijfel.
En ook Mamonogurai no Boukensha: Ore dake Mamono wo Kuratte Tsuyoku Naru (Monster Eater) blijf ik vooralsnog volgen, al is het maar omdat deze hard op weg is naar een dramatisch lage score op MAL....
Voor Maid-san wa Taberu dake (The Food Diary of Miss Maid), Jishou Akuyaku Reijou na Konyakusha no Kansatsu Kiroku. (An Observation Log of My Fiancée Who Calls Herself a Villainess), Needy Girl Overdose en MAO houdt het hier toch op.
Oké Kuroneko to Majo no Kyoushitsu a.k.a. The Classroom of a Black Cat and a Witch, ik gun een ieder z'n fetisch, maar je kan ook te ver gaan.... Spica droomt ervan te gaan studeren aan de magic academy van haar grote idool Claude Sirius, maar lijkt totaal geen aanleg voor magie te hebben. Dan ontmoet ze een pratende kat mét magische krachten, en probeert die zover te krijgen haar als leerling te nemen. En van het een komt het ander. Op zich helemaal niet onaardig en bij vlagen best grappig, maar aangezien m'n kijkschema al knap vol zit gaat dit waarschijnlijk geen vervolg krijgen.
Ichijouma Mankitsugurashi! oftewel in vloeiend Engels Ichijyoma Mankitsu Gurashi! (seriously....alleen een spatie verschil?) draait om Meiko, een plattelands-meisje uit Akita (ligt het aan mij of is dat met afstand de populairstee prefectuur voor dit soort doeleinden?) krijgt onverwacht de kans om naar een prestigieuze school in Tokyo te gaan, en het mooiste: inclusief gratis onderdak! Eenmaal aangekomen blijkt een klein detail: Dat blijkt in een mangacafé te zijn, wat het persoonlijke speeltje blijkt van de dochter van het schoolhoofd. Oh, en puur vanwege haar naam denkt die ook dat Meiko een beroemde mangaka is. En ook de andere medebewoners hebben zo hun eigenaardigheden. Heel verrassend is het allemaal niet, maar eigenlijk beviel dit me juist wel. Het kan niet altijd serieus zijn....
En daarnaast nog meer tweede rondes:
Akane-banashi, Nippon Sangoku en Witch Hat Atelier weten ook in tweede instantie nog zeer te overtuigen.
Hokuto no Ken: Fist of the North Star blijft visueel bedenkelijk, maar is absurd genoeg om toch te vermaken.
En Liar Game zit me gewoon te trollen....ik had me voorgenomen nog even deze 2e aflevering te kijken om te zien hoe het eerste spel nu opgelost wordt om daarna de serie te droppen, maar nu stoppen ze gewoon met een kneiter van een cliffhanger
Met Liar Game, net als bij de live-action (die ooit te zien was via Crunchyroll!), is het wel zo dat de spellen/personages pas vanaf het tweede spel/ronde echt interessant worden, met een echt spel met regels en zo.
