Ichidokiri no Oizumi no Hanashi (De enige keer dat ik vertel over Oizumi): Geen manga (al zit er wel beeldmateriaal in), maar de unieke memoires van Moto Hagio die eind april uitkwamen en meteen groot nieuws werden in de wereld van manga fans. In dit boek vertelt ze voor het eerst over die vroege periode in haar carriere toen ze samen met Keiko Takemiya een huis huurde dat uiteindelijk de bekende
Oizumi Salon zou worden: een vrije bijeenkomst van vrouwelijke mangaka die we nu de Jaar 24 groep noemen en lekker experimenteel shojo manga zouden maken. Het blijkt dat Hagio zelf er niet veel meer over wilt nadenken en dat deze periode van haar leven toch een stuk minder glorieus en fantastisch is dan je zou willen denken. Vandaar ook de titel van dit boek, want voor haar is dit een eens maar nooit meer verhaal.
Een paar jaar geleden schreef Takemiya ook haar eigen memoires over deze periode (
Shonen no Na wa Gilbert), maar Takemiya en Hagio blijken dus hele andere herinneringen te hebben over wat er allemaal daar is gebeurd, en dat is een van de redenen waarom er begin mei echt enorm veel over dit boek werd gesproken, want ze schijnen sommige gebeurtenissen echt totaal anders te hebben opgevat en nu nog houden ze best afstand van elkaar. Ik heb het boek van Takemiya ook besteld, maar omdat iedereen (net als ik) deze twee boeken nu samen wil lezen, moet ik nu even wachten op de herdruk...