Mijn jaaroverzicht
Moderators: Koen, jo, Kenny, Gerrit
Mijn jaaroverzicht
Een overzicht van mijn mangajaar 2008:
Januari was voor mij een Otomo maand. Ik ontdekte het grappige voorleesboekje Hipira en Domu, dat zowat beschouwd kan worden als de voorloper van Akira.
In februari ontdekte ik Nés pour cogner. De reeks overtuigde me maar deed me vooral snakken naar nieuw werk van Takashi Hamori (Noritaka, Katsuo). In diezelfde maand maakte ik ook kennis met het enorm sterke 7 Seeds en met de heruitgave door Casterman van Eagle waardoor ik alsnog het einde kon lezen van deze manga die door J’ai Lu vroegtijdig gestopt werd.
In maart probeerde ik Sanctuary. De reeks was me al vaker aangeraden en ik werd inderdaad sterk aangegrepen door de plot en de dualiteit tussen beide hoofdpersonages. Maar de reeks is niet meer volledig verkrijgbaar dus het blijft voorlopig bij twee gelezen volumes. Vermits uitgeverij SeeBD ondertussen volledig de boeken heeft neergelegd zijn herdrukken niet meer aan de orde…
In april begon ik ondermeer Alive Last Evolution en Ulala ma colocataire. Beide reeksen vormen een vermakelijke ontspanning maar meer ook niet.
Mei vulde eindelijk een lacune op. Ik snakte al lang naar een nieuwe sportmanga en Ping Pong Dash doet het behoorlijk in het genre. Geen grootse topper, wel ontspannende lectuur. Ook Maka-Maka was geen instant classic maar vormt wel de vreemde eend in de bijt.
In juni was er wel een manga die me volledig wist te overtuigen. Girlfriend is sowieso al een manga in een genre dat me ligt maar deze vijfdelige reeks overstijgt het genre en is vijf volumes lang boeiende lectuur.
De zomermaanden zijn altijd kalmpjes op uitgeverijgebied en daarom maakte ik van de gelegenheid gebruik om een belangrijke lacune in m’n mangatheek op te vullen. Daigo van Masahito Soda. Weinigen hebben de reeks gelezen maar diegenen die het aandurven de reeks te starten blijven 20 volumes lang meeleven met deze brandweerman. Als ze er tenminste in slagen de volledige reeks aan te schaffen. De Franse versie werd na 15 volumes door het failliet van SeeBD stopgezet en de Engelse versie is grotendeels out of print.
Omdat ik er niet in slaagde de hele reeks van Daigo aan te schaffen zocht ik soelaas bij Subaru, die andere topreeks van Masahito Soda. En misschien komt die reeks zelfs nog straffer uit de hoek. Masahito Soda is een naam die de liefhebbers van expressieve manga’s die je bij de keel grijpen zeker moeten onthouden. (En alle anderen onthouden hem ook maar.)
In september kwam er een einde aan Psychic Academy. Een B-reeks met weinig om het lijf maar ik was er 11 volumes lang een grote fan van. Tonkam gaf me diezelfde maand de kans om Golden Boy nog eens te testen. De reeks werd eerder vroegtijdig stopgezet door Dybex.
Naarmate het einde van het jaar naderde stegen ook de topreleases. In oktober begon ik aan Life, Drôle de père en Charisma en deze drie reeksen tonen aan dat er nog veel onontgonnen gebied is in de Japanse mangawereld. Vooral Drôle de père is een manga die ver boven de concurrentie uitsteekt en wordt hierbij gebombardeerd tot m’n favoriete nieuwe reeks van 2008.
In november kregen we eindelijk het tweede seizoen van Rosario + Vampire voorgeschoteld. Een simpele shonen maar oh zo doeltreffend. Ook La Submersion du Japon wist me te overtuigen, in een totaal ander genre dan wel.
In december moest ik dan dringend alle leesachterstand die ik gedurende het ganse jaar had opgelopen wegwerken!
In 2009 zijn er nu reeds enkele toppers aangekondigd. Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar Vinland Saga en Nodame Cantabile. We verwachten ze al zolang dat ze misschien de (te) hoge verwachtingen niet volledig kunnen inlossen? Maar ook minder gekende titels als Tokyo Magnitude 8, Une sacrée mamie, Journaliste, Ikigami en vele anderen doen me nu al watertanden!
En dan hopen dat er ooit een uitgeverij denkt aan Historié en Piano no Mori…
Januari was voor mij een Otomo maand. Ik ontdekte het grappige voorleesboekje Hipira en Domu, dat zowat beschouwd kan worden als de voorloper van Akira.
In februari ontdekte ik Nés pour cogner. De reeks overtuigde me maar deed me vooral snakken naar nieuw werk van Takashi Hamori (Noritaka, Katsuo). In diezelfde maand maakte ik ook kennis met het enorm sterke 7 Seeds en met de heruitgave door Casterman van Eagle waardoor ik alsnog het einde kon lezen van deze manga die door J’ai Lu vroegtijdig gestopt werd.
In maart probeerde ik Sanctuary. De reeks was me al vaker aangeraden en ik werd inderdaad sterk aangegrepen door de plot en de dualiteit tussen beide hoofdpersonages. Maar de reeks is niet meer volledig verkrijgbaar dus het blijft voorlopig bij twee gelezen volumes. Vermits uitgeverij SeeBD ondertussen volledig de boeken heeft neergelegd zijn herdrukken niet meer aan de orde…
In april begon ik ondermeer Alive Last Evolution en Ulala ma colocataire. Beide reeksen vormen een vermakelijke ontspanning maar meer ook niet.
Mei vulde eindelijk een lacune op. Ik snakte al lang naar een nieuwe sportmanga en Ping Pong Dash doet het behoorlijk in het genre. Geen grootse topper, wel ontspannende lectuur. Ook Maka-Maka was geen instant classic maar vormt wel de vreemde eend in de bijt.
In juni was er wel een manga die me volledig wist te overtuigen. Girlfriend is sowieso al een manga in een genre dat me ligt maar deze vijfdelige reeks overstijgt het genre en is vijf volumes lang boeiende lectuur.
De zomermaanden zijn altijd kalmpjes op uitgeverijgebied en daarom maakte ik van de gelegenheid gebruik om een belangrijke lacune in m’n mangatheek op te vullen. Daigo van Masahito Soda. Weinigen hebben de reeks gelezen maar diegenen die het aandurven de reeks te starten blijven 20 volumes lang meeleven met deze brandweerman. Als ze er tenminste in slagen de volledige reeks aan te schaffen. De Franse versie werd na 15 volumes door het failliet van SeeBD stopgezet en de Engelse versie is grotendeels out of print.
Omdat ik er niet in slaagde de hele reeks van Daigo aan te schaffen zocht ik soelaas bij Subaru, die andere topreeks van Masahito Soda. En misschien komt die reeks zelfs nog straffer uit de hoek. Masahito Soda is een naam die de liefhebbers van expressieve manga’s die je bij de keel grijpen zeker moeten onthouden. (En alle anderen onthouden hem ook maar.)
In september kwam er een einde aan Psychic Academy. Een B-reeks met weinig om het lijf maar ik was er 11 volumes lang een grote fan van. Tonkam gaf me diezelfde maand de kans om Golden Boy nog eens te testen. De reeks werd eerder vroegtijdig stopgezet door Dybex.
Naarmate het einde van het jaar naderde stegen ook de topreleases. In oktober begon ik aan Life, Drôle de père en Charisma en deze drie reeksen tonen aan dat er nog veel onontgonnen gebied is in de Japanse mangawereld. Vooral Drôle de père is een manga die ver boven de concurrentie uitsteekt en wordt hierbij gebombardeerd tot m’n favoriete nieuwe reeks van 2008.
In november kregen we eindelijk het tweede seizoen van Rosario + Vampire voorgeschoteld. Een simpele shonen maar oh zo doeltreffend. Ook La Submersion du Japon wist me te overtuigen, in een totaal ander genre dan wel.
In december moest ik dan dringend alle leesachterstand die ik gedurende het ganse jaar had opgelopen wegwerken!
In 2009 zijn er nu reeds enkele toppers aangekondigd. Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar Vinland Saga en Nodame Cantabile. We verwachten ze al zolang dat ze misschien de (te) hoge verwachtingen niet volledig kunnen inlossen? Maar ook minder gekende titels als Tokyo Magnitude 8, Une sacrée mamie, Journaliste, Ikigami en vele anderen doen me nu al watertanden!
En dan hopen dat er ooit een uitgeverij denkt aan Historié en Piano no Mori…
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Same here. Als daarenboven iemand Yokohama Kaidashi Kikou uitbrengt, dan is 2009 meteen geslaagd. Wishful thinking, vrees ik.Koen wrote:En dan hopen dat er ooit een uitgeverij denkt aan Historié en Piano no Mori…
Fijn overzicht, trouwens. Ik ga zeker eens Daigo beginnen zoeken.
Ikzelf heb niet bijgehouden wat ik in welke maand ontdekte. Ik heb dan ook vooral reeksen voortgezet.
De goede nieuwkomers waren voor mij:
-Muhyo et Roji: ajuinkop Muhyio en aandoenlijke Roji, wat een prachtduo. Een aparte tekenstijl, ook.
-Me and the Devil Blues: Zeer intens getekend, echt om koude rillingen van te krijgen. Die blinde rascist! Ik zie hem zo hoesten in mijn gezicht.
Bokurano heeft mij nog niet overtuigd.
Re: Mijn jaaroverzicht
Net zoals vorig jaar zal ik hier mijn jaaroverzicht van 2009 neerpennen. In de eerste plaats belicht ik de Franse markt waar nog steeds de roots liggen van Mangaheuvel.be. Geen maandoverzicht zoals eind 2008 maar wel even aanhalen welke nieuwe reeksen ik als absolute aanraders van het voorbije jaar beschouw.
In februari lanceerde Kurokawa Vinland Saga. De reeks is misschien wat onregelmatig in kwaliteit maar wist me toch te overtuigen. Dergelijke actieseries verankerd in een geschiedkundige setting lust ik wel.
In maart kregen we twee toppers voorgeschoteld. Ikigami is een enorm beklijvende seinen en My first love is een shojo die een enorm sterk eerste volume kent en ook nadien nog bij momenten het gemiddelde shojo-niveau weet te overstijgen.
In juli gebeurde het omgekeerde met Une sacrée mamie. Het eerste volume wist me niet volledig te overtuigen – had ik er te veel van verwacht? – maar nadien ging ik volledig op in deze manga die het plattelandsleven van vroeger beschrijft. Prachtig! Als shonen aanrader kies ik voor Letter Bee dat zich tegen een ijskoude achtergrond afspeelt en een zomerrelease was dus wat vreemd.
En als laatste wil ik zeker nog Dossier A aanhalen. Er is voorlopig slechts één volume van verschenen en dat stelt me niet in staat om al een goed oordeel te vellen, maar wat een potentieel schuilt hierin! Dit boeit als de beste Urasawa’s en dat is geen wonder want de scenarist van Dossier A is een nauwe medewerker van Urasawa.
Voor elk wat wils dus! Weet je even niet wat lezen dan kan je voorgaande reeksen blindelings aankopen.
Wat ik wens te lezen in 2010? Vermits de twee reeksen die ik vorig jaar al absoluut in vertaling wou lezen nog steeds niet aangekondigd zijn zou ik graag Piano no Mori en Historié nog eens willen herhalen. Voor de rest volg ik de aankondigingen niet genoeg om te weten wat er op stapel staat. Bovendien wil ik graag m’n Franse aankopen wat terugschroeven, maar daarover meer in een volgende post!
In februari lanceerde Kurokawa Vinland Saga. De reeks is misschien wat onregelmatig in kwaliteit maar wist me toch te overtuigen. Dergelijke actieseries verankerd in een geschiedkundige setting lust ik wel.
In maart kregen we twee toppers voorgeschoteld. Ikigami is een enorm beklijvende seinen en My first love is een shojo die een enorm sterk eerste volume kent en ook nadien nog bij momenten het gemiddelde shojo-niveau weet te overstijgen.
In juli gebeurde het omgekeerde met Une sacrée mamie. Het eerste volume wist me niet volledig te overtuigen – had ik er te veel van verwacht? – maar nadien ging ik volledig op in deze manga die het plattelandsleven van vroeger beschrijft. Prachtig! Als shonen aanrader kies ik voor Letter Bee dat zich tegen een ijskoude achtergrond afspeelt en een zomerrelease was dus wat vreemd.
En als laatste wil ik zeker nog Dossier A aanhalen. Er is voorlopig slechts één volume van verschenen en dat stelt me niet in staat om al een goed oordeel te vellen, maar wat een potentieel schuilt hierin! Dit boeit als de beste Urasawa’s en dat is geen wonder want de scenarist van Dossier A is een nauwe medewerker van Urasawa.
Voor elk wat wils dus! Weet je even niet wat lezen dan kan je voorgaande reeksen blindelings aankopen.
Wat ik wens te lezen in 2010? Vermits de twee reeksen die ik vorig jaar al absoluut in vertaling wou lezen nog steeds niet aangekondigd zijn zou ik graag Piano no Mori en Historié nog eens willen herhalen. Voor de rest volg ik de aankondigingen niet genoeg om te weten wat er op stapel staat. Bovendien wil ik graag m’n Franse aankopen wat terugschroeven, maar daarover meer in een volgende post!
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Hoe doet onze Nederlandse markt het? In 2009 bleek al snel dat manga het moeilijk heeft om een doorbraak te forceren. Er werden in 2008 wel veel nieuwe reeksen geïntroduceerd maar blijkbaar groeide het aantal kopers niet exponentieel mee met het aantal nieuwe reeksen. Integendeel misschien? De vele releases spreidden het aantal kopers over verschillende gelijkaardige reeksen waardoor de verkoop per reeks misschien zelfs daalde? Ik weet het niet maar het is duidelijk dat 2010 een belangrijk jaar wordt voor de leefbaarheid van manga in het Nederlands. Noch Glénat, noch Kana gooit de handdoek echter in de ring. Het feit dat ze hun releases spreiden is teken dat ze zoeken naar een oplossing. Of die spreiding van de releases een deel is van de oplossing of enkel dient om tijd te winnen tot een oplossing gevonden is, laat ik in het midden. Ideaal is deze situatie echter niet. De onzekerheid duwt kopers nog sneller in de richting van andere talen, en laat dat nu juist een van de grote problemen zijn die onze markt kent. Mangafans kopen al in het Engels of het Frans en hebben geen nood (of halen zelfs hun neus op) voor NL releases. Een ander groot probleem is de zichtbaarheid van manga. Waar vind je nog manga’s? Mensen moeten de boekjes te zien krijgen in winkels of boekhandels. Manga’s uitsluitend proberen te verpatsen via een enkele stripspeciaalzaak wordt moeilijk. Hoe boor je dan een nieuw publiek aan? Ook strips hebben het niet gemakkelijk dus daar moet je een verhoging van de oplage al niet gaan zoeken.
We hebben met andere woorden nog een lange weg te gaan voor manga salonfähig wordt in ons taalgebied. We moeten het huidige momentum echter volop benutten. De popularisering moet er immers nu komen, anders missen we waarschijnlijk voorgoed de trein en zal manga altijd een nicheproduct blijven waarvoor we beroep moeten doen op onze talenkennis.
Daarom hebben we met Mangaheuvel.be ook beslist onze activiteiten uit te breiden. Zoals jullie al weten broeden we op een eigen magazine en staat ook een eigen uitgeverij in de steigers, maar dit jaar werd ook het startsein gegeven om een eigen winkelketen op te richten om manga dichter bij de mensen te brengen! De eveneens geplande werelddominantie zal dus een jaartje in de kast moeten!
We hebben met andere woorden nog een lange weg te gaan voor manga salonfähig wordt in ons taalgebied. We moeten het huidige momentum echter volop benutten. De popularisering moet er immers nu komen, anders missen we waarschijnlijk voorgoed de trein en zal manga altijd een nicheproduct blijven waarvoor we beroep moeten doen op onze talenkennis.
Daarom hebben we met Mangaheuvel.be ook beslist onze activiteiten uit te breiden. Zoals jullie al weten broeden we op een eigen magazine en staat ook een eigen uitgeverij in de steigers, maar dit jaar werd ook het startsein gegeven om een eigen winkelketen op te richten om manga dichter bij de mensen te brengen! De eveneens geplande werelddominantie zal dus een jaartje in de kast moeten!
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Ik heb gehoord dat ze in Limburg nog winkels zoeken.
Re: Mijn jaaroverzicht
Hoe ervaarde ik 2009? De Franse markt is nog steeds verzadigd. Er zijn zoveel nieuwe releases dat je vaak gewoon niet weet wat je mist. Uitgeverijen dumpen nog al te vaak nieuwe reeksen op de markt zonder er rond te communiceren. Goede series gaan op die manier volledig aan je voorbij. Spijtig, maar helaas. Ook bij mij sloeg die verzadiging toe.
Mede door de vele NL releases trachtte ik dit jaar m’n Franse aankopen terug te schroeven. Ik slaagde daar al gedeeltelijk in, maar wil dat verder doortrekken in 2010. Minder Franse manga’s, meer Nederlandse daadwerkelijk gelezen krijgen. Er verschijnen topreeksen in het Nederlands – waarvan ik sommige zelfs nog niet gelezen heb in het Frans – die op een of andere manier maar niet gelezen raken. Daar wil ik iets aan doen.
Voor Mangaheuvel.be ligt daar trouwens (mogelijks) een taak weggelegd. Manga en anime hebben het moeilijk om door te breken in het Nederlands en ik kan enkel hopen dat deze website een steentje bijdraagt tot het welslagen van De Grote Doorbraak.
We hopen ook via onze Facebookpagina een nieuw publiek te bereiken. Via het populairste sociale netwerk hopen we nieuwe bezoekers te lokken naar de website. En meer bezoekers voor de website betekent een grotere ruchtbaarheid aan manga en anime, al dan niet in het Nederlands.
De basis van Mangaheuvel.be moeten natuurlijk de mangarecensies blijven. Ook dit jaar probeer ik de wekelijkse mangarecensie vol te houden, ook al wordt dat extra moeilijk nu ik de Franse releases ga terugschroeven. De mini-reviews zou ik graag een comeback zien maken – ik begin alvast goed! – en het blijft een stille droom om die mini-reviews een grotere zichtbaarheid te geven, maar dat is een ander paar mouwen. Ik zeg ook elk jaar dat ik meer aandacht wil besteden aan anime. Komt het er dit jaar eens écht van? We merken niet meteen een verhoogde trafiek bij animerecensies, maar dat komt natuurlijk ook omdat de rubriek zo stiefmoederlijk behandeld wordt. Er liggen hier genoeg DVD’s met NL ondertitels die ik op tijd en stond aanschaf maar nooit bekijk. Hun lokroep zal ooit wel eens groot genoeg worden, veronderstel ik?
Of er ooit een vierde MangaHeuvelMagazine komt blijft een open vraag. Het derde was een redelijk groot succes dus de wil is er wel, maar de invalshoek nog niet. Ideetjes zijn welgekomen!
Mangaheuvel.be hoopt jullie ook in 2010 terug te zien. Zowel op het forum, als op de site. Veel leesplezier en onze beste wensen!
Mede door de vele NL releases trachtte ik dit jaar m’n Franse aankopen terug te schroeven. Ik slaagde daar al gedeeltelijk in, maar wil dat verder doortrekken in 2010. Minder Franse manga’s, meer Nederlandse daadwerkelijk gelezen krijgen. Er verschijnen topreeksen in het Nederlands – waarvan ik sommige zelfs nog niet gelezen heb in het Frans – die op een of andere manier maar niet gelezen raken. Daar wil ik iets aan doen.
Voor Mangaheuvel.be ligt daar trouwens (mogelijks) een taak weggelegd. Manga en anime hebben het moeilijk om door te breken in het Nederlands en ik kan enkel hopen dat deze website een steentje bijdraagt tot het welslagen van De Grote Doorbraak.
We hopen ook via onze Facebookpagina een nieuw publiek te bereiken. Via het populairste sociale netwerk hopen we nieuwe bezoekers te lokken naar de website. En meer bezoekers voor de website betekent een grotere ruchtbaarheid aan manga en anime, al dan niet in het Nederlands.
De basis van Mangaheuvel.be moeten natuurlijk de mangarecensies blijven. Ook dit jaar probeer ik de wekelijkse mangarecensie vol te houden, ook al wordt dat extra moeilijk nu ik de Franse releases ga terugschroeven. De mini-reviews zou ik graag een comeback zien maken – ik begin alvast goed! – en het blijft een stille droom om die mini-reviews een grotere zichtbaarheid te geven, maar dat is een ander paar mouwen. Ik zeg ook elk jaar dat ik meer aandacht wil besteden aan anime. Komt het er dit jaar eens écht van? We merken niet meteen een verhoogde trafiek bij animerecensies, maar dat komt natuurlijk ook omdat de rubriek zo stiefmoederlijk behandeld wordt. Er liggen hier genoeg DVD’s met NL ondertitels die ik op tijd en stond aanschaf maar nooit bekijk. Hun lokroep zal ooit wel eens groot genoeg worden, veronderstel ik?
Of er ooit een vierde MangaHeuvelMagazine komt blijft een open vraag. Het derde was een redelijk groot succes dus de wil is er wel, maar de invalshoek nog niet. Ideetjes zijn welgekomen!
Mangaheuvel.be hoopt jullie ook in 2010 terug te zien. Zowel op het forum, als op de site. Veel leesplezier en onze beste wensen!
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Net zoals in het verleden probeer ik via enkele jaaroverzichten mijn visie op het afgelopen jaar te geven. Ik begin met wat ik op de Franse markt ontdekte.
Ik begon het jaar 2010 met de ontdekking van Bitter Virgin (die vermoedelijk nog eind 2009 is uitgekomen maar ik las dat eerste volume dus pas in 2010…). Als fan van de sentimentele shonen vond ik hier het sublieme opstapje naar het wat serieuzere werk in het genre. Hier geen fanservice maar levensechte gevoelens en hard realisme. De vier volumes zijn ondertussen verschenen en de reeks blijft tot het einde ijzersterk, aangrijpend en beklijvend. Topper!
In dezelfde periode kwam er ook een einde aan het eerste deel van Spirit of the Sun. Een sterke seinen die echter onvoldoende succes kende om ook het vervolg te kunnen lezen. Bijzonder jammer want dergelijke seinen manga missen we nog steeds.
In februari was het de beurt aan Simple comme l’amour. Een reeks die telkens moeite heeft me volledig te overtuigen maar die zo intrigerend werkt dat ik ze blijf lezen. Het is gewoon een uit het leven gegrepen verhaal waar echter niets in gebeurt. Voor een beperkt publiek is dit een kanjer, maar een groot commercieel succes zal het wel niet zijn.
Syndrôme 1866 zal dan weer een groter publiek aanspreken ook al blijft ook deze seinen een niche als doelpubliek hebben. Grauw en donker. Heel interessante lectuur. Aanrader voor de oudere lezers!
Glénat stampte ook hun kids collectie uit de grond. Leuke titels met Heidi en Koko maar toch iets te duur voor de jongsten onder ons? Wel positief dat het jonge publiek ook eens iets op hun maat aangeboden krijgt (ook al is Koko in Japan gelabeled als seinen).
We kregen in 2010 eindelijk ook de kans om ouder werk van Naoki Urasawa te lezen, namelijk Happy!
Nog steeds geen goed nieuws van het Ai Yazawa front. Ze is nog altijd niet in staat om te tekenen en het is nog maar de vraag of er ooit nog een vervolg wordt gebreid aan Nana. Aangezien ze in Frankrijk al enige tijd alle beschikbare volumes hebben uitgegeven moeten ze de reeks onder de aandacht houden door zoiets als het Mobile Book. Dat voor mij een redelijk grote teleurstelling was.
Gelukkig kregen we ook de kans My Girl te ontdekken. Voorlopig vond ik deze manga minder goed dan Un Drôle de Père die in hetzelfde vijvertje vist, maar daarover zijn de meningen verdeeld. Ik was alvast benieuwd naar meer!
In juli mochten we ons eindelijk nog eens verwarmen aan nieuw werk van Wataru Yoshizumi die met Spicy Pink zelfs op de volwassen toer ging. Heel sterke overstap die ze maakte, ook al vergeet de mangaka haar roots niet door ook voor de jongere meisje te blijven tekenen.
Liar Game en Wolf Guy waren de toppers die Tonkam tijdens Japan Expo op de smachtende fans losliet. Beide reeksen wisten te overtuigen ook al zette ik Liar Game al snel stop omdat de reeks door onze eigen Kana ook naar het Nederlands zal worden vertaald.
Moonkey kreeg na de ‘eerste Belgische manga’ DYS de kans om zich stevig voor te bereiden op zijn tweede reeks maar Necromancer wist me niet echt te overtuigen. Een teleurstelling.
In augustus mochten we dan eindelijk, na een jaar wachten, het vijfde en laatste volume van Tokyo Magnitude uit de winkelrekken nemen. Een degelijke rampenseinen die echter volledig gefnuikt werd door de wachttijd op dat laatste volume.
In september werden er met Bloody Monday en Arata (de nieuwe Yuu Watase) twee leuke weglezers op ons losgelaten. De reeksen zijn niet subliem, maar weten wel te vertieren. Watase lijkt weer haar beste vorm te pakken te hebben.
In het najaar kwam er een mooi einde aan Cross Game en City Hunter deluxe, maar kregen we met Maiwai ook een veelbelovende nieuwe reeks voorgeschoteld. En de releases van december… die moet ik nog gaan halen, dus die zullen binnen een jaar hernomen worden in m’n volgend jaaroverzicht!
Opmerkelijk is dat dé hypes van 2010 in Frankrijk, namelijk de butler manga en de vampierreeksen, volledig aan mij voorbij zijn gegaan.
Ik begon het jaar 2010 met de ontdekking van Bitter Virgin (die vermoedelijk nog eind 2009 is uitgekomen maar ik las dat eerste volume dus pas in 2010…). Als fan van de sentimentele shonen vond ik hier het sublieme opstapje naar het wat serieuzere werk in het genre. Hier geen fanservice maar levensechte gevoelens en hard realisme. De vier volumes zijn ondertussen verschenen en de reeks blijft tot het einde ijzersterk, aangrijpend en beklijvend. Topper!
In dezelfde periode kwam er ook een einde aan het eerste deel van Spirit of the Sun. Een sterke seinen die echter onvoldoende succes kende om ook het vervolg te kunnen lezen. Bijzonder jammer want dergelijke seinen manga missen we nog steeds.
In februari was het de beurt aan Simple comme l’amour. Een reeks die telkens moeite heeft me volledig te overtuigen maar die zo intrigerend werkt dat ik ze blijf lezen. Het is gewoon een uit het leven gegrepen verhaal waar echter niets in gebeurt. Voor een beperkt publiek is dit een kanjer, maar een groot commercieel succes zal het wel niet zijn.
Syndrôme 1866 zal dan weer een groter publiek aanspreken ook al blijft ook deze seinen een niche als doelpubliek hebben. Grauw en donker. Heel interessante lectuur. Aanrader voor de oudere lezers!
Glénat stampte ook hun kids collectie uit de grond. Leuke titels met Heidi en Koko maar toch iets te duur voor de jongsten onder ons? Wel positief dat het jonge publiek ook eens iets op hun maat aangeboden krijgt (ook al is Koko in Japan gelabeled als seinen).
We kregen in 2010 eindelijk ook de kans om ouder werk van Naoki Urasawa te lezen, namelijk Happy!
Nog steeds geen goed nieuws van het Ai Yazawa front. Ze is nog altijd niet in staat om te tekenen en het is nog maar de vraag of er ooit nog een vervolg wordt gebreid aan Nana. Aangezien ze in Frankrijk al enige tijd alle beschikbare volumes hebben uitgegeven moeten ze de reeks onder de aandacht houden door zoiets als het Mobile Book. Dat voor mij een redelijk grote teleurstelling was.
Gelukkig kregen we ook de kans My Girl te ontdekken. Voorlopig vond ik deze manga minder goed dan Un Drôle de Père die in hetzelfde vijvertje vist, maar daarover zijn de meningen verdeeld. Ik was alvast benieuwd naar meer!
In juli mochten we ons eindelijk nog eens verwarmen aan nieuw werk van Wataru Yoshizumi die met Spicy Pink zelfs op de volwassen toer ging. Heel sterke overstap die ze maakte, ook al vergeet de mangaka haar roots niet door ook voor de jongere meisje te blijven tekenen.
Liar Game en Wolf Guy waren de toppers die Tonkam tijdens Japan Expo op de smachtende fans losliet. Beide reeksen wisten te overtuigen ook al zette ik Liar Game al snel stop omdat de reeks door onze eigen Kana ook naar het Nederlands zal worden vertaald.
Moonkey kreeg na de ‘eerste Belgische manga’ DYS de kans om zich stevig voor te bereiden op zijn tweede reeks maar Necromancer wist me niet echt te overtuigen. Een teleurstelling.
In augustus mochten we dan eindelijk, na een jaar wachten, het vijfde en laatste volume van Tokyo Magnitude uit de winkelrekken nemen. Een degelijke rampenseinen die echter volledig gefnuikt werd door de wachttijd op dat laatste volume.
In september werden er met Bloody Monday en Arata (de nieuwe Yuu Watase) twee leuke weglezers op ons losgelaten. De reeksen zijn niet subliem, maar weten wel te vertieren. Watase lijkt weer haar beste vorm te pakken te hebben.
In het najaar kwam er een mooi einde aan Cross Game en City Hunter deluxe, maar kregen we met Maiwai ook een veelbelovende nieuwe reeks voorgeschoteld. En de releases van december… die moet ik nog gaan halen, dus die zullen binnen een jaar hernomen worden in m’n volgend jaaroverzicht!
Opmerkelijk is dat dé hypes van 2010 in Frankrijk, namelijk de butler manga en de vampierreeksen, volledig aan mij voorbij zijn gegaan.
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Hoe heb ik het jaar 2010 zelf ervaren? Ik gaf vorig jaar reeds te kennen dat ik het aantal Franse manga-aankopen wou terugschroeven. Er verschijnen heel wat leuke reeksen in het Nederlands waar ik al te vaak niet aan toekom om ze te lezen. Natuurlijk is dat een project van lange adem want je kan natuurlijk niet plotseling de helft van je series stopzetten – of ik kan dat alvast niet. Toch wist ik mijn nieuwe reeksen te beperken en doordat er enkele series een einde kenden was er een natuurlijke daling van het aantal maandelijkse aankopen. Helemaal pijnloos! Toch liet ik me dan in december eventjes gaan… We zullen zien wat de effecten voor 2011 zijn van deze eindejaarsaankoopzucht.
In 2011 staan er immers weer heel wat leuke titels gepland. In januari begint het al goed met Mixim 11 (mangaka van Mär en Flame of Recca) maar ook het intrigerende Nanja Monja staat op m’n wishlist. In februari mag het dan wat luchtiger met de shojo Fight Girl en de yuri Girl Friends. Om dan in maart volledig los te gaan met manga’s als Amanchu, Jésus & Bouddha, A town where you live, Ichi the Killer, Tokyo-fin d’un monde,… In april ben ik ook benieuwd naar Beelzebub en je ziet dat daarmee de eerste maanden al erg goed gevuld zijn. En dat zijn enkel de reeds aangekondigde titels!
En daarmee komen we aan een prangend probleem dat de Franse markt nog steeds overheerst. In 2010 waren er weer méér uitgaven dan het jaar ervoor. Uitgeverijen smijten nieuwe reeksen op de markt op zoek naar dat ene witte konijn – om het in politieke bewoordingen uit te drukken. En de reeksen die dan verzuipen in de massa en nauwelijks enkele honderden exemplaren verkopen zetten ze dan op een laag pitje met slechts een sporadisch volume hier en daar. Om op die manier plaats te maken voor wéér een nieuwe lading nieuwigheden waarin ze die ene blockbuster hopen te vinden die hun financieel overeind houdt (door al die nauwelijks verkopende titels die ze met zich meezeulen). Die blockbusteritis woedt enorm hevig in Frankrijk. De vrees bestaat ook dat de meer dan 250.000 Narutofans zich niet gaan verspreiden over andere manga’s als Naruto ooit stopt. Wat als die groep gewoon een andere hobby zoekt als Naruto stopt? Buiten de Japanse popcultuur? De mangamarkt zou verweesd achterblijven als die enorme groep kopers het schip verlaat. Dan zal het pas echt alle hens aan dek zijn… En de prijsstijgingen die bijna elke Franse uitgeverij doorvoert vanaf januari 2011 zullen hen alvast niet overtuigen manga’s te blijven kopen…
In 2011 staan er immers weer heel wat leuke titels gepland. In januari begint het al goed met Mixim 11 (mangaka van Mär en Flame of Recca) maar ook het intrigerende Nanja Monja staat op m’n wishlist. In februari mag het dan wat luchtiger met de shojo Fight Girl en de yuri Girl Friends. Om dan in maart volledig los te gaan met manga’s als Amanchu, Jésus & Bouddha, A town where you live, Ichi the Killer, Tokyo-fin d’un monde,… In april ben ik ook benieuwd naar Beelzebub en je ziet dat daarmee de eerste maanden al erg goed gevuld zijn. En dat zijn enkel de reeds aangekondigde titels!
En daarmee komen we aan een prangend probleem dat de Franse markt nog steeds overheerst. In 2010 waren er weer méér uitgaven dan het jaar ervoor. Uitgeverijen smijten nieuwe reeksen op de markt op zoek naar dat ene witte konijn – om het in politieke bewoordingen uit te drukken. En de reeksen die dan verzuipen in de massa en nauwelijks enkele honderden exemplaren verkopen zetten ze dan op een laag pitje met slechts een sporadisch volume hier en daar. Om op die manier plaats te maken voor wéér een nieuwe lading nieuwigheden waarin ze die ene blockbuster hopen te vinden die hun financieel overeind houdt (door al die nauwelijks verkopende titels die ze met zich meezeulen). Die blockbusteritis woedt enorm hevig in Frankrijk. De vrees bestaat ook dat de meer dan 250.000 Narutofans zich niet gaan verspreiden over andere manga’s als Naruto ooit stopt. Wat als die groep gewoon een andere hobby zoekt als Naruto stopt? Buiten de Japanse popcultuur? De mangamarkt zou verweesd achterblijven als die enorme groep kopers het schip verlaat. Dan zal het pas echt alle hens aan dek zijn… En de prijsstijgingen die bijna elke Franse uitgeverij doorvoert vanaf januari 2011 zullen hen alvast niet overtuigen manga’s te blijven kopen…
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Ichi the Killer... komt écht uit buiten Japan? o_O
Re: Mijn jaaroverzicht
En niet te verwonderen dat enkel Tonkam dat aandurft. Ik ben benieuwd...
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Ik ga hem pas kopen als er minstens 2 delen van uit zijn. Want vanaf nu koop ik niet direct het eerste deel want anders zit ik na een tijd met zoveel series waar ik maar één deel van heb. En dat is wel vervelend. Tenzij het heel lang duurt vooraleer het tweede deel uitkomt & het is een serie die mij ook aanspreekt.barbapapa wrote:Ichi the Killer... komt écht uit buiten Japan? o_O
Re: Mijn jaaroverzicht
Voor de Nederlandstalige markt was 2010 een overgangsjaar. Kana herpakte zich met regelmatigere releases en de terugkeer van hun sterke communicatie naar de fans, maar zal pas in 2011 weer op kruissnelheid komen met drie nieuwe mangareeksen en een strakker ritme qua releases.
Voor Glénat was het een jaar om snel te vergeten. Interne problemen na een personeelswissel maar vooral moeilijke onderhandelingen met de Japanse rechthebbenden zorgden ervoor dat het voor de fans telkens smachten was naar dat ene nieuwe volume dat alsnog in de winkelrekken belandde. Dat smachten veranderde al snel in zuchten als weer enkele beloftes niet werden gehouden. Toch blijven we hoopvol en lijkt er in 2011 mogelijk een kentering te zullen komen. Een nieuwe verdeler en onderhandelingen met Japan die eindelijk hun vruchten lijken af te werpen, zouden moeten leiden tot regelmatiger releases die bovendien beter worden gecommuniceerd naar de fans toe.
Het waren de minder manga georiënteerde uitgeverijen die ons in 2010 opvrolijkten. Casterman en Dargaud bezorgden ons meer Taniguchi parels, L bracht ons goddelijke Tezuka, Xtra herrees nog eens uit de as om op de valreep een nieuw volume van Gen in Hiroshima te publiceren en met EPO stond er zowaar een nieuwe speler op de mangamarkt op die ons verheugde met de ‘manga de dokuha’, mangaversies van klassiekers uit de literatuur en de non-fictie. Oog&Blik/De Bezige Bij zorgde dan weer voor manga-achtigen zoals Scott Pilgrim en het aangekondigde China. We konden ons bovendien ook verwarmen aan de Twilight-manga maar echt schitteren zoals de vampiers in deze franchise deed deze adaptatie niet.
Wij kijken reikhalzend uit naar 2011. Het belooft een boeiend jaar te worden dat mogelijks over de toekomst van manga in het Nederlands zal beslissen. Komt er een echte doorbraak of blijft manga een nichefenomeen in de rand? De uitgeverijen zetten nog eens alles op alles met nieuwe reeksen, een verbeterde distributiegroep en een grote betrokkenheid bij enkele conventies die gepland staan voor het voorjaar. Wij proberen alvast ons steentje bij te dragen!
Voor Glénat was het een jaar om snel te vergeten. Interne problemen na een personeelswissel maar vooral moeilijke onderhandelingen met de Japanse rechthebbenden zorgden ervoor dat het voor de fans telkens smachten was naar dat ene nieuwe volume dat alsnog in de winkelrekken belandde. Dat smachten veranderde al snel in zuchten als weer enkele beloftes niet werden gehouden. Toch blijven we hoopvol en lijkt er in 2011 mogelijk een kentering te zullen komen. Een nieuwe verdeler en onderhandelingen met Japan die eindelijk hun vruchten lijken af te werpen, zouden moeten leiden tot regelmatiger releases die bovendien beter worden gecommuniceerd naar de fans toe.
Het waren de minder manga georiënteerde uitgeverijen die ons in 2010 opvrolijkten. Casterman en Dargaud bezorgden ons meer Taniguchi parels, L bracht ons goddelijke Tezuka, Xtra herrees nog eens uit de as om op de valreep een nieuw volume van Gen in Hiroshima te publiceren en met EPO stond er zowaar een nieuwe speler op de mangamarkt op die ons verheugde met de ‘manga de dokuha’, mangaversies van klassiekers uit de literatuur en de non-fictie. Oog&Blik/De Bezige Bij zorgde dan weer voor manga-achtigen zoals Scott Pilgrim en het aangekondigde China. We konden ons bovendien ook verwarmen aan de Twilight-manga maar echt schitteren zoals de vampiers in deze franchise deed deze adaptatie niet.
Wij kijken reikhalzend uit naar 2011. Het belooft een boeiend jaar te worden dat mogelijks over de toekomst van manga in het Nederlands zal beslissen. Komt er een echte doorbraak of blijft manga een nichefenomeen in de rand? De uitgeverijen zetten nog eens alles op alles met nieuwe reeksen, een verbeterde distributiegroep en een grote betrokkenheid bij enkele conventies die gepland staan voor het voorjaar. Wij proberen alvast ons steentje bij te dragen!
motivatiedip. help!
Re: Mijn jaaroverzicht
Voor Mangaheuvel was het een productief jaar. Wederom slaagden we erin om jullie 52 weken lang een mangarecensie voor te schotelen. Ik blijf dat een puike prestatie van mezelf vinden, zeker omdat ik het aantal Franse aankopen toch echt wel terugschroefde. We zorgden er bovendien voor dat we zo snel mogelijk de Nederlandse releases wisten te belichten, wat ik ook erg belangrijk vind. Mangaheuvel wil immers vooral de eigen markt ondersteunen. De mini-reviews bleven ook komen, ook al had ik misschien meer van m’n achterstand moeten wegwerken nu het aantal nieuwe releases wat achterop bleef… Positief was ook de wederopstanding van onze animesectie. In zowat elke voorgaande nieuwjaarsbrief kondigde ik aan dat ik nieuw leven zou blazen in dit vaak vergeten onderdeel van de website, maar in 2010 gebeurde het ook écht! In 2011 proberen we nog iets beter te doen dan de zeven animerecensies die ik dit jaar neerpende. Is een maandelijkse animerecensie haalbaar? We zullen zien…
Het belangrijkste nieuwsfeit was natuurlijk de publicatie van ons vierde MangaHeuvelMagazine dat pas in december het licht zag. Bleek al snel dat dit niet de ideale maand is om dergelijk project te lanceren. De reacties waren lovend maar de impact was beperkt. Heel beperkt.
De vijf laatste maanden van 2010 waren - sinds we de statistieken van de site op dergelijke manier opvolgen - de absolute topmaanden qua aantal bezoekers. Alleen bengelt december waarin we MHM4 lanceerden onderaan die top 5. Dat is toch even slikken na al de moeite die erin gekropen is.
Qua aantal unieke bezoekers doet 2008 het echter beter. En dat is ook te merken aan hoe vaak de reviews gelezen worden. Die werden toen meer/sneller gelezen. Je zou kunnen stellen dat het forum nooit zo actief was als nu en dat de community groter – of alvast mondiger – is geworden, maar dat het aantal sitebezoekers sinds 2008 is afgenomen. Het forum zorgt met andere woorden voor een heropleving van Mangaheuvel.be. Pluim voor jullie!
Maar minder leuk nieuws voor mij, want de site blijft voor mij toch de corebusiness. In 2008 zaten we ook al aan een wekelijkse update dus het is niet dat er toen meer updates waren dan nu. Het was natuurlijk feest bij Glénat in die periode maar ook nu krijgen de bezoekers vaak een recensie van een NL manga voorgeschoteld. Toch eens bekijken en rustig overpeinzen hoe ik ook de site weer op de rails kan krijgen.
Facebook is dan wel weer een pluspunt. Het aantal fans ligt nog erg laag – eerlijk gezegd wat te laag naar m’n goesting – maar je kan toch sneller op de bal spelen met nieuwsberichten en je kan eveneens melden wanneer er iets te beleven valt op de site/het forum. Het is zeker iets waarin ik tijd wil blijven investeren en waar ik een soort gewoonte voor moet aankweken om al wat interessant is ook daar te melden.
We kunnen met andere woorden stellen dat 2010 een prima jaar was voor Mangaheuvel maar dat het net als manga/anime slechts een beperkt publiek blijft aanspreken.
Het belangrijkste nieuwsfeit was natuurlijk de publicatie van ons vierde MangaHeuvelMagazine dat pas in december het licht zag. Bleek al snel dat dit niet de ideale maand is om dergelijk project te lanceren. De reacties waren lovend maar de impact was beperkt. Heel beperkt.
De vijf laatste maanden van 2010 waren - sinds we de statistieken van de site op dergelijke manier opvolgen - de absolute topmaanden qua aantal bezoekers. Alleen bengelt december waarin we MHM4 lanceerden onderaan die top 5. Dat is toch even slikken na al de moeite die erin gekropen is.
Qua aantal unieke bezoekers doet 2008 het echter beter. En dat is ook te merken aan hoe vaak de reviews gelezen worden. Die werden toen meer/sneller gelezen. Je zou kunnen stellen dat het forum nooit zo actief was als nu en dat de community groter – of alvast mondiger – is geworden, maar dat het aantal sitebezoekers sinds 2008 is afgenomen. Het forum zorgt met andere woorden voor een heropleving van Mangaheuvel.be. Pluim voor jullie!
Maar minder leuk nieuws voor mij, want de site blijft voor mij toch de corebusiness. In 2008 zaten we ook al aan een wekelijkse update dus het is niet dat er toen meer updates waren dan nu. Het was natuurlijk feest bij Glénat in die periode maar ook nu krijgen de bezoekers vaak een recensie van een NL manga voorgeschoteld. Toch eens bekijken en rustig overpeinzen hoe ik ook de site weer op de rails kan krijgen.
Facebook is dan wel weer een pluspunt. Het aantal fans ligt nog erg laag – eerlijk gezegd wat te laag naar m’n goesting – maar je kan toch sneller op de bal spelen met nieuwsberichten en je kan eveneens melden wanneer er iets te beleven valt op de site/het forum. Het is zeker iets waarin ik tijd wil blijven investeren en waar ik een soort gewoonte voor moet aankweken om al wat interessant is ook daar te melden.
We kunnen met andere woorden stellen dat 2010 een prima jaar was voor Mangaheuvel maar dat het net als manga/anime slechts een beperkt publiek blijft aanspreken.
motivatiedip. help!
- Weertangel
- Posts: 852
- Joined: Thu Jul 08, 2010 22:00
- Location: Weert The Netherlands
Re: Mijn jaaroverzicht
Ik weet niet hoe het is gegaan voor 2010, maar sinds ik deze site gevonden heb is het toch best wel opgeleefd, en dat is altijd een plus punt ![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Maar ik moet ook wat meer de site checken, hang teveel rond hier in het forum.
Trouwens een idee voor 2011 is misschien om de engelse manga markt ook eens in de gaten te houden, sinds er volgens mij toch steeds meer amerikaanse manga's uitkomen,ik bedoel hiermee amerikaanse series, niet japanse/engelse vertalingen, sinds op dat gebied de franse markt nog steeds voorligt.
![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Maar ik moet ook wat meer de site checken, hang teveel rond hier in het forum.
Trouwens een idee voor 2011 is misschien om de engelse manga markt ook eens in de gaten te houden, sinds er volgens mij toch steeds meer amerikaanse manga's uitkomen,ik bedoel hiermee amerikaanse series, niet japanse/engelse vertalingen, sinds op dat gebied de franse markt nog steeds voorligt.
Re: Mijn jaaroverzicht
Het wordt stilaan een gewoonte dat ik een nieuw jaar begin met enkele jaaroverzichtjes. Zoals steeds begin ik met de Franse markt waar ik nog steeds het merendeel van m’n lectuur haal.
Ik was in 2010 al begonnen met het terugschroeven van mijn aankopen. Ik zat aan meer dan 30 boekjes per maand en kreeg die niet meer gelezen – en beleefde er mede daardoor minder plezier aan. Overdaad schaadt. Dit jaar zat ik aan zo’n 15 Franse boekjes per maand en daar ben ik tevreden mee – ook al mag dat gerust nog ietwat naar beneden.
Ik overloop even kort wat me in de loop van 2011 is bijgebleven. De eerste reeks waarin ik me verloor in 2011 was zonder enige twijfel Nanja Monja. Dat eerste volume was betoverend mooi. De manga zou nadien wat terugvallen maar dan wel weer ijzersterk naar z’n einde toelopen.
In het voorjaar bloeit de natuur weer open en ontluikt de liefde. Romantische series als de yuri Girl Friends, de sentimentele shonen A town where you live en het moeilijk te klasseren Vamos là wisten me keer op keer te overtuigen. Zowel Girl Friends als Vamos là kenden zelf reeds een bevredigend einde dat nog hetzelfde jaar gepubliceerd werd.
Ichi the Killer was allesbehalve romantisch maar liet wel dubbel zoveel indruk na. De manga is erg controversieel maar voorlopig is dit niet zo heftig dat ik het moet wegleggen. De gatschieter negeer ik dan wijselijk eventjes. Maar elk nieuw volume doet me weer snakken naar het volgende. Die andere manga van Hideo Yamamoto, Homunculus, kende een einde met het vijftiende volume.
Humormanga hebben het altijd moeilijk gehad om succesvol te zijn in Frankrijk. Maar Les Vacances de Jésus & Bouddha kende een sterke start. De manga verdient dat succes zonder enige twijfel door zijn originele uitgangspunt en leuke grappen, maar heeft het wel moeilijk om hoofdstuk na hoofdstuk even grappig te zijn. Niet alle grappen zijn van hetzelfde niveau. De uitschieters maken gelukkig veel goed.
Ook kids manga hebben het traditioneel moeilijk om langs de Franse kassa’s te passeren. Uitgeverij Kurokawa probeert het tij echter te keren met mangaversies van populaire franchises zoals Inazuma Eleven en Pokémon Black and White. Beide degelijke manga, maar echt wel… voor kinderen.
Met Kings of Shogi probeerde Pika een even groot succes te behalen als Hikaru no Go, maar daarvoor schiet deze manga net dat tikkeltje te kort – ook al blijft de lectuur erg vermakelijk.
2011 betekende ook de terugkeer van hack ‘n’ slash reeksen Berserk en Claymore. Glénat ‘spaart’ volumes op zodat ze deze kort na elkaar kan releases. De uitgeverij beweert dat de verkoop daar minder onder te lijden heeft dan één volume per jaar.
Slam Dunk blijft één van m’n favoriete manga’s en ook al heb ik sinds deze klassieker van Takehiko Inoue al heel wat sportmanga gelezen, telkens blijf ik ietwat op m’n honger zitten. Met Dream Team wordt ons eindelijk nog eens een basketbalmanga voorgeschoteld en zowaar, het zit goed snor qua humor en sfeer!
Eén van dé evenementen van 2011 was echter de publicatie van het elfde en laatste volume van Une sacrée mamie. Deze manga die groot en klein overtuigde mocht 100 volumes langer duren, maar eindigde in schoonheid. De pure schoonheid die de manga als voornaamste waarde uitstraalde.
Afterschool Charisma was één van de veelbelovende manga’s die startten in het najaar, maar waar we liever nog wat mee wachten om ons oordeel over te vellen.
Ons oordeel vellen over de Shinjuku Fever bom kunnen we wel al. Zalige humor met als setting het hedendaagse uitgaansleven in Japan. Lang geleden dat we nog dergelijke leuke loserhumor onder ogen kregen.
Terug van weggeweest was ook Eikichi Onizuka. Onze great teacher toont zijn kunstjes deze keer in Shonan 14 Days en heeft de tand des tijds goed doorstaan.
2011 was wederom een jaar met heel wat kwalitatief sterke manga, waarvan ongetwijfeld slechts een handvol hier de revue passeren. Als we er één moeten uitkiezen – hoe moeilijk dat ook is – gaan we toch voluit voor het 10de volume van Yotsuba. Het kleine meisje weet ook in dit tiende volume steeds weer een glimlach op ons gezicht te toveren. Good girl!
Ik was in 2010 al begonnen met het terugschroeven van mijn aankopen. Ik zat aan meer dan 30 boekjes per maand en kreeg die niet meer gelezen – en beleefde er mede daardoor minder plezier aan. Overdaad schaadt. Dit jaar zat ik aan zo’n 15 Franse boekjes per maand en daar ben ik tevreden mee – ook al mag dat gerust nog ietwat naar beneden.
Ik overloop even kort wat me in de loop van 2011 is bijgebleven. De eerste reeks waarin ik me verloor in 2011 was zonder enige twijfel Nanja Monja. Dat eerste volume was betoverend mooi. De manga zou nadien wat terugvallen maar dan wel weer ijzersterk naar z’n einde toelopen.
In het voorjaar bloeit de natuur weer open en ontluikt de liefde. Romantische series als de yuri Girl Friends, de sentimentele shonen A town where you live en het moeilijk te klasseren Vamos là wisten me keer op keer te overtuigen. Zowel Girl Friends als Vamos là kenden zelf reeds een bevredigend einde dat nog hetzelfde jaar gepubliceerd werd.
Ichi the Killer was allesbehalve romantisch maar liet wel dubbel zoveel indruk na. De manga is erg controversieel maar voorlopig is dit niet zo heftig dat ik het moet wegleggen. De gatschieter negeer ik dan wijselijk eventjes. Maar elk nieuw volume doet me weer snakken naar het volgende. Die andere manga van Hideo Yamamoto, Homunculus, kende een einde met het vijftiende volume.
Humormanga hebben het altijd moeilijk gehad om succesvol te zijn in Frankrijk. Maar Les Vacances de Jésus & Bouddha kende een sterke start. De manga verdient dat succes zonder enige twijfel door zijn originele uitgangspunt en leuke grappen, maar heeft het wel moeilijk om hoofdstuk na hoofdstuk even grappig te zijn. Niet alle grappen zijn van hetzelfde niveau. De uitschieters maken gelukkig veel goed.
Ook kids manga hebben het traditioneel moeilijk om langs de Franse kassa’s te passeren. Uitgeverij Kurokawa probeert het tij echter te keren met mangaversies van populaire franchises zoals Inazuma Eleven en Pokémon Black and White. Beide degelijke manga, maar echt wel… voor kinderen.
Met Kings of Shogi probeerde Pika een even groot succes te behalen als Hikaru no Go, maar daarvoor schiet deze manga net dat tikkeltje te kort – ook al blijft de lectuur erg vermakelijk.
2011 betekende ook de terugkeer van hack ‘n’ slash reeksen Berserk en Claymore. Glénat ‘spaart’ volumes op zodat ze deze kort na elkaar kan releases. De uitgeverij beweert dat de verkoop daar minder onder te lijden heeft dan één volume per jaar.
Slam Dunk blijft één van m’n favoriete manga’s en ook al heb ik sinds deze klassieker van Takehiko Inoue al heel wat sportmanga gelezen, telkens blijf ik ietwat op m’n honger zitten. Met Dream Team wordt ons eindelijk nog eens een basketbalmanga voorgeschoteld en zowaar, het zit goed snor qua humor en sfeer!
Eén van dé evenementen van 2011 was echter de publicatie van het elfde en laatste volume van Une sacrée mamie. Deze manga die groot en klein overtuigde mocht 100 volumes langer duren, maar eindigde in schoonheid. De pure schoonheid die de manga als voornaamste waarde uitstraalde.
Afterschool Charisma was één van de veelbelovende manga’s die startten in het najaar, maar waar we liever nog wat mee wachten om ons oordeel over te vellen.
Ons oordeel vellen over de Shinjuku Fever bom kunnen we wel al. Zalige humor met als setting het hedendaagse uitgaansleven in Japan. Lang geleden dat we nog dergelijke leuke loserhumor onder ogen kregen.
Terug van weggeweest was ook Eikichi Onizuka. Onze great teacher toont zijn kunstjes deze keer in Shonan 14 Days en heeft de tand des tijds goed doorstaan.
2011 was wederom een jaar met heel wat kwalitatief sterke manga, waarvan ongetwijfeld slechts een handvol hier de revue passeren. Als we er één moeten uitkiezen – hoe moeilijk dat ook is – gaan we toch voluit voor het 10de volume van Yotsuba. Het kleine meisje weet ook in dit tiende volume steeds weer een glimlach op ons gezicht te toveren. Good girl!
motivatiedip. help!