Aflevering 0 van Lupin the Third Part 6 was misschien niet heel boeiend zonder de context, maar het is duidelijk geschreven als een afscheid van stemacteur Kobayashi die na ruim een halve eeuw eindelijk stopt als de stem van Jigen. Voor fans van de franchise een must om te zien (horen). De serie begint pas volgende week echt, ben daar ook wel benieuwd naar (Sherlock Holmes, Watson die vermoord is of zo).
Het was een schappelijke send-off, maar onderhand wel duidelijk dat pensioen op z'n plaats was. Wel leuk dat Lupin op het einde van de aflevering z'n groene hemd aan deed als call-back naar de originele serie (en voor de set-up van Part 6 zelf)
Ja, je kon Kobayashi's leeftijd wel horen in z'n laatste aflevering en op sommige momenten was hij zelfs moeilijk te verstaan. Deed me erg denken aan de laatste paar keren dat Zenigata's originele stemacteur hem deed (al was het toen wel erger). Dus nog goed dat Kobayashi een net afscheid heeft gekregen waar hij nog een keer wat gave zinnen kon spuwen.
Met Gyakuten Sekai no Denchi Shoujo oftewel Rumble Garanndoll hebben we zonder meer een van de maffere series van dit seizoen te pakken. We hebben weer eens een dystopisch alternatief Japan waar een leger van op honden lijkende mecha de dienst uitmaken, en een host uit Kabukicho die toevallig in de rebbelenstrijd daartegen betrokken raakt als hij in de Shark Cavalier mecha stapt. Een mecha waarvan de batterij blijkbaar gevoed wordt door ongegeneerde otaku-passie. Right. Het is allemaal wel een beetje too much, maar ergens ben ik toch wel benieuwd naar meer. Eentje voor de reservebank....
Misschien schuilt in Deep Insanity: The Lost Child best een aardige serie. Maar als ik de hele avond eigenlijk steeds anime-ontwijkend gedrag vertoon gaat het hem toch duidelijk niet worden.
Mieruko-chan daarentegen overleeft wel met vlag en wimpel de tweede ronde, net als Tsuki to Laika to Nosferatu. En Takt Op. Destiny krijgt nog even het voordeel van de twijfel.
Kaginado is een short die in eerste instantie een vaag gevoel van herkenning opriep, maar dat sloeg al snel om complete verwarring. Wat blijkt: het draait allemaal om personages uit allerhande Key-franchises. Dat beetje herkenning komt van Planetarian, die ik jaren geleden wel gezien heb maar me nou niet heel best is bijgebleven. En daar houd het voor mij ook op. Maar zelf als ik wél meer zou hebben herkend vraag ik me oprecht af of het dan wél ergens op zou slaan....
Ik weet eigenlijk niet helemaal wat ik van Ousama Ranking moet denken. Het oogt tamelijk kinderlijk, maar zo voelt deze eerste aflevering toch eigenlijk ook weer niet. En het is blijkbaar ook gebaseerd op een seinen manga. Daarbij is de piepkleine, doofstomme prins Boji is toch een personage dat je onmogelijk kan haten. Dit beviel me toch eigenlijk stukken beter dan ik in eerste instantie had verwacht.
O, en Kyoukai Senki lijkt na een prima tweede aflevering toch ook veilig. The world's best assassin daarentegen slaagt er een stuk minder in z'n aardige openingsaflevering een goed vervolg te geven, en moet toch vrezen geëlimineerd te worden.
Nu het seizoen volop op gang is zou ik toch bijna vergeten dat we nog een late aanvulling hebben: Komi-san wa, Comyushou desu.(ja, die punt hoort erbij) a.k.a. Komi Can't Communicate(hé, nu zonder punt?). Op voorhand een van de grote titels, maar ik kon op basis van de synopsis en trailer nou niet zeggen dat het me echt aansprak. Meisjes met extreme communicatieproblemen hebben we uiteraard al wel vaker gezien, en ook het begin van de eerste aflevering waarin het vooral om gemakkelijke humor draaide deed het voor mij totaal niet. Maar dan neemt het verhaal al snel een meer serieuze wending, en wordt er heel snel een oprechte band gecreëerd tussen Komi en Tadano die wél werkt. En waarmee vervolgens de echt niet minder absurde humor in de tweede aflevering ineens wél tot z'n recht komt. En het toch een stuk leuker blijkt dan ik op voorhand had verwacht.
Voor de rest heb ik alleen Kimetsu no Yaiba gedropt, als het verder toch nagenoeg gelijk is aan de film ga ik er m'n tijd niet mee verdoen en wacht ik wel op nieuw materiaal. Heike Monogatari is de wachtkamer in, die leent zich domweg niet zo voor wekelijks kijken, maar wil ik later nog wel eens bingen. Takt Op. Destiny, Saihate no Paladin en Gyakuten Sekai no Denchi Shoujo zijn nog de series waar ik het meest m'n twijfels bij heb, maar zolang ik het allemaal aardig kan blijven volgen krijgen ze nog even het voordeel van de twijfel. De rest lijkt sowieso safe. En ondertussen lijkt Ousama Ranking toch wel uit te groeien tot de grote verrassing van het seizoen.....
Komi heb ik jaren geleden wel besproken voor de AW importhoek, maar ik vond het toch meer een serie die om een of andere reden me meer een "manga" serie leek dan eentje die ook zo goed als anime zou werken ^^'
Als er één ding is waar de anime uitstekend in slaagt is het switchen tussen hoe de buitenwereld een "perfecte" Komi ziet en de bloednerveuze realiteit. Denk dat de animatie daar wel wat aan bijdraagt.
En nog maar eens een late aanvulling op het seizoen: Blade Runner: Black Lotus. Allereerst, ik heb de oorspronkelijke Blade Runner film slechts één keer gezien en dat was ruim 15 jaar geleden, de sequel van een paar jaar geleden heb ik überhaupt niet gezien, de OVA wel maar daarvan is me ook niet zo bar veel bijgebleven. Wat dat betreft duik ik nu toch redelijk blanco in deze nieuwe anime-uitbreiding van de franchise. Wat vooralsnog geen probleem lijkt, het lijkt toch een geheel op zichzelf staand verhaal te betreffen rond ene Elle, die kampt met geheugenverlies maar er alle schijn van heeft een replicant te zijn. Waarschijnlijk nog het meest controversiële aspect van de serie zal de animatie zijn, volledig CG in een stijl die nog het meest doet denken aan cutscenes uit een game. De personages zitten nog diep in de uncanny valley maar de omgevingen weten de karakteristieke sfeer van de film prima te treffen, en ook de vechtscènes mogen er zeker zijn. Al met al helemaal geen verkeerde eerste indruk.
Huh, ik wist niet eens dat er een anime van was! Ik heb de eerste film ook slechts een keer gezien, maar de wereld is op zich wel gaaf (de game uit 1997, dat niet het verhaal van de film volgt, schijnt ook op die manier erg interessant te zijn).
Ook al kon de herfst net als de zomer niet tippen aan de ijzersterke eerste helft van het jaar, overwegend was ook dit toch weer een behoorlijk seizoen. Wederom maar even wat korte beschouwingen:
Het eerste seizoen van Mushoku Tensei was al sterk, en deze tweede reeks bouwt daar alleen maar op verder. En bewijst dat een isekai helemaal geen rare fratsen nodig heeft als je maar goede worldbuilding en personages hebt. Het helpt uiteraard ook dat we iedereen al kennen en we nu alleen maar dieper die wereld in kunnen duiken, en dat levert de nodige dramatische momenten en ontmoetingen op. Plus het meest briljante stukje reclame voor figures ooit in anime...
Tsuki to Laika to Nosferatu is wellicht geen heel verheffende en ook zeker geen foutloze serie, maar compenseert dat met een plot wat haast speciaal voor mij geschreven lijkt te zijn: een alternatieve vertelling van de Space Race, vanuit het perspectief van de niet-Sovjet Unie. En met vampieren. En duidelijk gemaakt door mensen met kennis en liefde voor deze materie, want dat bovennatuurlijke aspect wordt naadloos in een stuk feitelijke geschiedenis verwerkt. Het helpt uiteraard ook dat we een leuk koppel met sterke chemie voor de hoofdrollen hebben, met uiteraard ook een romantisch randje echter zonder daarin door te slaan. Het einde is wellicht een beetje teveel wishful thinking, maar dat doet aan het geheel weinig af.
Komi-san wa, Comyushou desu. leek me op voorhand totaal niet interessant, en in eerste instantie werd dat gevoel ook bevestigd. En toen kwam de schoolbordscene, die alles veranderde. En bleek dit serie te zijn die moeiteloos wist te schakelen tussen de aandoenlijke band tussen Komi en Tadano, en de veelal bizarre humor wanneer de klasgenoten erbij betrokken worden. De sociale angsten van Komi voelen daarbij ook oprecht en geen gimmick. Het effect dat haar gedrag op de rest heeft is dat uiteraard wél, maar dat maakt het juist zo leuk. Op sommige momenten slaan ze wel een tikje door in alle gekkigheid, maar dat mag de pret niet drukken. Ik kijk dan ook uit naar het reeds aangekondigde tweede seizoen.
Shiroi Suna no Aquatope was een serie met twee heel verschillende gezichten: de eerste helft speelde binnen een klein, oud aquarium op Okinawa wat door een bescheiden gezelschap werd gerund, waarvan bekend was dat het einde nabij was, alleen Kukuru weigerde zich daarbij neer te leggen. De tweede helft speelt zich af in een nieuw en vooral enorm veel groter aquarium, waar iedereen wel weer z'n draai heeft gevonden, behalve diezelfde Kukuru die gedwongen in een totaal andere functie terecht komt en daarin de spreekwoordelijke vis op het droge is. Maar uiteraard komt het uiteindelijk allemaal goed, al ben ik er voor mezelf nog niet helemaal uit of ik dit nu een mooi stukje horizonverbreding voor het personage moet vinden of toch het vergoeilijken van een wellicht toch niet zo gezonde werkomgeving. Los daarvan was het een leuke trip met leuke personages, en ondanks een setting op Okinawa in plaats van het vertrouwde Toyoma had deze serie ook weer helemaal dat typische P.A Works-gevoel.
Van Senpai ga Uzai Kouhai no Hanashi had ik op voorhand weer een serie verwacht waarbij het ene personage voortdurend het bloed onder de nagels van een ander personage haalt, maar dat viel gelukkig alleszins mee. Het bleek juist een leuke office-comedy/slice-of-life, waarbij de enorme Takeda, de "annoying Senpai" uit de titel welhaast juist de meest ideale collega denkbaar is. Het is juist kouhai Igarashi die, mede door haar kleine statuur, zich niet altijd even serieus genomen voelt. Maar veelal eigenlijk niet doorheeft hoezeer Takeda reeds op haar vertrouwt. De twee hebben een leuke wisselwerking met elkaar en ook met de andere collega's en enkele personages buiten het werk. En gelukkig wordt voor de onvermijdelijke werkvloer-romance een ander koppel ingezet waarbij dat een stuk beter werkt. Heel verheffend is het allemaal wellicht niet maar Doga Kobo weet er toch weer een aangename serie van te maken.
Isekai Shokudou 2 is simpelweg meer van hetzelfde, en daar is bij deze formule helemaal niks mis mee. Naast veel nieuwe gezichten zien we ook de nodige oude bekenden weer terug, en allemaal genieten ze weer van smakelijke gerechten. Ik blijf het alleen wel vreemd vinden dat de meesten zich ondanks een meer dan gezonde eetlust slechts bij hoge uitzondering laten verleiden tot iets anders dan hun ene favoriete gerecht...
Mieruko-chan weet een prima balans tussen horror en comedy te treffen. De monsters die Miko ziet zijn (meestal) bepaald geen grapje, de manier waarop ze ermee omgaat (gewoon doen alsof ze niks ziet), levert echter wel volop komische momenten op. En zeker als anderen niet doorhebben wat ze allemaal ziet. Nu alleen eens op zoek naar butt buns...
Sakugan voelde een beetje als hit-and-miss. Er is een interessante ondergrondse wereld te ontdekken en we hebben ook een leuk stel personages, maar het verliest zich net even teveel in nodeloze zijplotjes en flauwe humor. Waardoor we op het einde eigenlijk met meer vragen dan antwoorden zitten. Dus graag nog een vervolg met iets meer focus....
Yakunara Mug Cup mo: Niban Gama was een vervolg op een eerdere serie van dit jaar, CGDCT met pottenbakken. Meer van hetzelfde, maar mede omdat we iedereen reeds kennen komt het allemaal wat beter uit de verf. En op de een of andere manier blijft het leuk de VA's na afloop in het echte Tajimi te zien.
Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik moet denken van Saihate no Paladin. Het begin, wanneer het nog alleen draait om Will samen met Blood, Mary en Gus beviel me verrassend goed. Maar nadat die uit beeld zijn vervalt het toch een beetje tot een vrij standaard fantasy-plot met een OP protagonist en niet altijd overtuigende animatie. Een tweede seizoen is reeds aangekondigd, maar zou ik zomaar eens over kunnen slaan.
Met Ganbare Douki-chan en Getsuyoubi no Tawawa 2 hadden we nog twee ietwat ecchi shorts waarbij de eerste nog iets had wat voor plot door moest gaan, terwijl de tweede nagenoeg uitsluitend om Plot draaide.
Van Kyoukai Senki verwachtte ik eigenlijk maar één ding: dat het weer eens een lekkere old-school mecha-serie zou zijn. Dat kwam er helaas toch niet helemaal uit. Oké, de mecha-designs zijn best cool en de gevechten daarmee mochten er zeker zijn. Maar dat wordt toch grotendeels teniet gedaan door bordkartonnen personages, bloedirritante AI's/mascottes en toch zeker ook de ietwat dubieuze nationalistische ondertoon. Dit eerste seizoen eindigt wel met een behoorlijke cliffhanger, maar ik denk toch dat ik het tweede seizoen aan me voorbij zal laten gaan.
En tot slot Takt Op. Destiny, wat op voorhand als een kraker klonk: een co-productie van Mappa en Madhouse, dat zou toch wel spektakel moeten opleveren? Tsja, op visueel vlak viel op zich niet zoveel te klagen, maar heel uitzonderlijk was het toch ook zeker niet. Maar erger nog is dat de serie ook volledig daardoor gedragen moest worden, want zowel plot als personages lieten nogal wat te wensen over. In eerste instantie deed dit me al aan Listeners denken, maar hoewel die serie ook behoorlijk faalde toonde het tenminste nog enige ambitie en creativiteit. Dat was hier ver te zoeken.
Afgerond
Mushoku Tensei: Isekai Ittara Honki Dasu Part 2 a.k.a. Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation Part 2: 8.5
Tsuki to Laika to Nosferatu a.k.a. Irina: The Vampire Cosmonaut: 8-