Laast gekeken anime
Moderators: Koen, jo, Kenny, Gerrit
- WizardOfOss
- Posts: 520
- Joined: Mon Sep 16, 2019 20:22
- Contact:
Re: Laast gekeken anime
Alvorens het winterseizoen echt losbarst eerst nog DanMachi II OVA gekeken. Nu had ik al gehoord dat deze niet best is, en uiteraard zijn die OVA's ook vooral bedoeld voor een overdosis fanservice, dan nog was dit pijnlijk ongrappig.
4/10
4/10
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
In een hoorspelbui, dus gisteravond eindelijk eens naar het Detective Conan hoorspel geluisterd. Gek genoeg was er maar één. Nou ja, zo gek ook weer niet, want dit was gewoon fanservice en niet bijzonder boeiend om naar te luisteren. De Detective Boys hebben er genoeg van dat Conan altijd zo slim doet, en dagen hem uit met een speurtocht met codes, maar meesterdief KID hoort van hun plannetjes en besluit het te hijacken. Saai verhaaltje over codes die je toch als luisteraar niet kan oplossen omdat je de helft van de benodigde informatie pas voor het eerst hoort als Conan het uitlegt. En tja, je merkt dat het echt fanservice is door de extra track waarin de stemacteurs over de opname kletsen, wat bijna net zo lang is als het hoorspel zelf ~_~ Dit hoorspel had trouwens wel gewoon de stemacteurs van de anime (ook niet altijd een gegeven) en de cover-art en zo is ook in de anime huisstijl, maar om een of andere reden had het bootleg-achtige muziek in plaats van muziek uit de anime ^_~ Zal wel een rechtendingetje zijn...
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
Aansluitend op de manga heb ik maar de film van Sailor Moon R gekeken. Niet bijzonder meer of minder dan je van zo'n film zou verwachten. Wat niet had verwacht, was Moon Revenge! Ik ken het lied al heel lang, maar heb de anime van Sailor Moon nooit echt gevolgd (sowieso niets gezien van na de eerste reeks), dus ik dacht altijd dat het gewoon een opening was van een van de latere series, maar het komt dus hier vandaan!
- WizardOfOss
- Posts: 520
- Joined: Mon Sep 16, 2019 20:22
- Contact:
Re: Laast gekeken anime
Heya Camp△: Sauna to Gohan to Sanrin Bike a.k.a. Room Camp: Sauna, Rice, and a Three-Wheeled Motorcycle. Een OVA waarin Rin voor de verandering eens met een driewielige motor uit kamperen gaat, onderweg naast onsen nu ook de sauna ontdekt, en uiteraard van lekker eten geniet. Enigszins tot m'n verbazing is het merkplaatje van de motor in kwestie totaal niet in beeld gekomen, maar wat blijkt: het is blijkbaar een adaptatie van een manga die in samenwerking met Yamaha is uitgebracht. Het voelt dan ook in alles als een promotiefilmpje voor de motor en de bezochte locaties, maar hé, mij zal je niet horen klagen over méér Yuru Camp in welke vorm dan ook...
7/10
7/10
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
Episodes 1000 en 1001 van Conan gekeken! Voor de speciale duizendste aflevering, en omdat ze nu bezig met de "Reload" campagne (omdat de film The Scarlet Bullet 'opnieuw geladen' wordt voor een 2021 release), besloten ze een klassieke aflevering te remaken: "De Piano Sonata Maanlicht Moordzaak" komt oorspronkelijk uit volume 7 van de manga maar kwam al vroeg in de tv-serie als aflevering 11 (een 1-uur special). Het is van de bekendste verhalen uit de vroege Conan reeks, en eens in de zoveel jaar wordt Conan ook wel herinnert aan de gebeurtenissen van deze zaak. Dus het was wel grappig dat ze hier een remake van maakten. Echt speciaal was het eerlijk gezegd niet: ze hebben gewoon dit verhaal geanimeerd zoals ze dat nu zouden doen (de huidige technieken/stijl), maar verder zijn deze twee afleveringen min of meer hetzelfde als de oorspronkelijke special, alleen met een ander uiterlijk. En een andere stem dan, want Kogoro heeft al zo'n tien jaar lang een andere stemacteur. Toch leuk om weer zo'n klassiek verhaal te zien.
Re: Laast gekeken anime
Het winterseizoen is bijzonder goed gevuld, maar de meeste streamingsites doen niet aan fatsoenlijke apps, dus ik heb uit gemakzucht Gundam ZZ opnieuw gekeken. Ik had de serie overgeslagen tijdens mijn UC-tijdlijnmarathon een paar jaar terug, dus ik had iets goed te maken. Met een serie die niet goed is gemaakt.
Dit is heel laconiek de geschiedenis achter de eerste Gundamseries:
Gundam: "We willen een serieuze mechaserie maken, maar dat mag niet, want we moeten speelgoed verkopen...en oeps we zijn gecanceld."
Gundam Z: "Gundam is opeens een succes door de verkoop van speelgoed? En nu mogen we doen waar we zin in hebben? Top! Hier is een lijst van personages die op tragische wijze om het leven gaan komen! PTSS voor personages en kijkers!"
Gundam ZZ: "Uh, misschien nu maar weer iets luchtigs ofzo? Ja, laten we dat maar doen. Compleet met transformerende Gundam die uit meerdere delen bestaat, want dat verkoopt vast lekker. Een ironische intro doet het vast ook goed. En dan werken we wel toe naar de uiteindelijke confrontatie tussen Amuro en Char, of zo. Zet ze maar alvast in de intro. Komt helemaal goed. Wacht, we hebben toestemming om daar een film over te maken? Schrap wat we van plan waren, geef dat roer een flinke zwaai en zet koers richting een epische film vol volwassen drama! Aan een emotionele whiplash is nog nooit een anime gestorven, toch?"
Deze serie is zacht gezegd een zooitje. Het begint met zo'n 15 afleveringen aan confrontaties tussen Gundam-joyridende tieners en Team Rocket-achtige slechteriken, om uiteindelijk uit te groeien tot een eenzame strijd van kindsoldaten versus neo-ruimtenazi's. Wanneer de toon serieuzer wordt, lijkt ook het team erachter serieuzer te worden. De animatiekwaliteit omhoog en de afleveringscripts steken sterker in elkaar. Helemaal overtuigend wordt het nooit, omdat veel personages en plotelementen te diepgeworteld zijn in actie-komedie en Gundam ZZ niet het lef heeft om vol in te zetten op die logica (zoals een serie als Gurren Lagann dat bijvoorbeeld wel doet).
Ach ja. Hebben we dat ook weer gehad.
Dit is heel laconiek de geschiedenis achter de eerste Gundamseries:
Gundam: "We willen een serieuze mechaserie maken, maar dat mag niet, want we moeten speelgoed verkopen...en oeps we zijn gecanceld."
Gundam Z: "Gundam is opeens een succes door de verkoop van speelgoed? En nu mogen we doen waar we zin in hebben? Top! Hier is een lijst van personages die op tragische wijze om het leven gaan komen! PTSS voor personages en kijkers!"
Gundam ZZ: "Uh, misschien nu maar weer iets luchtigs ofzo? Ja, laten we dat maar doen. Compleet met transformerende Gundam die uit meerdere delen bestaat, want dat verkoopt vast lekker. Een ironische intro doet het vast ook goed. En dan werken we wel toe naar de uiteindelijke confrontatie tussen Amuro en Char, of zo. Zet ze maar alvast in de intro. Komt helemaal goed. Wacht, we hebben toestemming om daar een film over te maken? Schrap wat we van plan waren, geef dat roer een flinke zwaai en zet koers richting een epische film vol volwassen drama! Aan een emotionele whiplash is nog nooit een anime gestorven, toch?"
Deze serie is zacht gezegd een zooitje. Het begint met zo'n 15 afleveringen aan confrontaties tussen Gundam-joyridende tieners en Team Rocket-achtige slechteriken, om uiteindelijk uit te groeien tot een eenzame strijd van kindsoldaten versus neo-ruimtenazi's. Wanneer de toon serieuzer wordt, lijkt ook het team erachter serieuzer te worden. De animatiekwaliteit omhoog en de afleveringscripts steken sterker in elkaar. Helemaal overtuigend wordt het nooit, omdat veel personages en plotelementen te diepgeworteld zijn in actie-komedie en Gundam ZZ niet het lef heeft om vol in te zetten op die logica (zoals een serie als Gurren Lagann dat bijvoorbeeld wel doet).
Ach ja. Hebben we dat ook weer gehad.
Re: Laast gekeken anime
Ik heb het nooit helemaal begrepen. De intro leek te impliceren dat Judeau het eindpunt van de menselijke evolutie is? En Char was boos in de intro omdat hij niet in de serie voorkomt?Tamara wrote: ↑Sun Mar 14, 2021 18:53Een ironische intro doet het vast ook goed. En dan werken we wel toe naar de uiteindelijke confrontatie tussen Amuro en Char, of zo. Zet ze maar alvast in de intro. Komt helemaal goed.
Re: Laast gekeken anime
Judau blijkt wel een van de krachtigste newtypes in het tweede seizoen, dus dat werkt.
O, en de liedtekst is ook best te verklaren! Het gaat over een inwoner van Yokohama met een goed uitzicht en 0,0 interesse in het nieuws.
Klinkt logisch. Char is best wel een dramaqueen.En Char was boos in de intro omdat hij niet in de serie voorkomt?
O, en de liedtekst is ook best te verklaren! Het gaat over een inwoner van Yokohama met een goed uitzicht en 0,0 interesse in het nieuws.
Re: Laast gekeken anime
Aha, de schrijver van de openingsgeneriek zal zelf ook een Newtype geweest zijn met de vaardigheid om de toekomst te voorspellenTamara wrote: ↑Tue Mar 16, 2021 16:08O, en de liedtekst is ook best te verklaren! Het gaat over een inwoner van Yokohama met een goed uitzicht en 0,0 interesse in het nieuws.
![Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
Dit is overigens terecht. Het zou helemaal niet bij Universal Century passen als ze die route opgingen. Voor zoiets kijk je beter naar G Gundam.
Re: Laast gekeken anime
Dat, of er is een supercomputer in het spel.Aha, de schrijver van de openingsgeneriek zal zelf ook een Newtype geweest zijn met de vaardigheid om de toekomst te voorspellen
In het begin zetten ze echter volledig in op de komische toon en zit de serie bijna op het niveau van een parodie. Het is alsof 90% van de cast zuurstof gebrek heeft opgelopen. Als ze Z hadden willen voortzetten in zowel verhaal als toon, dan was dat al het volledig verkeerde begin. En als je dan zo begint, dan vind ik dat je ook de Haro's moet hebben om het ook zo af te maken. ZZ had in elk opzicht te weinig Haro's!Dit is overigens terecht. Het zou helemaal niet bij Universal Century passen als ze die route opgingen. Voor zoiets kijk je beter naar G Gundam.
- WizardOfOss
- Posts: 520
- Joined: Mon Sep 16, 2019 20:22
- Contact:
Re: Laast gekeken anime
Nu het lenteseizoen al aardig op stoom is gekomen nog maar eens even terugkijken op de winter....
Te beginnen met Toutotsu ni Egypt Shin oftewel Suddenly, Egyptian Gods. Een short over, jawel, Egyptische goden, die ik in eerste instantie na de eerste aflevering gedropt heb, maar na wat enthousiaste reacties alsnog opgepakt heb. Terecht? Mwah. Het had zeker z'n briljante momenten, maar ook enkele afleveringen waar ik me ondanks de korte duur doorheen heb moeten worstelen. Wel komisch om te zien hoeveel het oude Egypte op het moderne Japan leek. Ik bedoel, wie had ooit kunnen denken dat ze daar ook al de kotatsu kenden?
6.5/10
Dan Tenkuu Shinpan oftewel High-Rise Invasion, over een meisje dat naar naar een mysterieuze wereld vol wolkenkrabbers en gemaskerde moordenaars wordt geïsekaid. En de enige manier om op de begane grond te komen is met een vrije val en harde landing. Ik ben ooit wel aan de manga hiervan begonnen, maar ben niet verder dan twee volumes gekomen. Ongeveer het materiaal wat in de eerste aflevering gepropt was dus, waardoor de serie een tamelijk valse start maakte. Gelukkig werd het daarna snel beter, en is dit uitgegroeid tot een regelrechte guilty pleasure. Ja, het is pure pulp waarin geweld en pantsu véél belangrijker zijn dan het verhaal of logica, maar het is zich daar ook volkomen van bewust. Ik bedoel, dit is het soort serie waarin een van de personages niet één maar zelfs twee keer iemand pantsu first voor zich ziet verschijnen en direct weet wie het is. Al met al heb ik aanzienlijk meer van de serie genoten dan ik oorspronkelijk had verwacht, en hoop van harte dat een tweede seizoen om het verhaal af te ronden nog gaat volgen.
7.5/10
Mushoku Tensei: Isekai Ittara Honki Dasu a.k.a. Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation is in veel opzichten een tamelijk cliché isekai, en dat het bronmateriaal hiervan aan de basis heeft gestaan van vele tropes van dit genre verandert daar weinig aan. Maar zoals wel vaker: een sterke uitvoering kan van een niet bijster origineel verhaal toch iets moois maken. En in die uitvoering maakt Mushoku Tensei bar weinig fouten. De wereld voelt realistisch, de personages als echte mensen van vlees en bloed met ook hun gebreken, en qua productie was dit ook echt top. We volgen Rudeus, die nadat hij in zijn vorige leven als hikikomori een pijnlijke kennismaking had met Truck-kun nu weer van voor af aan moet beginnen. Letterlijk als baby. Maar nog wel met de herinneringen van een seksueel gefrustreerde mislukte volwassene. Iets wat in zijn gedrag dan ook meer dan eens tot uiting komt, en wat dit tot een van de meer omstreden series van het seizoen heeft gemaakt (zij het niet zo erg als het walgelijke Redo of Healer...). Hoewel die perverse trekjes best iets minder had gemogen stoorde mij dat niet echt, sterker nog, het geeft juist meer realisme aan zijn karakter. Teveel isekai gaan juist helemaal voorbij aan hoe iemand in z'n vorige leven was, niks daarvan hier. Hoezeer Rudeus ook probeert het beste van deze tweede kans te maken, hij is wie hij is, en die achtergrond zal hem soms helpen en soms juist in de problemen brengen. Ik kijk dan ook zeker uit naar het reeds aangekondigde vervolg komend zomerseizoen.
8-/10
Het is dan een hele stap naar Pui Pui Molcar, een short waar toch echt niemand een probleem in zou kunnen zien, toch? Stop motion animatie over cavia's die tot auto geëvolueerd zijn. En zo de meest uiteenlopende avonturen beleven. Dit is ook typisch een serie die echt voor alle leeftijden is, m'n neefjes en nichtje (5-8 jaar) vonden de verhaaltjes op zichzelf al geweldig, terwijl het voor volwassenen nog een extra lading krijgt door de vele bekende films die op briljante wijze gespoofd worden. Dit is gewoon perfectie, de beste 3 minuten van elke week. En gezien het merchandise-potentieel kan dit toch onmogelijk bij 12 afleveringen blijven?
9/10
Vervolgens Tatoeba Last Dungeon Mae no Mura no Shounen ga Joban no Machi de Kurasu Youna Monogatari oftewel Suppose a Kid from the Last Dungeon Boonies moved to a starter town? of gewoon lekker kort LasDan. Over een OP knul die omdat iedereen om hem heen altijd nog veel sterker was er van overtuigd is dat ie maar een zwakkeling is. Een goede basis voor de nodige humor, en het gezelschap wat hij om zich heen verzamelt draagt daar ook zeker aan bij. Het probleem is echter dat er gaandeweg toch een overkoepelend verhaal in gewerkt wordt, en juist daardoor verliest de serie het nodige komisch momentum.
6.5/10
Ook Urasekai Picnic had wat moeite het niveau gedurende de hele reeks op peil te houden, maar wist in ieder geval nog op een positieve noot te eindigen. Een mysterie over twee meisjes die naar een andere wereld bewoond door allerhande urban legends kunnen gaan, waarbij eigenlijk bar weinig duidelijk wordt over de mechanismen van die andere wereld. En soms duiken aspecten van die wereld ook gewoon in onze wereld op. Kortom, geen mysterie waarin je naar logica moet zoeken, maar waarin je je gewoon moet laten meevoeren. En waarin het uiteindelijk ook meer draaide om de band tussen de twee hoofdpersonages dan om de raadselachtige gevaren die ze samen trotseren. Op zich best vermakelijk, maar door die "alles is mogelijk, er zijn geen regels"-opzet begon het gaandeweg toch enigszins m'n aandacht te verliezen.
7-/10
Ik moet zeggen dat ik op voorhand lichte zorgen had voor Dr. Stone: Stone Wars. Het zou toch niet gaan uitlopen op één grote veldslag, met bruut geweld versus technisch vernuft? Die zorgen bleken gelukkig onterecht, want Dr. Stone draaide wederom vooral om staaltjes wetenschap die je in de steentijd onmogelijk zou achten. Uiteraard zijn er al snel enkele kleinere confrontaties tussen de beide partijen, maar ook hier gaat het er vooral om wie de ander te slim af is. En als dan de uiteindelijke veldslag komt is die maar kort, en wordt zowaar met papieren vliegtuigjes beëindigd. Waarna de meningsverschillen tussen Senku en Tsukasa minder onoverbrugbaar blijken dan ze leken. Jammer alleen dat er nog een spelbreker blijkt te zijn, die op gepaste wijze uitgeschakeld wordt. Het slot neemt wel meer dan ooit een loopje met de geloofwaardigheid, maar ik kijk desondanks toch zeer uit naar een derde seizoen.
8/10
Dergelijke zorgen had ik niet echt bij Yakusoku no Neverland S2 oftewel The Promised Neverland S2. Uiteraard was het afwachten hoe het de kinderen zou vergaan buiten Grace Field, maar hé, met wederom CloverWorks en grotendeels dezelfde staf aan het roer, zou dat toch vast wel goedkomen? O boy. In het begin leek er nog niet zo gek veel aan de hand, al was het uiteraard wel heel makkelijk dat de eerste buitenstaanders die ze ontmoeten nu net waarschijnlijk de twee enige "vegetarische" demonen op aarde zijn. En Minerva's schuilplaats wordt toch ook wel wat makkelijk gevonden. Maar vooruit, dat kan nog. Maar daarna gaat het toch van kwaad tot erger. Bepaalde personages komen weer terug, nauwelijks serieus te nemen nieuwe personages komen er bij. Op een punt had ik zoiets van laat deze ellende maar over zijn, dan maar hopen op een beter derde seizoen. Helaas, in een werkelijk abominabele slotaflevering wordt ook die hoop keihard de kop ingedrukt. Remake dan maar, en gewoon helemaal vergeten dat dit seizoen heeft bestaan? M'n cijfer mag dan nog mild lijken, maar dat is nog vooral aan de eerste seizoenshelft te danken. Ik kan me zo geen serie voor de geest halen waarbij het verschil tussen twee seizoenen zo kolossaal was.
5/10
Gelukkig was er dan ook nog Inu to Neko Docchi mo Katteru to Mainichi Tanoshii a.k.a. With a Dog and a Cat, Every Day is Fun. Nog een voortzetting van het herfstseizoen, en de titel beschrijft exact waar deze short over gaat: de belevenissen van Matsumoto-san met haar zorgeloze hond en immer humeurige kat. Slechts anderhalf minuutje per aflevering (minus korte ED), maar meer was ook niet nodig. We nemen een willekeurige situatie, hond reageert dolenthousiast, kat wil er niks van weten. Een simpele formule die perfect werkte. Door series als deze zou ik bijna huisdieren willen. Bijna....
8/10
Meer dierenpret met Tenchi Souzou Design-bu oftewel Heaven's Design Team (inclusief "Special"). En die in bepaalde religieuze kringen ook wel gezien kan worden als Intelligent Design, the Anime. Want dat is het in feite: God vond het bedenken van zoveel diersoorten maar lastig, en heeft dit dus uitbesteedt aan een bedrijf dat dieren ontwerpt die aan al z'n maffe eisen voldoen. En dat valt soms nog niet mee, want sommige ideeën die op papier best aardig leken bleken in de praktijk toch wat problemen te kennen. En kijkend naar wat voor troep vogels op je auto achterlaten ben ik vooral blij dat vliegende paarden op de tekentafel gesneuveld zijn. De lol zat hem er veelal ook in proberen te raden welk dier ze aan het bedenken waren, veelal had het eindproduct weinig meer met het eerste concept van doen. Wel een beetje raar dat de serie na 12 afleveringen voorbij was maar dat er vervolgens een week later nog een 13e aflevering als "Special" verscheen die in niets afweek van de rest, wellicht een nieuwe manier om eventuele productieproblemen voor te zijn?
7+/10
Jujutsu Kaisen was ook nog een doorloper van het herfstseizoen, en had zich daarin reeds bewezen als een uitstekend Shonen Jump-actiespektakel. Aanmerkelijk duisterder dan bijvoorbeeld een MHA (ik bedoel, er gaan hier daadwerkelijk mensen dood!), maar met meer dan genoeg humor om het niet tot een sombere boel te laten verworden. En uiteraard winnen de protagonisten het uiteindelijk steeds wel weer, maar toch voelt dat maar zelden als een zekerheidje. Regisseur Park Seong-hu's vorige klus was The God of High School, een serie die uitblonk in spectaculaire gevechten, maar faalde op zowat alle andere vlakken. Wellicht zat hij met z'n hoofd toen al bij deze serie? Of zou het echt puur aan het script liggen? Want feit blijft dat alle stukjes hier nu wél op hun plaats vallen, terwijl de gevechten onverminderd grandioos zijn. Een prequel-film is reeds aangekondigd, en een vervolg lijkt me toch een kwestie van tijd.
8/10
En met Beastars S2 was er wederom een vervolg met hooggespannen verwachtingen. Die deze keer gelukkig grotendeels werden waargemaakt. De serie begon uiteraard met de dood van Tem, maar in het eerste seizoen werd daar nog niet heel veel mee gedaan. Nu dus wel. En eigenlijk is de dader dan toch vrij snel gevonden. Maar daarmee zijn de problemen van Legosi uiteraard nog niet zomaar de wereld uit. Louis heeft ondertussen ook een hele andere invulling van z'n leven gevonden, op wel de laatste plaats die je zou verwachten. De enige die er wat bekaaid vanaf komt is Haru, waar ze zelf overigens ook over klaagt. Maar hé, ze lijkt nu toch wel goede maatjes te worden met Juno. En voor alle "Best boy"-verkiezingen tip ik alvast Pina...
8+/10
Dan de gigant der giganten: Shingeki no Kyojin: The Final Season, of voor iedereen die de afgelopen jaren in een brok kristal heeft gezeten, Attack on Titan dus. Eindelijk de grote finale. Wat in het begin wel even wennen was. Enerzijds omdat we het verhaal ineens vanuit de "andere kant" volgen, met overwegend onbekende personages. Anderzijds doordat Mappa het nu van Wit Studio heeft overgenomen, resulterend in een behoorlijk andere art style, waardoor ook bekende personages (die uiteraard ook nog een paar jaar ouder zijn geworden) soms niet op het eerste gezicht herkenbaar waren. Had van mij niet gehoeven, maar onder de streep zou ik het niet beter of slechter willen noemen, vooral anders. Het draait nu ook meer dan ooit om de politieke kwesties rond de Eldians en hun Paradis, en de rest van de wereld met Marley voorop. Maar uiteraard ontbreekt het nodige titan-spektakel ook niet, met het gevecht tussen Eren en de Founding Titan (plus de pijnlijk ongewilde hulp van Jaw...) toch wel als hoogtepunt. Maar eenmaal terug op Paradis breken de intriges weer los, en was het toch maar de vraag hoe ze hier zo snel nog een passend einde aan zouden kunnen breien. Euh, nog even niet dus. Nog even een jaartje geduld voor Final Season Part 2...
8.5/10
Met Kemono Jihen hadden we dan nog een bovennatuurlijke shonen-serie, maar eentje met een aanmerkelijk minder spektabel-gehalte (en budget) dan JJK. Deze serie moet het meer hebben van de betrekkelijk kleine groep personages in een detectivebureau gespecialiseerd in occulte zaken, met elk hun persoonlijke problemen en hun onderlinge band. Dat er tussendoor moeten soms ook nog wat boosaardige wezens verslagen worden is haast bijzaak, het gaat meer om de ontwikkeling van deze karakters. Aangename serie waar ik graag meer van zou willen zien.
7.5/10
Niet bij alle vervolgen zijn de verwachtingen even hoog, Shin Chuuka Ichiban! 2nd Season is daar een mooi voorbeeld van. Op zich had het eerste seizoen zeker potentie, maar de antagonisten van de Underground Cooking Society degradeerden de Noir-opponenten uit Shokugeki no Soma tot halfzachte doetjes, zo lachwekkend Evil waren ze meestal. En dat is in dit tweede seizoen nauwelijks minder, al komen er zowaar enkele slechteriken mét eergevoel voorbij. O, en net als bij Shokugeki wordt er maar weinig in beeld gekookt, meestal wordt pas achteraf uitgelegd waarom ogenschijnlijk simpele gerechten toch zo wonderlijk smaken. Maar goed, met die voorkennis en daardoor met wat bijgestelde verwachtingen dit tweede seizoen in gegaan, en dan viel het me eigenlijk best mee. Ja, die genoemde problemen zijn echt niet minder geworden, en de hele speurtocht naar de Legendary Cooking Utensils gaat ook nergens over. Maar kijk door alle nonsens heen, en er rest gewoon een vermakelijke show waar ik oprecht honger van kreeg. En dan lijkt het nu af te stevenen op een groots kooktoernooi, waardoor ik meer uitkijk naar een derde seizoen dan m'n cijfer wellicht zou doen vermoeden.
6.5/10
Over series waar je honger van krijgt gesproken, Yuru Camp△ Season 2 slaagde daar ook uitstekend in. Honger voor het vele lekkere eten wat getoond werd. Maar vooral ook reishonger, om eindelijk weer eens al het moois dat Japan te bieden heeft te kunnen bewonderen. Ik weet nog wel dat ik bij het begin van het eerste seizoen niet meteen overtuigd was, sterker nog, dat ik hem toen dreigde te droppen. Ik heb niks met k(r)amperen, Nadeshiko was maar irritant, en het hele CGDCT-genre ontging me nog enigszins. Maar ik ben ook toen overstag gegaan, en er zijn weinig series geweest die ik zodanig gemist heb. Gelukkig was deze nieuwe reeks vanaf de allereerste aflevering gewoon helemaal goed. We kennen de personages, we kennen de formule. Dus gas erop, en kalm een beetje. Oké, k(r)amperen zie ik nog steeds niet zitten, maar met een scootertje Izu-hanto of Hamana-ko verkennen lijkt me toch wel iets....
8.5/10
SK∞ the Infinity was daarentegen het tegenovergestelde van kalm. Tenminste, zeker niet in z'n sterkste delen: wanneer er daadwerkelijk geskateboard werd. De races zijn keer op keer spectaculair, en interacties tussen de diverse personages zeker ook. Zeker die tussen Reki en Langa in de eerste helft van het seizoen. Dat werd in het tweede deel toch wat minder, het drama voelde nogal gekunsteld en haalde de lol er behoorlijk uit. Maar grootste probleem vond ik antagonist "Adam", zowel in dat persona als in z'n alledaagse leven. Laten we wel zijn: het is gewoon een onwaarschijnlijke klootzak. Voor wie winnen niet meer genoeg is, tegenstanders moeten vernietigd worden, waarbij alle middelen zijn geoorloofd. En dan dus z'n alledaagse leven als politicus uit een zieke familie, what was that about? Een omslachtig excuus dat de omstandigheden hem gemaakt hebben tot wat hij nu is? En dan hebben we nog dat politieonderzoek wat echt als een nachtkaars uitgaat. Maar mocht ik nu heel negatief klinken, er was gelukkig ook meer dan genoeg om van te genieten, dus overall toch een dik positief oordeel.
7.5/10
En dan voorlopig tot slot Horimiya. Een high school romance met een zéér overtuigende start. En lange tijd bleef die indruk overeind. Om precies te zijn zolang als er gefocust werd op het titel-duo, Hori en Miyamura. Even afgezien van die rare fetisj van Hori hebben de twee een geweldige chemie, en ook als anderen daarbij betrokken werden bleef dat overeind. Probleem was alleen dat gaandeweg de aandacht steeds meer naar die andere personages verschoof, en ons titel-duo haast naar de zijlijn werd verdreven. Waarbij er ook domweg wat teveel personages waren om ze allemaal voldoende aandacht te geven. Blijkbaar zijn er 16 manga-volumes in deze 13 afleveringen gepropt, dat verklaart waarschijnlijk een hoop. En ook het einde, waarbij al die personages nog even hun momentje moesten krijgen was daardoor nogal...onspectaculair en onbevredigend. Ik blijf dan toch met het gevoel achter dat hier aanzienlijk meer in had gezeten.
7+/10
Nu tussen het lente-geweld nog even tijd zien te vinden om Wonder Egg Priority, Hataraku Saibou Black en Re:Zero af te kijken. O, en Osomatsu-san S3, de serie die de twijfelachtige eer heeft dat ik nu twee seizoenen tegelijk in de wacht heb staan....
Te beginnen met Toutotsu ni Egypt Shin oftewel Suddenly, Egyptian Gods. Een short over, jawel, Egyptische goden, die ik in eerste instantie na de eerste aflevering gedropt heb, maar na wat enthousiaste reacties alsnog opgepakt heb. Terecht? Mwah. Het had zeker z'n briljante momenten, maar ook enkele afleveringen waar ik me ondanks de korte duur doorheen heb moeten worstelen. Wel komisch om te zien hoeveel het oude Egypte op het moderne Japan leek. Ik bedoel, wie had ooit kunnen denken dat ze daar ook al de kotatsu kenden?
6.5/10
Dan Tenkuu Shinpan oftewel High-Rise Invasion, over een meisje dat naar naar een mysterieuze wereld vol wolkenkrabbers en gemaskerde moordenaars wordt geïsekaid. En de enige manier om op de begane grond te komen is met een vrije val en harde landing. Ik ben ooit wel aan de manga hiervan begonnen, maar ben niet verder dan twee volumes gekomen. Ongeveer het materiaal wat in de eerste aflevering gepropt was dus, waardoor de serie een tamelijk valse start maakte. Gelukkig werd het daarna snel beter, en is dit uitgegroeid tot een regelrechte guilty pleasure. Ja, het is pure pulp waarin geweld en pantsu véél belangrijker zijn dan het verhaal of logica, maar het is zich daar ook volkomen van bewust. Ik bedoel, dit is het soort serie waarin een van de personages niet één maar zelfs twee keer iemand pantsu first voor zich ziet verschijnen en direct weet wie het is. Al met al heb ik aanzienlijk meer van de serie genoten dan ik oorspronkelijk had verwacht, en hoop van harte dat een tweede seizoen om het verhaal af te ronden nog gaat volgen.
7.5/10
Mushoku Tensei: Isekai Ittara Honki Dasu a.k.a. Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation is in veel opzichten een tamelijk cliché isekai, en dat het bronmateriaal hiervan aan de basis heeft gestaan van vele tropes van dit genre verandert daar weinig aan. Maar zoals wel vaker: een sterke uitvoering kan van een niet bijster origineel verhaal toch iets moois maken. En in die uitvoering maakt Mushoku Tensei bar weinig fouten. De wereld voelt realistisch, de personages als echte mensen van vlees en bloed met ook hun gebreken, en qua productie was dit ook echt top. We volgen Rudeus, die nadat hij in zijn vorige leven als hikikomori een pijnlijke kennismaking had met Truck-kun nu weer van voor af aan moet beginnen. Letterlijk als baby. Maar nog wel met de herinneringen van een seksueel gefrustreerde mislukte volwassene. Iets wat in zijn gedrag dan ook meer dan eens tot uiting komt, en wat dit tot een van de meer omstreden series van het seizoen heeft gemaakt (zij het niet zo erg als het walgelijke Redo of Healer...). Hoewel die perverse trekjes best iets minder had gemogen stoorde mij dat niet echt, sterker nog, het geeft juist meer realisme aan zijn karakter. Teveel isekai gaan juist helemaal voorbij aan hoe iemand in z'n vorige leven was, niks daarvan hier. Hoezeer Rudeus ook probeert het beste van deze tweede kans te maken, hij is wie hij is, en die achtergrond zal hem soms helpen en soms juist in de problemen brengen. Ik kijk dan ook zeker uit naar het reeds aangekondigde vervolg komend zomerseizoen.
8-/10
Het is dan een hele stap naar Pui Pui Molcar, een short waar toch echt niemand een probleem in zou kunnen zien, toch? Stop motion animatie over cavia's die tot auto geëvolueerd zijn. En zo de meest uiteenlopende avonturen beleven. Dit is ook typisch een serie die echt voor alle leeftijden is, m'n neefjes en nichtje (5-8 jaar) vonden de verhaaltjes op zichzelf al geweldig, terwijl het voor volwassenen nog een extra lading krijgt door de vele bekende films die op briljante wijze gespoofd worden. Dit is gewoon perfectie, de beste 3 minuten van elke week. En gezien het merchandise-potentieel kan dit toch onmogelijk bij 12 afleveringen blijven?
9/10
Vervolgens Tatoeba Last Dungeon Mae no Mura no Shounen ga Joban no Machi de Kurasu Youna Monogatari oftewel Suppose a Kid from the Last Dungeon Boonies moved to a starter town? of gewoon lekker kort LasDan. Over een OP knul die omdat iedereen om hem heen altijd nog veel sterker was er van overtuigd is dat ie maar een zwakkeling is. Een goede basis voor de nodige humor, en het gezelschap wat hij om zich heen verzamelt draagt daar ook zeker aan bij. Het probleem is echter dat er gaandeweg toch een overkoepelend verhaal in gewerkt wordt, en juist daardoor verliest de serie het nodige komisch momentum.
6.5/10
Ook Urasekai Picnic had wat moeite het niveau gedurende de hele reeks op peil te houden, maar wist in ieder geval nog op een positieve noot te eindigen. Een mysterie over twee meisjes die naar een andere wereld bewoond door allerhande urban legends kunnen gaan, waarbij eigenlijk bar weinig duidelijk wordt over de mechanismen van die andere wereld. En soms duiken aspecten van die wereld ook gewoon in onze wereld op. Kortom, geen mysterie waarin je naar logica moet zoeken, maar waarin je je gewoon moet laten meevoeren. En waarin het uiteindelijk ook meer draaide om de band tussen de twee hoofdpersonages dan om de raadselachtige gevaren die ze samen trotseren. Op zich best vermakelijk, maar door die "alles is mogelijk, er zijn geen regels"-opzet begon het gaandeweg toch enigszins m'n aandacht te verliezen.
7-/10
Ik moet zeggen dat ik op voorhand lichte zorgen had voor Dr. Stone: Stone Wars. Het zou toch niet gaan uitlopen op één grote veldslag, met bruut geweld versus technisch vernuft? Die zorgen bleken gelukkig onterecht, want Dr. Stone draaide wederom vooral om staaltjes wetenschap die je in de steentijd onmogelijk zou achten. Uiteraard zijn er al snel enkele kleinere confrontaties tussen de beide partijen, maar ook hier gaat het er vooral om wie de ander te slim af is. En als dan de uiteindelijke veldslag komt is die maar kort, en wordt zowaar met papieren vliegtuigjes beëindigd. Waarna de meningsverschillen tussen Senku en Tsukasa minder onoverbrugbaar blijken dan ze leken. Jammer alleen dat er nog een spelbreker blijkt te zijn, die op gepaste wijze uitgeschakeld wordt. Het slot neemt wel meer dan ooit een loopje met de geloofwaardigheid, maar ik kijk desondanks toch zeer uit naar een derde seizoen.
8/10
Dergelijke zorgen had ik niet echt bij Yakusoku no Neverland S2 oftewel The Promised Neverland S2. Uiteraard was het afwachten hoe het de kinderen zou vergaan buiten Grace Field, maar hé, met wederom CloverWorks en grotendeels dezelfde staf aan het roer, zou dat toch vast wel goedkomen? O boy. In het begin leek er nog niet zo gek veel aan de hand, al was het uiteraard wel heel makkelijk dat de eerste buitenstaanders die ze ontmoeten nu net waarschijnlijk de twee enige "vegetarische" demonen op aarde zijn. En Minerva's schuilplaats wordt toch ook wel wat makkelijk gevonden. Maar vooruit, dat kan nog. Maar daarna gaat het toch van kwaad tot erger. Bepaalde personages komen weer terug, nauwelijks serieus te nemen nieuwe personages komen er bij. Op een punt had ik zoiets van laat deze ellende maar over zijn, dan maar hopen op een beter derde seizoen. Helaas, in een werkelijk abominabele slotaflevering wordt ook die hoop keihard de kop ingedrukt. Remake dan maar, en gewoon helemaal vergeten dat dit seizoen heeft bestaan? M'n cijfer mag dan nog mild lijken, maar dat is nog vooral aan de eerste seizoenshelft te danken. Ik kan me zo geen serie voor de geest halen waarbij het verschil tussen twee seizoenen zo kolossaal was.
5/10
Gelukkig was er dan ook nog Inu to Neko Docchi mo Katteru to Mainichi Tanoshii a.k.a. With a Dog and a Cat, Every Day is Fun. Nog een voortzetting van het herfstseizoen, en de titel beschrijft exact waar deze short over gaat: de belevenissen van Matsumoto-san met haar zorgeloze hond en immer humeurige kat. Slechts anderhalf minuutje per aflevering (minus korte ED), maar meer was ook niet nodig. We nemen een willekeurige situatie, hond reageert dolenthousiast, kat wil er niks van weten. Een simpele formule die perfect werkte. Door series als deze zou ik bijna huisdieren willen. Bijna....
8/10
Meer dierenpret met Tenchi Souzou Design-bu oftewel Heaven's Design Team (inclusief "Special"). En die in bepaalde religieuze kringen ook wel gezien kan worden als Intelligent Design, the Anime. Want dat is het in feite: God vond het bedenken van zoveel diersoorten maar lastig, en heeft dit dus uitbesteedt aan een bedrijf dat dieren ontwerpt die aan al z'n maffe eisen voldoen. En dat valt soms nog niet mee, want sommige ideeën die op papier best aardig leken bleken in de praktijk toch wat problemen te kennen. En kijkend naar wat voor troep vogels op je auto achterlaten ben ik vooral blij dat vliegende paarden op de tekentafel gesneuveld zijn. De lol zat hem er veelal ook in proberen te raden welk dier ze aan het bedenken waren, veelal had het eindproduct weinig meer met het eerste concept van doen. Wel een beetje raar dat de serie na 12 afleveringen voorbij was maar dat er vervolgens een week later nog een 13e aflevering als "Special" verscheen die in niets afweek van de rest, wellicht een nieuwe manier om eventuele productieproblemen voor te zijn?
7+/10
Jujutsu Kaisen was ook nog een doorloper van het herfstseizoen, en had zich daarin reeds bewezen als een uitstekend Shonen Jump-actiespektakel. Aanmerkelijk duisterder dan bijvoorbeeld een MHA (ik bedoel, er gaan hier daadwerkelijk mensen dood!), maar met meer dan genoeg humor om het niet tot een sombere boel te laten verworden. En uiteraard winnen de protagonisten het uiteindelijk steeds wel weer, maar toch voelt dat maar zelden als een zekerheidje. Regisseur Park Seong-hu's vorige klus was The God of High School, een serie die uitblonk in spectaculaire gevechten, maar faalde op zowat alle andere vlakken. Wellicht zat hij met z'n hoofd toen al bij deze serie? Of zou het echt puur aan het script liggen? Want feit blijft dat alle stukjes hier nu wél op hun plaats vallen, terwijl de gevechten onverminderd grandioos zijn. Een prequel-film is reeds aangekondigd, en een vervolg lijkt me toch een kwestie van tijd.
8/10
En met Beastars S2 was er wederom een vervolg met hooggespannen verwachtingen. Die deze keer gelukkig grotendeels werden waargemaakt. De serie begon uiteraard met de dood van Tem, maar in het eerste seizoen werd daar nog niet heel veel mee gedaan. Nu dus wel. En eigenlijk is de dader dan toch vrij snel gevonden. Maar daarmee zijn de problemen van Legosi uiteraard nog niet zomaar de wereld uit. Louis heeft ondertussen ook een hele andere invulling van z'n leven gevonden, op wel de laatste plaats die je zou verwachten. De enige die er wat bekaaid vanaf komt is Haru, waar ze zelf overigens ook over klaagt. Maar hé, ze lijkt nu toch wel goede maatjes te worden met Juno. En voor alle "Best boy"-verkiezingen tip ik alvast Pina...
8+/10
Dan de gigant der giganten: Shingeki no Kyojin: The Final Season, of voor iedereen die de afgelopen jaren in een brok kristal heeft gezeten, Attack on Titan dus. Eindelijk de grote finale. Wat in het begin wel even wennen was. Enerzijds omdat we het verhaal ineens vanuit de "andere kant" volgen, met overwegend onbekende personages. Anderzijds doordat Mappa het nu van Wit Studio heeft overgenomen, resulterend in een behoorlijk andere art style, waardoor ook bekende personages (die uiteraard ook nog een paar jaar ouder zijn geworden) soms niet op het eerste gezicht herkenbaar waren. Had van mij niet gehoeven, maar onder de streep zou ik het niet beter of slechter willen noemen, vooral anders. Het draait nu ook meer dan ooit om de politieke kwesties rond de Eldians en hun Paradis, en de rest van de wereld met Marley voorop. Maar uiteraard ontbreekt het nodige titan-spektakel ook niet, met het gevecht tussen Eren en de Founding Titan (plus de pijnlijk ongewilde hulp van Jaw...) toch wel als hoogtepunt. Maar eenmaal terug op Paradis breken de intriges weer los, en was het toch maar de vraag hoe ze hier zo snel nog een passend einde aan zouden kunnen breien. Euh, nog even niet dus. Nog even een jaartje geduld voor Final Season Part 2...
8.5/10
Met Kemono Jihen hadden we dan nog een bovennatuurlijke shonen-serie, maar eentje met een aanmerkelijk minder spektabel-gehalte (en budget) dan JJK. Deze serie moet het meer hebben van de betrekkelijk kleine groep personages in een detectivebureau gespecialiseerd in occulte zaken, met elk hun persoonlijke problemen en hun onderlinge band. Dat er tussendoor moeten soms ook nog wat boosaardige wezens verslagen worden is haast bijzaak, het gaat meer om de ontwikkeling van deze karakters. Aangename serie waar ik graag meer van zou willen zien.
7.5/10
Niet bij alle vervolgen zijn de verwachtingen even hoog, Shin Chuuka Ichiban! 2nd Season is daar een mooi voorbeeld van. Op zich had het eerste seizoen zeker potentie, maar de antagonisten van de Underground Cooking Society degradeerden de Noir-opponenten uit Shokugeki no Soma tot halfzachte doetjes, zo lachwekkend Evil waren ze meestal. En dat is in dit tweede seizoen nauwelijks minder, al komen er zowaar enkele slechteriken mét eergevoel voorbij. O, en net als bij Shokugeki wordt er maar weinig in beeld gekookt, meestal wordt pas achteraf uitgelegd waarom ogenschijnlijk simpele gerechten toch zo wonderlijk smaken. Maar goed, met die voorkennis en daardoor met wat bijgestelde verwachtingen dit tweede seizoen in gegaan, en dan viel het me eigenlijk best mee. Ja, die genoemde problemen zijn echt niet minder geworden, en de hele speurtocht naar de Legendary Cooking Utensils gaat ook nergens over. Maar kijk door alle nonsens heen, en er rest gewoon een vermakelijke show waar ik oprecht honger van kreeg. En dan lijkt het nu af te stevenen op een groots kooktoernooi, waardoor ik meer uitkijk naar een derde seizoen dan m'n cijfer wellicht zou doen vermoeden.
6.5/10
Over series waar je honger van krijgt gesproken, Yuru Camp△ Season 2 slaagde daar ook uitstekend in. Honger voor het vele lekkere eten wat getoond werd. Maar vooral ook reishonger, om eindelijk weer eens al het moois dat Japan te bieden heeft te kunnen bewonderen. Ik weet nog wel dat ik bij het begin van het eerste seizoen niet meteen overtuigd was, sterker nog, dat ik hem toen dreigde te droppen. Ik heb niks met k(r)amperen, Nadeshiko was maar irritant, en het hele CGDCT-genre ontging me nog enigszins. Maar ik ben ook toen overstag gegaan, en er zijn weinig series geweest die ik zodanig gemist heb. Gelukkig was deze nieuwe reeks vanaf de allereerste aflevering gewoon helemaal goed. We kennen de personages, we kennen de formule. Dus gas erop, en kalm een beetje. Oké, k(r)amperen zie ik nog steeds niet zitten, maar met een scootertje Izu-hanto of Hamana-ko verkennen lijkt me toch wel iets....
8.5/10
SK∞ the Infinity was daarentegen het tegenovergestelde van kalm. Tenminste, zeker niet in z'n sterkste delen: wanneer er daadwerkelijk geskateboard werd. De races zijn keer op keer spectaculair, en interacties tussen de diverse personages zeker ook. Zeker die tussen Reki en Langa in de eerste helft van het seizoen. Dat werd in het tweede deel toch wat minder, het drama voelde nogal gekunsteld en haalde de lol er behoorlijk uit. Maar grootste probleem vond ik antagonist "Adam", zowel in dat persona als in z'n alledaagse leven. Laten we wel zijn: het is gewoon een onwaarschijnlijke klootzak. Voor wie winnen niet meer genoeg is, tegenstanders moeten vernietigd worden, waarbij alle middelen zijn geoorloofd. En dan dus z'n alledaagse leven als politicus uit een zieke familie, what was that about? Een omslachtig excuus dat de omstandigheden hem gemaakt hebben tot wat hij nu is? En dan hebben we nog dat politieonderzoek wat echt als een nachtkaars uitgaat. Maar mocht ik nu heel negatief klinken, er was gelukkig ook meer dan genoeg om van te genieten, dus overall toch een dik positief oordeel.
7.5/10
En dan voorlopig tot slot Horimiya. Een high school romance met een zéér overtuigende start. En lange tijd bleef die indruk overeind. Om precies te zijn zolang als er gefocust werd op het titel-duo, Hori en Miyamura. Even afgezien van die rare fetisj van Hori hebben de twee een geweldige chemie, en ook als anderen daarbij betrokken werden bleef dat overeind. Probleem was alleen dat gaandeweg de aandacht steeds meer naar die andere personages verschoof, en ons titel-duo haast naar de zijlijn werd verdreven. Waarbij er ook domweg wat teveel personages waren om ze allemaal voldoende aandacht te geven. Blijkbaar zijn er 16 manga-volumes in deze 13 afleveringen gepropt, dat verklaart waarschijnlijk een hoop. En ook het einde, waarbij al die personages nog even hun momentje moesten krijgen was daardoor nogal...onspectaculair en onbevredigend. Ik blijf dan toch met het gevoel achter dat hier aanzienlijk meer in had gezeten.
7+/10
Nu tussen het lente-geweld nog even tijd zien te vinden om Wonder Egg Priority, Hataraku Saibou Black en Re:Zero af te kijken. O, en Osomatsu-san S3, de serie die de twijfelachtige eer heeft dat ik nu twee seizoenen tegelijk in de wacht heb staan....
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
Glass Mask (2005): Ik had de eerste paar delen van de manga al gelezen, maar voor een opkomend AniWay artikel besloot ik de 2005 reeks maar te kijken, aangezien het min of meer alles van de manga tot dat punt in de tijd behandelde. Leuke klassieke shojo serie over de jonge Maya, die een toneelactrice wil worden. Ze heeft een talent om zich echt helemaal in te leven in een rol, maar de entertainment business blijkt ook een stuk wreder te zijn dan ze aanvankelijk had gedacht. En veel klassieke shojo tropes zijn herkenbaar uit deze serie! Wel jammer dat de manga nog steeds loopt (na bijna vijftig jaar!), want hierdoor heeft ook deze anime niet echt een einde, en eindigt dit ook met "maar Maya kon toen nog niet weten wat voor hindernissen op haar toekomstige pad lagen...."
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
Demon Slayer - Kimetsu no Yaiba: Mugen Train: Ik heb vorig jaar de manga gelezen, maar omdat hij meteen vandaag in de buurt draaide, kon ik het toch niet laten het grote bioscoopsucces van vorig jaar te kijken. Het is een hele functionele (?) adaptatie van de arc, eigenlijk is het qua lengte precies goed voor een film met een redelijk kleine cast waarbij de belangrijkste twee personen genoeg te doen krijgen. Maar wat ik al bij het lezen van de manga dacht, kwam hier ook wel naar voren: qua thema heeft de eerste helft van de film weinig te maken met de climax van de film, waardoor het toch wel een beetje als twee verschillende verhalen aanvoelt (vgl met Dragon Ball Super Broly, waarin de tammere eerste helft toch van belang was voor hoe het uiteindelijk afloopt). Als deze film niet in 2020 was uitgekomen in Japan na hun eerste beperkingen waarbij veel van de Golden Week inkoppertjes maanden/een jaar vertraagd waren, vraag ik me heel eerlijk toch wel af of het zo'n enorm succes was geworden (gezien de populariteit van de anime was het natuurlijk sowieso wel een kaskraker geweest).
- Ash Ketchum
- Posts: 1441
- Joined: Tue Aug 23, 2005 20:25
Re: Laast gekeken anime
Vandaag was de nieuwe aflevering van Conan even trending op Japanse social media omdat het verhaal geschreven was door Yoshio Urasawa, die bekend staat als chief writer voor o.a. series als Ranma 1/2 en Bobobobobo Bobobo en dan vooral om z'n geschifte, surreële verhalen. Ik kijk tegenwoordig de anime original Conan afleveringen vooral in setjes die dan bv. door dezelfde schrijver zijn geschreven, en ik dacht, ach, waarom niet. Soms mag een beetje gekkigheid ook.
![Image](https://i.imgur.com/n2VljAQ.jpg)
![Image](https://i.imgur.com/k4pejVH.jpg)
Maar z'n verhalen zijn wel echt enorm gek, en je moet er zeker geen "standaard" Conan van verwachten. De aflevering van vandaag (1010) gaat bijvoorbeeld echt heeeeelemaal nergens over, en tussendoor krijg je scenes zoals de bekende Akira shot of een flashback scene waarin een idol wel erg extreem gepest wordt maar waar verder niets over wordt gezegd XD Ik heb meteen de andere afleveringen van Urasawa gekeken (relatief recent bijvoorbeeld 997 en 976) maar ze zijn echt compleet gestoord, met constant rare dingetje die totaal niet worden uitgelegd zoals een tweetal dieven die om een of andere reden altijd in harmonie zingen of een omaatje die gewoon een werkende jetpack in haar kamer heeft en eventjes uit het bejaardentehuis vliegt.
![Image](https://i.imgur.com/n2VljAQ.jpg)
![Image](https://i.imgur.com/k4pejVH.jpg)
Maar z'n verhalen zijn wel echt enorm gek, en je moet er zeker geen "standaard" Conan van verwachten. De aflevering van vandaag (1010) gaat bijvoorbeeld echt heeeeelemaal nergens over, en tussendoor krijg je scenes zoals de bekende Akira shot of een flashback scene waarin een idol wel erg extreem gepest wordt maar waar verder niets over wordt gezegd XD Ik heb meteen de andere afleveringen van Urasawa gekeken (relatief recent bijvoorbeeld 997 en 976) maar ze zijn echt compleet gestoord, met constant rare dingetje die totaal niet worden uitgelegd zoals een tweetal dieven die om een of andere reden altijd in harmonie zingen of een omaatje die gewoon een werkende jetpack in haar kamer heeft en eventjes uit het bejaardentehuis vliegt.
Re: Laast gekeken anime
Episode 1010 viel best wel te pruimen. Episode 997 vond ik verschrikkelijk daarentegen, dat sloeg helemaal nergens op...